Toen ik vanmorgen, zoals iedere morgen krant uit de brievenbus haalde en hem opensloeg bij mijn favoriete kern, de sport, viel mijn oog op het volgende bericht:
"Godrie en de Poelekes bijna op het WK"
Door de tekst heen lezend, valt het dan op dat we met de beloftenselectie voor het aankomende WK veldrijden in Koksijde een "Vlaamse" toestand op zal gaan leveren.
Bondscoach Lammerts spreekt al van een A- en een B- selectie.
De A- selectie van het moment: Stan Godrie, David van der Poel, Mike Teunissen, Gert- Jan Bosman, Micki van Empel en Michiel van der Heijden.
De B- selectie bestaat onder andere uit voormalig wereldkampioen bij de junioren Tijmen Eising, Corne van Kessel en Emiel Dolfsma.
Van deze kandidaten is alleen Van Kessel nog niet genomineerd voor het WK door in een WB- cross in de top 16 te eindigen.
Johan Lammerts heeft dus een luxeprobleem. Hij heeft de beschikking over tien renners die in staat zijn het erepodium te halen. Alleen Lars van der Haar is als uittredend wereldkampioen al zeker van een plaats in de uiteindelijke oranjeselectie.
Wat volkomen terecht is natuurlijk, gezien ie recentelijk ook al zijn EK- en NK- titels prolongeerde.
Dit is bij de profs en ook de afgelopen jaren bij de andere categorieën weleens anders geweest. Alleen bij de vrouwen zijn we net zo dominant, maar het vrouwenveldrijden is echt maar klein als sport en pas spannend als Marianne "Cross" niet meedoet, haha.
Tijdens de generale repetitie afgelopen november, toen in Koksijde ook een manche voor de wereldbeker werd verreden, maakten met name Bosman en Godrie een erg sterke indruk. Van der Haar liet daar wat steekjes vallen, wat in het duinenzand meteen wordt afgestraft. De Nederlanders waren daar in bloc goed trouwens.
Bosman won voor Godrie, van Empel, van der Haar en Teunissen. Van der Heijden haalde ook de top-10 en werd 8e. David van der Poel kwam terug na een blessure en werd 29e.
Ik ben benieuwd naar de definitieve selectie van de bondscoach aanstaande maandag. Dan wordt bekend welke zes Oranje vertegenwoordigen, maar eerst zondag de wereldbekerfinale in Hoogerheide, een waarschijnlijke volgende prooi voor Lars van der Haar.
Was ik bondscoach zouden de zes namen er als volgt uitzien: Lars van der Haar, Mike Teunissen, Stan Godrie en Gert-Jan Bosman namens Rabo Offroad, Micki van Empel voor Telenet - Fidea en David van der Poel voor BKCP - Powerplus.
Uiteraard zal dit tot discussie gaan leiden. Waarom geen van der Heijden? Toch 8e in Koksijde in november. Waarom geen Eising? Waarom geen Dolfsma? Waarom geen van Kessel als ie het selectiecriterium haalt?
Mijns inziens zijn de zes door mij geselecteerden de terechte geselecteerden. Over Lars van der Haar, Teunissen en Godrie is volgens mij geen discussie mogelijk.
Van der Haar is de beste belofte van allemaal, Teunissen en Godrie komen daar kort achter, waarbij vooral de prestaties van Godrie knap te noemen zijn als eerstejaarsbelofte.
Derde op het EK in Lucca en het NK in Huijbergen. Tweede in de SP- crossen van Gavere en Gieten en in de WB- cross van Koksijde.
Micki van Empel rijdt een sterk seizoen en is nog altijd leider in de GvA- trofee voor beloften. Gert-Jan Bosman won de generale repetitie en rijdt ook regelmatig en stevig in de top-10. Van der Poel is na z'n blessure goed teruggekomen, met een goeie Kerstperiode en een tweede plaats op het NK.
Zo ene mooi debuutjaar als Godrie heeft, zo een rotseizoen beleeft Tijmen Eising. Nauwelijks geselecteerd voor de Wereldbekers en keihard onderuit na een paar bochten op het NK.
Emiel Dolfsma en Corne van Kessel kwamen slecht opgang in het seizoen, vielen in het begin overal buiten en lijken daardoor ook uit beeld voor het WK.
Nog even afwachten tot maandag voor dat we het weten.... Een ding is zeker: ALS Stan Godrie aka SGO! mag rijden ben ik erbij!!
woensdag 18 januari 2012
dinsdag 17 januari 2012
"Bestolen"
Vanmiddag las ik op de Facebook van m'n wielermaatje Bram het volgende:
""Brabantse Pijl 2001 aan het kijken. Één van de weinige overwinningen (op papier) van Neerlands beste wielrenner van de afgelopen 10 jaar. Schrappen we alle "bewezen zwartrijders" die in wedstrijden voor hem zijn geëindigd, dan komt er ineens een hele mooie erelijst tevoorschijn... Zit je dan met je goed gedrag..""
Ik had maar een paar woorden nodig om te begrijpen dat het over zijn all-time idool Michael Boogerd, bijgenaamd BooGie ging...
Toen ik het las werd ik aan het denken gezet en kon niets anders bedenken dat ik Bram hier helemaal gelijk in moet geven. Ik zette snel even wat uitslagen van Mike op een rij in de belangrijke koersen (toenmalige WB en grote etappekoersen) en degenen door wie ie in die koersen werd verslagen.
1998:
5e Tour de France; Pantani wint, Ullrich 2, Julich 3 en Rinero 4.
2e Ronde van Lombardije; Oscar Camenzind wint.
We kennen allemaal die bewuste Tour van '98, de "Tour de Dopage". En we weten ook hoe het afgelopen is met Pantani. Ook Ullrich raakte betrokken in een dopingzaak, "Operacion Fuentes".
Om maar te zwijgen van de manier waarop Cofidis acteerde in het peloton op moment. Ga maar na: Gaumont, Roland Meier, VDB, etc, etc.
De Ronde van Lombardije werd gewonnen door de wereldkampioen Camenzind, die later in z'n carriere (in 2004) betrapt werd op EPO.
1999:
1e Amstel Gold Race; Mike wint, klopt Armstrong, die wel wordt beschuldigd maar nooit formeel betrapt is.
2e Luik - Bastenaken - Luik; Mike wordt 2e na de "ongenaakbare" Franck Vandenbroucke.
