RIEN BRANS

"Vlaamse toestanden" in Nederland...

2012-01-18T18:29:00.003+01:00

Toen ik vanmorgen, zoals iedere morgen krant uit de brievenbus haalde en hem opensloeg bij mijn favoriete kern, de sport, viel mijn oog op het volgende bericht:

"Godrie en de Poelekes bijna op het WK"

Door de tekst heen lezend, valt het dan op dat we met de beloftenselectie voor het aankomende WK veldrijden in Koksijde een "Vlaamse" toestand op zal gaan leveren.
Bondscoach Lammerts spreekt al van een A- en een B- selectie.

De A- selectie van het moment: Stan Godrie, David van der Poel, Mike Teunissen, Gert- Jan Bosman, Micki van Empel en Michiel van der Heijden.
De B- selectie bestaat onder andere uit voormalig wereldkampioen bij de junioren Tijmen Eising, Corne van Kessel en Emiel Dolfsma.
Van deze kandidaten is alleen Van Kessel nog niet genomineerd voor het WK door in een WB- cross in de top 16 te eindigen.

Johan Lammerts heeft dus een luxeprobleem. Hij heeft de beschikking over tien renners die in staat zijn het erepodium te halen. Alleen Lars van der Haar is als uittredend wereldkampioen al zeker van een plaats in de uiteindelijke oranjeselectie.
Wat volkomen terecht is natuurlijk, gezien ie recentelijk ook al zijn EK- en NK- titels prolongeerde.

Dit is bij de profs en ook de afgelopen jaren bij de andere categorieën weleens anders geweest. Alleen bij de vrouwen zijn we net zo dominant, maar het vrouwenveldrijden is echt maar klein als sport en pas spannend als Marianne "Cross" niet meedoet, haha.

Tijdens de generale repetitie afgelopen november, toen in Koksijde ook een manche voor de wereldbeker werd verreden, maakten met name Bosman en Godrie een erg sterke indruk. Van der Haar liet daar wat steekjes vallen, wat in het duinenzand meteen wordt afgestraft. De Nederlanders waren daar in bloc goed trouwens.

Bosman won voor Godrie, van Empel, van der Haar en Teunissen. Van der Heijden haalde ook de top-10 en werd 8e. David van der Poel kwam terug na een blessure en werd 29e.

Ik ben benieuwd naar de definitieve selectie van de bondscoach aanstaande maandag. Dan wordt bekend welke zes Oranje vertegenwoordigen, maar eerst zondag de wereldbekerfinale in Hoogerheide, een waarschijnlijke volgende prooi voor Lars van der Haar.

Was ik bondscoach zouden de zes namen er als volgt uitzien: Lars van der Haar, Mike Teunissen, Stan Godrie en Gert-Jan Bosman namens Rabo Offroad, Micki van Empel voor Telenet - Fidea en David van der Poel voor BKCP - Powerplus.

Uiteraard zal dit tot discussie gaan leiden. Waarom geen van der Heijden? Toch 8e in Koksijde in november. Waarom geen Eising? Waarom geen Dolfsma? Waarom geen van Kessel als ie het selectiecriterium haalt?

Mijns inziens zijn de zes door mij geselecteerden de terechte geselecteerden. Over Lars van der Haar, Teunissen en Godrie is volgens mij geen discussie mogelijk.

Van der Haar is de beste belofte van allemaal, Teunissen en Godrie komen daar kort achter, waarbij vooral de prestaties van Godrie knap te noemen zijn als eerstejaarsbelofte.
Derde op het EK in Lucca en het NK in Huijbergen. Tweede in de SP- crossen van Gavere en Gieten en in de WB- cross van Koksijde.

Micki van Empel rijdt een sterk seizoen en is nog altijd leider in de GvA- trofee voor beloften. Gert-Jan Bosman won de generale repetitie en rijdt ook regelmatig en stevig in de top-10. Van der Poel is na z'n blessure goed teruggekomen, met een goeie Kerstperiode en een tweede plaats op het NK.