"Ongenaakbaar" natuurlijk tussen twee haakjes. "VDB" is natuurlijk veel te vroeg heen gegaan, maar man man, wat heeft de beste kerel zijn carrière letterlijk beëindigd in de goot. Zoveel talent, kapot gegaan aan de roem, vrouwen, drank, drugs enzovoorts.
Zovele comebacks werden even zovele male in de kiem weer gesmoord, door de vele verlokkingen waaraan ie weer toegaf.
2001:
3e Ronde van Lombardije; Di Luca wint voor Figueras en Mike.
Di Luca was al eens geschorst voor z'n aandeel in "Oil for Drugs", toen ie in 2009 na de Giro op CERA betrapt werd. Dit leidde tot twee jaar schorsing voor de Italiaan.
In Luik - Bastenaken - Luik was ie in 2003, 2004 en 2005 dichtbij de overwinning, maar iedere keer was er iemand net wat te sterk, al dan niet op een "eerlijke" manier. In 2003 reed Tyler Hamilton weg en hield stand tegen een groepje.
Een jaar later is Mike heel dichtbij, maar op Saint Nicolas is ie net niet uit de greep van Rebellin, die sprintsneller is en daarna de Amstel en de Waalse Pijl ook L-B-L wint. Boogie was in de Amstel ook tweede na diezelfde Rebellin. Ook Rebellin bleek een valsspeler tijdens de Olympische Spelen van Beijing in 2008. Na afloop werden sporen van CERA gevonden.
In 2005 reden Voigt en Vino weg op 50km van de streep in de veronderstelling dat het peloton ze nog wel terug zou halen, niets bleek minder waar, ondanks het achtervolgingswerk van Rabo. Vino wint in de sprint en word in 2007 in de Tour betrapt op een illegale bloedtransfusie. Mike wint de sprint om plek 3.
Ik vergeet nu vast nog wel meer uitslagen en ereplaatsen te vernoemen, neem me dat dan niet kwalijk. Maar ik kan me voorstellen dat BooGie zich "BESTOLEN" moet voelen als je er zo op terug kijkt.
Des te meer respect dat ie altijd zo fair en netjes bleef over en tegen z'n collega's en in zijn biografie.
BooGie, ik neem m'n hoed voor je af!
""Brabantse Pijl 2001 aan het kijken. Één van de weinige overwinningen (op papier) van Neerlands beste wielrenner van de afgelopen 10 jaar. Schrappen we alle "bewezen zwartrijders" die in wedstrijden voor hem zijn geëindigd, dan komt er ineens een hele mooie erelijst tevoorschijn... Zit je dan met je goed gedrag..""
Ik had maar een paar woorden nodig om te begrijpen dat het over zijn all-time idool Michael Boogerd, bijgenaamd BooGie ging...
Toen ik het las werd ik aan het denken gezet en kon niets anders bedenken dat ik Bram hier helemaal gelijk in moet geven. Ik zette snel even wat uitslagen van Mike op een rij in de belangrijke koersen (toenmalige WB en grote etappekoersen) en degenen door wie ie in die koersen werd verslagen.
1998:
5e Tour de France; Pantani wint, Ullrich 2, Julich 3 en Rinero 4.
2e Ronde van Lombardije; Oscar Camenzind wint.
We kennen allemaal die bewuste Tour van '98, de "Tour de Dopage". En we weten ook hoe het afgelopen is met Pantani. Ook Ullrich raakte betrokken in een dopingzaak, "Operacion Fuentes".
Om maar te zwijgen van de manier waarop Cofidis acteerde in het peloton op moment. Ga maar na: Gaumont, Roland Meier, VDB, etc, etc.
De Ronde van Lombardije werd gewonnen door de wereldkampioen Camenzind, die later in z'n carriere (in 2004) betrapt werd op EPO.
1999:
1e Amstel Gold Race; Mike wint, klopt Armstrong, die wel wordt beschuldigd maar nooit formeel betrapt is.
2e Luik - Bastenaken - Luik; Mike wordt 2e na de "ongenaakbare" Franck Vandenbroucke.
"Ongenaakbaar" natuurlijk tussen twee haakjes. "VDB" is natuurlijk veel te vroeg heen gegaan, maar man man, wat heeft de beste kerel zijn carrière letterlijk beëindigd in de goot. Zoveel talent, kapot gegaan aan de roem, vrouwen, drank, drugs enzovoorts.
Zovele comebacks werden even zovele male in de kiem weer gesmoord, door de vele verlokkingen waaraan ie weer toegaf.
2001:
3e Ronde van Lombardije; Di Luca wint voor Figueras en Mike.
Di Luca was al eens geschorst voor z'n aandeel in "Oil for Drugs", toen ie in 2009 na de Giro op CERA betrapt werd. Dit leidde tot twee jaar schorsing voor de Italiaan.
In Luik - Bastenaken - Luik was ie in 2003, 2004 en 2005 dichtbij de overwinning, maar iedere keer was er iemand net wat te sterk, al dan niet op een "eerlijke" manier. In 2003 reed Tyler Hamilton weg en hield stand tegen een groepje.
Een jaar later is Mike heel dichtbij, maar op Saint Nicolas is ie net niet uit de greep van Rebellin, die sprintsneller is en daarna de Amstel en de Waalse Pijl ook L-B-L wint. Boogie was in de Amstel ook tweede na diezelfde Rebellin. Ook Rebellin bleek een valsspeler tijdens de Olympische Spelen van Beijing in 2008. Na afloop werden sporen van CERA gevonden.
In 2005 reden Voigt en Vino weg op 50km van de streep in de veronderstelling dat het peloton ze nog wel terug zou halen, niets bleek minder waar, ondanks het achtervolgingswerk van Rabo. Vino wint in de sprint en word in 2007 in de Tour betrapt op een illegale bloedtransfusie. Mike wint de sprint om plek 3.
Ik vergeet nu vast nog wel meer uitslagen en ereplaatsen te vernoemen, neem me dat dan niet kwalijk. Maar ik kan me voorstellen dat BooGie zich "BESTOLEN" moet voelen als je er zo op terug kijkt.
Des te meer respect dat ie altijd zo fair en netjes bleef over en tegen z'n collega's en in zijn biografie.
BooGie, ik neem m'n hoed voor je af!
maandag 16 januari 2012
Heimwee...
Allereerst wil ik vanaf hier een dikke chapeaux uitroepen naar Rudy de Bie. De Belgische selectie voor het WK is de enige logische en terechte.
Ik vind het bijzonder spijtig en onsportief dat dhr. Nijs nu allerlei tweets de wereld in stuurt als:
- "Teleurgesteld over de selectie, met 7 kopmannen naar het Wk. Ok dan moet het maar." - "Ik kijk nu al uit naar de selectie voor het wk op de weg, zouden ze daar ook de 9 beste renners van het jaar meenemen."
- "Uitgaan van eigen kracht zoals BK . Gelukkig is Koksijde lastig genoeg. Ik kan dit natuurlijk wel begrijpen."
Ik persoonlijk vind dat een groots sportman als hij dit soort uitlatingen niet nodig heeft. Rudy de Bie is eerlijk en laat gewoon de 7 beste Belgen over een heel seizoen rijden. Daarnaast is het in Koksijde, door het specifieke zandparcours zo selectief, dat een ploegmaat echt geen extra hulp gaat bieden.
Heimwee
Het was in de Azencross van 2007, de latere wereldkampioen werd op die dag 22 in zijn rood-wit-blauwe trui en schonk zich als cadeau een fraaie zege tegen erkend sprinter Stybar en die derde opkomende jongeling in de cross, Niels Albert.
Nietsvermoedend stonden we langs de kant en zei ik tegen m'n metgezel: "Wat gaaf dat er nog eens een Nederlander een cross wint". De tijden van Wim de Vos en Adrie van der Poel lagen toen allang achter ons en ook Groenendaal was op z'n retour. Die werd door Rabobank als niet eens goed genoeg meer bevonden voor een nieuw contract.
Diezelfde jongeling won een kleine twee weken later ook opnieuw het NK en weer later in het Franse Lievin een wereldbekercross. Nog weer een week later waren m'n metgezel en ik getuige van een demonstratie in de modder van de WB- afsluiter in het nabijgelegen Hoogerheide. Bart Wellens en Erwin Vervecken eraf lopen, toch erkende lopers, in de loopstroken, straffe kost! Inmiddels liepen we ook met het befaamde gele hesje rond ten teken dat we lid waren geworden van z'n supportersclub.
Logisch dus dat ie een week later als topfavoriet vertrok voor het WK te Treviso. We kennen allemaal de afloop hiervan en dus ook de latere winnaar: Lars Boom werd wereldkampioen, voor het eerst sinds 2000 geen Belgische winnaar en ook voor het eerst sinds 2000 weer een Nederlandse winnaar.
Wat volgde was een jaar lang iedere week naar de cross om voor Lars te supporteren, meer hierover is te lezen in eerdere blogs. De teleurstelling van het WK in 2009 was ook nog maar amper verwerkt toen Lars besloot te stoppen met crossen en vol voor de weg te gaan.
In de winter van 2009/2010 ging Lars liever op vakantie naar de Amstel Curacao Race, dan zich te laten zien in de cross. Gevolg: 22e in de GP Groenendaal en maar op het nippertje het NK gewonnen in Heerlen. Thijs Al was nooit meer zo dichtbij.
Wat volgde was een wegcampagne met proloogwinst in Parijs - Nice, maar een flets voorjaar. Na 200km in de Ronde en in de Hel was het licht voor Lars uit.
Daarom moest het anders en dus ging Lars niet luieren op Curacao, maar werd er flink met de crossfiets getraind in het bos en door de sneeuw. Daarnaast volgden er 7 crossen, waaronder dus de winst in Heusden - Zolder in een wereldbekercross, de vervelende val in Baal en opnieuw winst op het NK.
Blijkbaar deed deze winter hem goed want hij startte gelijk winst in de proloog van de ronde van Qatar. Ook een knalprestatie in Parijs - Roubaix (op kop het hele Bos van Wallers door en zelfs losgereden), heel spijtig van de lekke band, je weet maar nooit waar ie uit was gekomen.
Deze winter was het allemaal net wat minder, maar na een paar crossen doet ie dan toch weer mee en houdt dat ook een tijdje vol. Zijn techniek is z'n makke en daardoor moet ie compenseren met z'n vermogen wat ie soms ten volle kan benutten.
Ook de eeuwenoude rivaliteit tussen hem en Albert stak weer even op. Boom weigerde van Albert over te nemen in achtervolging op Nijs, Pauwels en Stybar. Meneer Albert was even not amused. Een paar dagen later is Albert weg in Loenhout en krijgt Nijs het lastig. Wie legt er zich plat op het asfalt, juist ja, diezelfde gepiekerde Boom.
Heerlijk dat soort rivaliteit.
Die paar crossen per jaar waarin Lars z'n klasse laat zien, zo ook weer op het afgelopen NK, en de rivaliteit, de dominantie van de Belgen en zo zijn er nog honderden redenen te noemen, dat alles bij elkaar, maakt dat ik heimwee heb naar Lars in de cross...
Het liefst hoop ik dat ie met de opkomende Nederlandse beloften de cross weer kleur gaat geven en ieder jaar van Parijs - Roubaix een hoofddoel maakt....
Ik vind het bijzonder spijtig en onsportief dat dhr. Nijs nu allerlei tweets de wereld in stuurt als:
- "Teleurgesteld over de selectie, met 7 kopmannen naar het Wk. Ok dan moet het maar." - "Ik kijk nu al uit naar de selectie voor het wk op de weg, zouden ze daar ook de 9 beste renners van het jaar meenemen."
- "Uitgaan van eigen kracht zoals BK . Gelukkig is Koksijde lastig genoeg. Ik kan dit natuurlijk wel begrijpen."
Ik persoonlijk vind dat een groots sportman als hij dit soort uitlatingen niet nodig heeft. Rudy de Bie is eerlijk en laat gewoon de 7 beste Belgen over een heel seizoen rijden. Daarnaast is het in Koksijde, door het specifieke zandparcours zo selectief, dat een ploegmaat echt geen extra hulp gaat bieden.
Heimwee
Het was in de Azencross van 2007, de latere wereldkampioen werd op die dag 22 in zijn rood-wit-blauwe trui en schonk zich als cadeau een fraaie zege tegen erkend sprinter Stybar en die derde opkomende jongeling in de cross, Niels Albert.
Nietsvermoedend stonden we langs de kant en zei ik tegen m'n metgezel: "Wat gaaf dat er nog eens een Nederlander een cross wint". De tijden van Wim de Vos en Adrie van der Poel lagen toen allang achter ons en ook Groenendaal was op z'n retour. Die werd door Rabobank als niet eens goed genoeg meer bevonden voor een nieuw contract.