Zo ene mooi debuutjaar als Godrie heeft, zo een rotseizoen beleeft Tijmen Eising. Nauwelijks geselecteerd voor de Wereldbekers en keihard onderuit na een paar bochten op het NK.

Emiel Dolfsma en Corne van Kessel kwamen slecht opgang in het seizoen, vielen in het begin overal buiten en lijken daardoor ook uit beeld voor het WK.

Nog even afwachten tot maandag voor dat we het weten.... Een ding is zeker: ALS Stan Godrie aka SGO! mag rijden ben ik erbij!!

"Bestolen"

2012-01-17T20:31:00.003+01:00

Vanmiddag las ik op de Facebook van m'n wielermaatje Bram het volgende:

""Brabantse Pijl 2001 aan het kijken. Één van de weinige overwinningen (op papier) van Neerlands beste wielrenner van de afgelopen 10 jaar. Schrappen we alle "bewezen zwartrijders" die in wedstrijden voor hem zijn geëindigd, dan komt er ineens een hele mooie erelijst tevoorschijn... Zit je dan met je goed gedrag..""

Ik had maar een paar woorden nodig om te begrijpen dat het over zijn all-time idool Michael Boogerd, bijgenaamd BooGie ging...

Toen ik het las werd ik aan het denken gezet en kon niets anders bedenken dat ik Bram hier helemaal gelijk in moet geven. Ik zette snel even wat uitslagen van Mike op een rij in de belangrijke koersen (toenmalige WB en grote etappekoersen) en degenen door wie ie in die koersen werd verslagen.

1998:

5e Tour de France; Pantani wint, Ullrich 2, Julich 3 en Rinero 4.
2e Ronde van Lombardije; Oscar Camenzind wint.

We kennen allemaal die bewuste Tour van '98, de "Tour de Dopage". En we weten ook hoe het afgelopen is met Pantani. Ook Ullrich raakte betrokken in een dopingzaak, "Operacion Fuentes".

Om maar te zwijgen van de manier waarop Cofidis acteerde in het peloton op moment. Ga maar na: Gaumont, Roland Meier, VDB, etc, etc.

De Ronde van Lombardije werd gewonnen door de wereldkampioen Camenzind, die later in z'n carriere (in 2004) betrapt werd op EPO.

1999:

1e Amstel Gold Race; Mike wint, klopt Armstrong, die wel wordt beschuldigd maar nooit formeel betrapt is.
2e Luik - Bastenaken - Luik; Mike wordt 2e na de "ongenaakbare" Franck Vandenbroucke.

"Ongenaakbaar" natuurlijk tussen twee haakjes. "VDB" is natuurlijk veel te vroeg heen gegaan, maar man man, wat heeft de beste kerel zijn carrière letterlijk beëindigd in de goot. Zoveel talent, kapot gegaan aan de roem, vrouwen, drank, drugs enzovoorts.
Zovele comebacks werden even zovele male in de kiem weer gesmoord, door de vele verlokkingen waaraan ie weer toegaf.

2001:

3e Ronde van Lombardije; Di Luca wint voor Figueras en Mike.

Di Luca was al eens geschorst voor z'n aandeel in "Oil for Drugs", toen ie in 2009 na de Giro op CERA betrapt werd. Dit leidde tot twee jaar schorsing voor de Italiaan.

In Luik - Bastenaken - Luik was ie in 2003, 2004 en 2005 dichtbij de overwinning, maar iedere keer was er iemand net wat te sterk, al dan niet op een "eerlijke" manier. In 2003 reed Tyler Hamilton weg en hield stand tegen een groepje.