Diezelfde jongeling won een kleine twee weken later ook opnieuw het NK en weer later in het Franse Lievin een wereldbekercross. Nog weer een week later waren m'n metgezel en ik getuige van een demonstratie in de modder van de WB- afsluiter in het nabijgelegen Hoogerheide. Bart Wellens en Erwin Vervecken eraf lopen, toch erkende lopers, in de loopstroken, straffe kost! Inmiddels liepen we ook met het befaamde gele hesje rond ten teken dat we lid waren geworden van z'n supportersclub.
Logisch dus dat ie een week later als topfavoriet vertrok voor het WK te Treviso. We kennen allemaal de afloop hiervan en dus ook de latere winnaar: Lars Boom werd wereldkampioen, voor het eerst sinds 2000 geen Belgische winnaar en ook voor het eerst sinds 2000 weer een Nederlandse winnaar.
Wat volgde was een jaar lang iedere week naar de cross om voor Lars te supporteren, meer hierover is te lezen in eerdere blogs. De teleurstelling van het WK in 2009 was ook nog maar amper verwerkt toen Lars besloot te stoppen met crossen en vol voor de weg te gaan.
In de winter van 2009/2010 ging Lars liever op vakantie naar de Amstel Curacao Race, dan zich te laten zien in de cross. Gevolg: 22e in de GP Groenendaal en maar op het nippertje het NK gewonnen in Heerlen. Thijs Al was nooit meer zo dichtbij.
Wat volgde was een wegcampagne met proloogwinst in Parijs - Nice, maar een flets voorjaar. Na 200km in de Ronde en in de Hel was het licht voor Lars uit.
Daarom moest het anders en dus ging Lars niet luieren op Curacao, maar werd er flink met de crossfiets getraind in het bos en door de sneeuw. Daarnaast volgden er 7 crossen, waaronder dus de winst in Heusden - Zolder in een wereldbekercross, de vervelende val in Baal en opnieuw winst op het NK.
Blijkbaar deed deze winter hem goed want hij startte gelijk winst in de proloog van de ronde van Qatar. Ook een knalprestatie in Parijs - Roubaix (op kop het hele Bos van Wallers door en zelfs losgereden), heel spijtig van de lekke band, je weet maar nooit waar ie uit was gekomen.
Deze winter was het allemaal net wat minder, maar na een paar crossen doet ie dan toch weer mee en houdt dat ook een tijdje vol. Zijn techniek is z'n makke en daardoor moet ie compenseren met z'n vermogen wat ie soms ten volle kan benutten.
Ook de eeuwenoude rivaliteit tussen hem en Albert stak weer even op. Boom weigerde van Albert over te nemen in achtervolging op Nijs, Pauwels en Stybar. Meneer Albert was even not amused. Een paar dagen later is Albert weg in Loenhout en krijgt Nijs het lastig. Wie legt er zich plat op het asfalt, juist ja, diezelfde gepiekerde Boom.
Heerlijk dat soort rivaliteit.
Die paar crossen per jaar waarin Lars z'n klasse laat zien, zo ook weer op het afgelopen NK, en de rivaliteit, de dominantie van de Belgen en zo zijn er nog honderden redenen te noemen, dat alles bij elkaar, maakt dat ik heimwee heb naar Lars in de cross...
Het liefst hoop ik dat ie met de opkomende Nederlandse beloften de cross weer kleur gaat geven en ieder jaar van Parijs - Roubaix een hoofddoel maakt....
zondag 15 januari 2012
Open brief aan Rudy de Bie
Het is vandaag 15 Januari 2012. De WB- crossen in Lievin zijn weer verreden. En natuurlijk laaiden er tijdens de uitzending van Sporza weer de discussies op over de WK- selecties voor het aankomende WK in Koksijde over twee weken.
Allereerst natuurlijk bij de Belgische Profs. Ik verbaas me er ieder jaar weer over wat voor een eenheidsworsten de Belgische elite crossers worden op het moment dat het WK gereden moet worden.
Het jaarlijkse terugkerende verhaal van dhr. Albert die op het WK voor eigen kansen gaat en anders eerder de buitenlanders Walsleben en Simunek aan de titel zal helpen dan een Belg. Vreemd? Welnee, ze rijden met hun drieën nu eenmaal voor BKCP - Powerplus.
Zelfs de immer sportieve Nijs mengt zich in de discussie over de selectie van 7 man waar er een aantal meer voor in aanmerking komen. Hij deed na het BK een oproep om ploegmaat Sven Vanthourenhout mee te mogen nemen, na een goede 4e plaats op het BK.
Vandaag viel het in een hoge snelheidscross echter weer enorm tegen met hem en eindigde ie op 4 minuten van winnaar Pauwels.
Daarom wil ik Rudy de Bie oproepen om zijn verstand te gebruiken of beter eerlijk te zijn en dus de 7 renners op te roepen die een heel seizoen al lekker meegedraaid hebben en dus niet in te gaan op verzoeken van renners individueel.
Realistisch gezien zou ik, mocht ik de Bie zijn, het volgende zevental selecteren:
Nijs, Pauwels en Albert, daar is geen discussie over. Alle drie toppers met genoeg overwinningen. Albert heeft gesukkeld, maar is wel de beste zandcrosser van het moment.
Dan Bart Aernouts en Klaas Vantornout, crossers van de tweede rij, maar wel 9 op de 10x in de top-10, ondanks dat ze op de sukkel zijn.
Houden we twee plekken over voor nog 5 crossers. Sven en Dieter Vanthourenhout, Rob Peeters, Tom Meeusen en Bart Wellens.
De neven Vanthourenhout vallen mijns inziens af, vanwege een niet constante curve in hun prestaties en ze op een WK ook zeker geen meerwaarde hebben. Dan blijven er de drie Telenet - Fidea's over.
Tom Meeusen ging goed tot en met de kerstperiode, draaide altijd goed mee in de top 5 en ondervond dan dat het als jongere niet evident is veel te crossen op dat niveau.
Rob Peeters groeide in het seizoen en is momenteel qua prestaties de 4e of 5e Belg in rang en verdient daarmee een selectie.
De situatie rond Bartje Wellens is natuurlijk verschrikkelijk. Ik wil dhr. De Bie bij deze dan ook oproepen om Bart als reserve op de lijst te zetten voor het WK, als eerbetoon, opdat hij er eigenlijk bij had moeten zijn.
Rien Brans,
Oudenbosch
15 Januari 2012
Allereerst natuurlijk bij de Belgische Profs. Ik verbaas me er ieder jaar weer over wat voor een eenheidsworsten de Belgische elite crossers worden op het moment dat het WK gereden moet worden.
Het jaarlijkse terugkerende verhaal van dhr. Albert die op het WK voor eigen kansen gaat en anders eerder de buitenlanders Walsleben en Simunek aan de titel zal helpen dan een Belg. Vreemd? Welnee, ze rijden met hun drieën nu eenmaal voor BKCP - Powerplus.
Zelfs de immer sportieve Nijs mengt zich in de discussie over de selectie van 7 man waar er een aantal meer voor in aanmerking komen. Hij deed na het BK een oproep om ploegmaat Sven Vanthourenhout mee te mogen nemen, na een goede 4e plaats op het BK.
Vandaag viel het in een hoge snelheidscross echter weer enorm tegen met hem en eindigde ie op 4 minuten van winnaar Pauwels.
Daarom wil ik Rudy de Bie oproepen om zijn verstand te gebruiken of beter eerlijk te zijn en dus de 7 renners op te roepen die een heel seizoen al lekker meegedraaid hebben en dus niet in te gaan op verzoeken van renners individueel.
Realistisch gezien zou ik, mocht ik de Bie zijn, het volgende zevental selecteren:
Nijs, Pauwels en Albert, daar is geen discussie over. Alle drie toppers met genoeg overwinningen. Albert heeft gesukkeld, maar is wel de beste zandcrosser van het moment.
Dan Bart Aernouts en Klaas Vantornout, crossers van de tweede rij, maar wel 9 op de 10x in de top-10, ondanks dat ze op de sukkel zijn.
Houden we twee plekken over voor nog 5 crossers. Sven en Dieter Vanthourenhout, Rob Peeters, Tom Meeusen en Bart Wellens.
De neven Vanthourenhout vallen mijns inziens af, vanwege een niet constante curve in hun prestaties en ze op een WK ook zeker geen meerwaarde hebben. Dan blijven er de drie Telenet - Fidea's over.
Tom Meeusen ging goed tot en met de kerstperiode, draaide altijd goed mee in de top 5 en ondervond dan dat het als jongere niet evident is veel te crossen op dat niveau.
Rob Peeters groeide in het seizoen en is momenteel qua prestaties de 4e of 5e Belg in rang en verdient daarmee een selectie.
De situatie rond Bartje Wellens is natuurlijk verschrikkelijk. Ik wil dhr. De Bie bij deze dan ook oproepen om Bart als reserve op de lijst te zetten voor het WK, als eerbetoon, opdat hij er eigenlijk bij had moeten zijn.
Rien Brans,
Oudenbosch
15 Januari 2012
zondag 26 december 2010
Fijne kerstdagen....
Na een toch wat mager vorig cross- seizoen, besloot Lars Boom dit jaar dat 't misschien toch anders moest. De vorige winter kwam ie pas in januari in actie in Sint Michielsgestel en een week later won ie het NK in Heerlen, Limburg.
Dit jaar moest het over een andere boeg. Bij thuiskomst van het WK werd er niet afgereisd voor een vakantie naar Curacao, maar werd de Giant- crosser uit de schuur gehaald om gericht te gaan trainen en beter de winter door te komen.
Dit moest gebeuren door wat meer competitie op te doen en aan de start verschijnen van enkele gerenommeerde crossen in Nederland en Vlaanderen. Uiteraard dient dit natuurlijk alleen als training zei Lars er meteen bij met een dikke knipoog ;-).
De Belgen (lees Vlamingen) hadden meteen dubbele gevoelens. De ene kant maakt hen blij, doordat de concurrentie uit het buitenland nu alleen maar de Tsjechische wereldkampioen Zdenek Stybar bedraagt.
De andere kant van deze korte terugkeer in 't veld boezemt hen in angst in, angst voor de klasse van deze jonge knaap uit 't Brabantse Vlijmen, de oud wereldkampioen van Treviso.
Leudelange, Luxemburg
Terwijl de complete wereldtop, na een trainingsstage in Spanje, in het Baskenland moet ploeteren door de Spaanse modder, staat Boom aan de start in de cross van Leudelange.
Boom gaat hier gemakkelijk winnen, ook al doordat ie meteen een lekker gevoeld heeft op de fiets en de tegenstand niet je van het was. Zoals Wuyts tracht te zeggen: "God en klein Peerke".
Zondag 12 December 2010: Overijse
In de moeder aller crossen, die van Overijse, schiet Lars vanaf de 3e rij, als een komeet weg.
Hij overrompeld de complete concurrentie vanaf de start, maar maakt een stuurfoutje en laat de rest terug in het wiel komen.
Halverwege is het de Belg Sven Nijs die ervandoor gaat. Hij lijkt ribbedebie, maar Lars en ook Kevin Pauwels komen nog akelig dicht terug op 't achterwiel van Nijs.
Een lekke band gooit echter roet in het eten voor Lars, die terug kan kijken op een geslaagd heroptreden tussen de groten in het veld.
Sven Nijs zwengelt na afloop in het interview de discussie over deelname aan 't WK ook weer aan. Ook de Belgische bondscoach Rudy de Bie heeft er een dubbel gevoel bij. Hij zou 't mooi vinden, een deelname van Lars, maar is blij dat ie 't toch niet doet. De Bie geeft toe schrik te hebben voor een demonstratie van Lars in 't Duitse Sankt Wendel.
Scheldecross, Antwerpen
Lars rijdt mee op 't parcours waar in januari het BK zal worden verrijden. In een groepje met Nijs, Simunek, S. Vanthourenhout en ploegmaat Aernouts probeerde Lars diezelfde Aernouts te laten wegrijden om zo te kunnen winnen.
Dit plannetje mislukte omdat Nijs de rest terug bracht, diezelfde Nijs had materiaalpech in de laatste ronde, waardoor Simunek en S. Vanthourenhout mochten sprinten om de winst. De Tsjech won.
Zondag 26 December 2010: WB- Cross Heusden - Zolder
Lars won op superieure wijze de WB-wedstrijd in Zolder. Hij hield in een heel spannende race zijn vroegere rivaal Niels Albert af, Bartje Wellens werd knap derde na een moeizame start en een daaropvolgende inhaalrace.
Kevin Pauwels, de winnaar van vorig jaar, ging het snelst van start. Hij sloeg meteen een kloof, enkel gelegenheids crosser Lars Boom kon mee.
Wat later reed Albert in een ruk naar het leidersduo, Sven Nys daarentegen leek zijn start wat gemist te hebben of zat met de SP-wedstrijd van maandag in het hoofd.
Voorin loste Boom Pauwels, maar Albert kon de Nederlander wel volgen. Door herhaaldelijke ketting- problemen moest Lars Boom Albert laten gaan. Aan het einde van de derde ronde bedroeg het verschil 12 seconden.
Een groepje achtervolgers met Nys, De Knegt en Simunek volgde al op een halve minuut. Kevin Pauwels' snelle start leek een wanhoopspoging om slechte vorm te verdoezelen, want hij verloor plaats na plaats. Ook Tom Meeusen, winnaar vorige week van de WB-manche in Kalmthout, had zijn dag niet en reed anoniem rond op de 15e stek.
Halfkoers was het duidelijk dat het voor de zege tussen Niels Albert en de teruggekeerde Lars Boom ging. De twee maakten er een aangenaam kat- en muisspelletje van, maar verloren elkaar niet uit het oog.
Ver achter het leidersduo voelde Bart Wellens zich het best in zijn sas op het ijs.
Hij ging op en over Nys en De Knegt en maakte volop aanspraak op de derde plaats. Van Simunek kwam er geen tegenstand meer, hij gaf op na een val waarbij hij een sleutelbeenbreuk opliep.
Vooraan werd er op twee ronden van het einde toch een verschil gemaakt. Lars Boom versnelde op imponerende wijze en Albert had moeite om het wiel te houden. In de achtervolging op de Nederlander maakte Albert enkele kleine foutjes en had al snel een achterstand van dertien seconden.
Een beresterke Boom leek ontketend, maar Albert perste er in de laatste ronde nog een wanhopige inhaalrace uit. Hij kwam terug tot op drie seconden, fel aangemoedigd door het Belgisch publiek. Maar de koele Boom liet zich van de wijs brengen door het "BOE- geroep" en liep onder druk weer voldoende uit.
Boom pakte meer dan dik verdiend de derde Wereldbekerzege uit zijn carrière, de ontlading toen hij over de streep reed was groot. Niels Albert werd tweede.
Bartje Wellens mocht nog eens mee op het podium na een sterke race, de Knegt hield Nys nog af voor de vierde plaats.
Hiermee werd ook een klein beetje revanche genomen op het mislukte WK van Hoogerheide.
Albert in een rechtstreeks duel verslaan doet een Boom- fan als ik geweldig goed!
Uitslag:
1. Lars Boom (Ned) in 1:08.29
2. Niels Albert op 0:13
3. Bart Wellens 1:16
4. Gerben de Knegt (Ned) 1:45
5. Sven Nys 1:55
6. Bart Aernouts 2:24;
7. Kevin Pauwels 2:34;
8. Dieter Vanthourenhout;
9. Christian Heule (Zwi) 2:39;
10. Thijs van Amerongen (Ned) 2:42;
Met dit nieuwe orgelpunt in zijn carriere bezorgde Lars Boom mij, ondanks wat grieperigheid, toch een van de mooiste kerstdagen van de afgelopen jaren.
Gewoon grote klasse, eens te meer een bewijs dat de Belgen niet voor niks schrik hebben en hadden voor de rentree van Lars in 't veld. Nog drie wedstrijden te gaan.
Te beginnen met de Azencross te Loenhout, woensdag a.s., ook daar kan ie zich revancheren, na z'n vervelende valpartij twee jaar geleden aldaar.
Op Nieuwjaarsdag volgt de GP Sven Nijs in Baal, Lars wist hier in 2006 de keizer van cross al eens te verslaan.
Het NK op 9 Januari in St. Michielsgestel zal de afsluiter vormen van Lars' seizoen in het veld.
Ik kijk nu al uit naar deze drie resterende crossen!
Dit jaar moest het over een andere boeg. Bij thuiskomst van het WK werd er niet afgereisd voor een vakantie naar Curacao, maar werd de Giant- crosser uit de schuur gehaald om gericht te gaan trainen en beter de winter door te komen.
Dit moest gebeuren door wat meer competitie op te doen en aan de start verschijnen van enkele gerenommeerde crossen in Nederland en Vlaanderen. Uiteraard dient dit natuurlijk alleen als training zei Lars er meteen bij met een dikke knipoog ;-).
De Belgen (lees Vlamingen) hadden meteen dubbele gevoelens. De ene kant maakt hen blij, doordat de concurrentie uit het buitenland nu alleen maar de Tsjechische wereldkampioen Zdenek Stybar bedraagt.
De andere kant van deze korte terugkeer in 't veld boezemt hen in angst in, angst voor de klasse van deze jonge knaap uit 't Brabantse Vlijmen, de oud wereldkampioen van Treviso.
Leudelange, Luxemburg
Terwijl de complete wereldtop, na een trainingsstage in Spanje, in het Baskenland moet ploeteren door de Spaanse modder, staat Boom aan de start in de cross van Leudelange.
Boom gaat hier gemakkelijk winnen, ook al doordat ie meteen een lekker gevoeld heeft op de fiets en de tegenstand niet je van het was. Zoals Wuyts tracht te zeggen: "God en klein Peerke".
Zondag 12 December 2010: Overijse
In de moeder aller crossen, die van Overijse, schiet Lars vanaf de 3e rij, als een komeet weg. Hij overrompeld de complete concurrentie vanaf de start, maar maakt een stuurfoutje en laat de rest terug in het wiel komen.
Halverwege is het de Belg Sven Nijs die ervandoor gaat. Hij lijkt ribbedebie, maar Lars en ook Kevin Pauwels komen nog akelig dicht terug op 't achterwiel van Nijs.
Een lekke band gooit echter roet in het eten voor Lars, die terug kan kijken op een geslaagd heroptreden tussen de groten in het veld.
Sven Nijs zwengelt na afloop in het interview de discussie over deelname aan 't WK ook weer aan. Ook de Belgische bondscoach Rudy de Bie heeft er een dubbel gevoel bij. Hij zou 't mooi vinden, een deelname van Lars, maar is blij dat ie 't toch niet doet. De Bie geeft toe schrik te hebben voor een demonstratie van Lars in 't Duitse Sankt Wendel.
Scheldecross, Antwerpen
Lars rijdt mee op 't parcours waar in januari het BK zal worden verrijden. In een groepje met Nijs, Simunek, S. Vanthourenhout en ploegmaat Aernouts probeerde Lars diezelfde Aernouts te laten wegrijden om zo te kunnen winnen.
Dit plannetje mislukte omdat Nijs de rest terug bracht, diezelfde Nijs had materiaalpech in de laatste ronde, waardoor Simunek en S. Vanthourenhout mochten sprinten om de winst. De Tsjech won.
Zondag 26 December 2010: WB- Cross Heusden - Zolder
Lars won op superieure wijze de WB-wedstrijd in Zolder. Hij hield in een heel spannende race zijn vroegere rivaal Niels Albert af, Bartje Wellens werd knap derde na een moeizame start en een daaropvolgende inhaalrace.
Kevin Pauwels, de winnaar van vorig jaar, ging het snelst van start. Hij sloeg meteen een kloof, enkel gelegenheids crosser Lars Boom kon mee.
Wat later reed Albert in een ruk naar het leidersduo, Sven Nys daarentegen leek zijn start wat gemist te hebben of zat met de SP-wedstrijd van maandag in het hoofd.
Voorin loste Boom Pauwels, maar Albert kon de Nederlander wel volgen. Door herhaaldelijke ketting- problemen moest Lars Boom Albert laten gaan. Aan het einde van de derde ronde bedroeg het verschil 12 seconden.
Een groepje achtervolgers met Nys, De Knegt en Simunek volgde al op een halve minuut. Kevin Pauwels' snelle start leek een wanhoopspoging om slechte vorm te verdoezelen, want hij verloor plaats na plaats. Ook Tom Meeusen, winnaar vorige week van de WB-manche in Kalmthout, had zijn dag niet en reed anoniem rond op de 15e stek.
Halfkoers was het duidelijk dat het voor de zege tussen Niels Albert en de teruggekeerde Lars Boom ging. De twee maakten er een aangenaam kat- en muisspelletje van, maar verloren elkaar niet uit het oog.
Ver achter het leidersduo voelde Bart Wellens zich het best in zijn sas op het ijs.
Hij ging op en over Nys en De Knegt en maakte volop aanspraak op de derde plaats. Van Simunek kwam er geen tegenstand meer, hij gaf op na een val waarbij hij een sleutelbeenbreuk opliep.
Vooraan werd er op twee ronden van het einde toch een verschil gemaakt. Lars Boom versnelde op imponerende wijze en Albert had moeite om het wiel te houden. In de achtervolging op de Nederlander maakte Albert enkele kleine foutjes en had al snel een achterstand van dertien seconden.
Een beresterke Boom leek ontketend, maar Albert perste er in de laatste ronde nog een wanhopige inhaalrace uit. Hij kwam terug tot op drie seconden, fel aangemoedigd door het Belgisch publiek. Maar de koele Boom liet zich van de wijs brengen door het "BOE- geroep" en liep onder druk weer voldoende uit.
Boom pakte meer dan dik verdiend de derde Wereldbekerzege uit zijn carrière, de ontlading toen hij over de streep reed was groot. Niels Albert werd tweede. Bartje Wellens mocht nog eens mee op het podium na een sterke race, de Knegt hield Nys nog af voor de vierde plaats.
Hiermee werd ook een klein beetje revanche genomen op het mislukte WK van Hoogerheide.
Albert in een rechtstreeks duel verslaan doet een Boom- fan als ik geweldig goed!
Uitslag:
1. Lars Boom (Ned) in 1:08.29
2. Niels Albert op 0:13
3. Bart Wellens 1:16
4. Gerben de Knegt (Ned) 1:45
5. Sven Nys 1:55
6. Bart Aernouts 2:24;
7. Kevin Pauwels 2:34;
8. Dieter Vanthourenhout;
9. Christian Heule (Zwi) 2:39;
10. Thijs van Amerongen (Ned) 2:42;
Met dit nieuwe orgelpunt in zijn carriere bezorgde Lars Boom mij, ondanks wat grieperigheid, toch een van de mooiste kerstdagen van de afgelopen jaren.
Gewoon grote klasse, eens te meer een bewijs dat de Belgen niet voor niks schrik hebben en hadden voor de rentree van Lars in 't veld. Nog drie wedstrijden te gaan.
Te beginnen met de Azencross te Loenhout, woensdag a.s., ook daar kan ie zich revancheren, na z'n vervelende valpartij twee jaar geleden aldaar.
Op Nieuwjaarsdag volgt de GP Sven Nijs in Baal, Lars wist hier in 2006 de keizer van cross al eens te verslaan.
Het NK op 9 Januari in St. Michielsgestel zal de afsluiter vormen van Lars' seizoen in het veld.
Ik kijk nu al uit naar deze drie resterende crossen!
maandag 8 november 2010
Bevestiging van een topper!
Als er dit jaar één renner was, die zich met recht handhaafde aan de top van het internationale wielrennen, dan was dat de Belg Philippe Gilbert.
Begonnen in de Tour of Qatar, lekker meepeddelend en de nodige wedstrijdkilometers gemaakt. Zich daarna laten verrassen op de kasseien van de Lange Munte door fantastische uppercut van Juan Antonio Flecha tijdens de Belgische openingsklassieker "Omloop 't Nieuwsblad".
Gilbert is Gilbert en hij kiest dan ook zorgvuldig zijn programma uit. Opgeven in Parijs - Nice is niks abnormaals ook al staat een week later de meest historische onder de Italiaanse klassiekers op het programma: "La Primavera" ofwel Milano - San Remo.
Gilbert laat zien nog net wat kracht te kort te komen om op de Poggio een jump te kunnen plaatsen en ribbedie te zijn. Een week later verkiest Phil om niet (zoals bv Canc, Flecha en Boonen) de E3 Prijs Vlaanderen te rijden, maar te starten in Gent - Wevelgem. Winst had er in gezeten, maar hij liet zich verrassen door de locomotief van the Cav: Bernie Eisel.
Weer een week later is Phil toch weer een van de favorieten voor de winst in "Vlaanderens Mooiste": De Ronde van Vlaanderen. Echter op de Molenberg is hij niet opgewassen tegen de superieure Cancellara en Tom Boonen. Cancellara zou uiteindelijk met meer dan 2 minuten voorsprong deze editie van de Ronde gaan winnen. Phil wordt voor het tweede jaar op rij derde.
Die andere grote kasseienklassieker, Parijs-Roubaix, wordt door Phil bewust overgeslagen om wat rust in te bouwen voor het tweede deel van het klassieke voorjaar.
In de Brabantse Pijl, die voortaan op woensdag voor de Amstel gereden wordt, laat Phil zich verrassen door een groepje eerder ontsnapten die niet meer terug worden gehaald. Voor de Amstel is ie door zijn optreden in de BP in elk geval een van de favorieten.
Dit maakt hij na ruim 220km koers ook zeker waar als ie aan gaat op de uitloper na de Keutenberg. Hij probeert even alleen weg te glippen, maar wordt toch teruggehaald door een select groepje. Hij rijdt hierna een gecontroleerde koers en is superieur op de laatste beklimming van de Cauberg naar de finish toe. Niemand kan zijn wiel houden en een paar honderd meter voor de meet mag ie al juichen: WINST!
Begonnen in de Tour of Qatar, lekker meepeddelend en de nodige wedstrijdkilometers gemaakt. Zich daarna laten verrassen op de kasseien van de Lange Munte door fantastische uppercut van Juan Antonio Flecha tijdens de Belgische openingsklassieker "Omloop 't Nieuwsblad".
Gilbert is Gilbert en hij kiest dan ook zorgvuldig zijn programma uit. Opgeven in Parijs - Nice is niks abnormaals ook al staat een week later de meest historische onder de Italiaanse klassiekers op het programma: "La Primavera" ofwel Milano - San Remo.
Gilbert laat zien nog net wat kracht te kort te komen om op de Poggio een jump te kunnen plaatsen en ribbedie te zijn. Een week later verkiest Phil om niet (zoals bv Canc, Flecha en Boonen) de E3 Prijs Vlaanderen te rijden, maar te starten in Gent - Wevelgem. Winst had er in gezeten, maar hij liet zich verrassen door de locomotief van the Cav: Bernie Eisel.
Weer een week later is Phil toch weer een van de favorieten voor de winst in "Vlaanderens Mooiste": De Ronde van Vlaanderen. Echter op de Molenberg is hij niet opgewassen tegen de superieure Cancellara en Tom Boonen. Cancellara zou uiteindelijk met meer dan 2 minuten voorsprong deze editie van de Ronde gaan winnen. Phil wordt voor het tweede jaar op rij derde.
Die andere grote kasseienklassieker, Parijs-Roubaix, wordt door Phil bewust overgeslagen om wat rust in te bouwen voor het tweede deel van het klassieke voorjaar.
In de Brabantse Pijl, die voortaan op woensdag voor de Amstel gereden wordt, laat Phil zich verrassen door een groepje eerder ontsnapten die niet meer terug worden gehaald. Voor de Amstel is ie door zijn optreden in de BP in elk geval een van de favorieten.
Dit maakt hij na ruim 220km koers ook zeker waar als ie aan gaat op de uitloper na de Keutenberg. Hij probeert even alleen weg te glippen, maar wordt toch teruggehaald door een select groepje. Hij rijdt hierna een gecontroleerde koers en is superieur op de laatste beklimming van de Cauberg naar de finish toe. Niemand kan zijn wiel houden en een paar honderd meter voor de meet mag ie al juichen: WINST!
donderdag 28 oktober 2010
RIP Dick Gesink
Afgelopen zaterdag 23 Oktober is de vader van Robert Gesink, Dick, overleden. Dick Gesink werd twee weken geleden tijdens de Bart Brentjes Challenge in Eijsden - een toertocht voor mountainbikers - in een weiland gevonden door een vriend.
Vader Gesink werd met een traumahelikopter naar het ziekenhuis van Maastricht gebracht.
Zijn zoon Robert had daags daarvoor de Giro dell' Emilia gewonnen.
Gesink jr. verbleef in nog in Italië om later op de week van start te gaan in de najaars- klassieker de Ronde van Lombardije. Hij keerde onmiddellijk terug naar Nederland.
Hiermee kwam een even abrupt als vervelend einde aan een eigenlijk verder top verlopen seizoen voor Robert Gesink.
Ga maar na, welke Nederlandse kon nou zeggen de afgelopen jaren dat ie in het voorjaar goed was, daarna in de Tour de Suisse en in de Tour.
Vlak daarna was ie misschien wel de beste in koers in de Clasica Sebastian en daarna ook nog eens in het najaar.
Robert Gesink geniet door zijn manier van koersen groot respect bij de fans en in het peloton. Type renners zoals Gesink rijden er heden ten dage niet veel meer rond in het peloton. Altijd gaan en nooit willen afgeven, terug komen op eigen tempo.
Daarom een ode in de vorm van een klein gedichtje met mijns inziens enkele zaken die Gesink kenmerken. Hopelijk ook een klein steuntje in de rug voor hen die het treft.
Robert,
Je debuteerde in het grote werk met een 9e plaats op de Muur van Huy,
Je komt altijd over de finish met een kop zo rood als een boei;
Wat kan jij afzien en anderen laten sterven in 't wiel,
Maar na de koers nooit een negatief woord, ook niet als het je niet beviel;
Een voorbeeld hiervan was in Parijs - Nice 2008 op de Mont Ventoux,
Jij knalde volle bak naar boven, alle favorieten uit het wiel en op 't eind nog niet moe;
Wat een topseizoen had je in het wielerjaar 2010,
Wat liet je ons mooie staaltjes fietsen zien;
In het voorjaar wat minder sterk dan normaal,
Maar zie daar de winst in Zwitserland, dat was geniaal!
Je kon daarna met de grote mannen van de Tour mee bergop,
En eindigde hierna aan het eind van de Ronde in de top;
Hierna volgde een supersterke prestatie in de Clasica,
En wat voor een knappe winst boekte je in de Giro Dell' Emilia;
Tussendoor nam je nog deel aan de nieuwe koersen in Montreal en Quebec,
Je trok hier moedig ten aanval en ging hiermee beslist niet mee op je bek!
Je werd derde in Quebec en won in Montreal je eerste ProTour koers,
Het maakt menig profrenner in het peloton jaloers!
Robert, Ik wens je sterkte bij het verwerken van het verlies van je pa!
Forza Robert!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