Een jaar later is Mike heel dichtbij, maar op Saint Nicolas is ie net niet uit de greep van Rebellin, die sprintsneller is en daarna de Amstel en de Waalse Pijl ook L-B-L wint. Boogie was in de Amstel ook tweede na diezelfde Rebellin. Ook Rebellin bleek een valsspeler tijdens de Olympische Spelen van Beijing in 2008. Na afloop werden sporen van CERA gevonden.

In 2005 reden Voigt en Vino weg op 50km van de streep in de veronderstelling dat het peloton ze nog wel terug zou halen, niets bleek minder waar, ondanks het achtervolgingswerk van Rabo. Vino wint in de sprint en word in 2007 in de Tour betrapt op een illegale bloedtransfusie. Mike wint de sprint om plek 3.

Ik vergeet nu vast nog wel meer uitslagen en ereplaatsen te vernoemen, neem me dat dan niet kwalijk. Maar ik kan me voorstellen dat BooGie zich "BESTOLEN" moet voelen als je er zo op terug kijkt.
Des te meer respect dat ie altijd zo fair en netjes bleef over en tegen z'n collega's en in zijn biografie.

BooGie, ik neem m'n hoed voor je af!

Heimwee...

2012-01-16T18:41:00.003+01:00

Allereerst wil ik vanaf hier een dikke chapeaux uitroepen naar Rudy de Bie. De Belgische selectie voor het WK is de enige logische en terechte.
Ik vind het bijzonder spijtig en onsportief dat dhr. Nijs nu allerlei tweets de wereld in stuurt als:

- "Teleurgesteld over de selectie, met 7 kopmannen naar het Wk. Ok dan moet het maar." - "Ik kijk nu al uit naar de selectie voor het wk op de weg, zouden ze daar ook de 9 beste renners van het jaar meenemen."
- "Uitgaan van eigen kracht zoals BK . Gelukkig is Koksijde lastig genoeg. Ik kan dit natuurlijk wel begrijpen."

Ik persoonlijk vind dat een groots sportman als hij dit soort uitlatingen niet nodig heeft. Rudy de Bie is eerlijk en laat gewoon de 7 beste Belgen over een heel seizoen rijden. Daarnaast is het in Koksijde, door het specifieke zandparcours zo selectief, dat een ploegmaat echt geen extra hulp gaat bieden.

Heimwee

Het was in de Azencross van 2007, de latere wereldkampioen werd op die dag 22 in zijn rood-wit-blauwe trui en schonk zich als cadeau een fraaie zege tegen erkend sprinter Stybar en die derde opkomende jongeling in de cross, Niels Albert.

Nietsvermoedend stonden we langs de kant en zei ik tegen m'n metgezel: "Wat gaaf dat er nog eens een Nederlander een cross wint". De tijden van Wim de Vos en Adrie van der Poel lagen toen allang achter ons en ook Groenendaal was op z'n retour. Die werd door Rabobank als niet eens goed genoeg meer bevonden voor een nieuw contract.

Diezelfde jongeling won een kleine twee weken later ook opnieuw het NK en weer later in het Franse Lievin een wereldbekercross. Nog weer een week later waren m'n metgezel en ik getuige van een demonstratie in de modder van de WB- afsluiter in het nabijgelegen Hoogerheide. Bart Wellens en Erwin Vervecken eraf lopen, toch erkende lopers, in de loopstroken, straffe kost! Inmiddels liepen we ook met het befaamde gele hesje rond ten teken dat we lid waren geworden van z'n supportersclub.

Logisch dus dat ie een week later als topfavoriet vertrok voor het WK te Treviso. We kennen allemaal de afloop hiervan en dus ook de latere winnaar: Lars Boom werd wereldkampioen, voor het eerst sinds 2000 geen Belgische winnaar en ook voor het eerst sinds 2000 weer een Nederlandse winnaar.

Wat volgde was een jaar lang iedere week naar de cross om voor Lars te supporteren, meer hierover is te lezen in eerdere blogs. De teleurstelling van het WK in 2009 was ook nog maar amper verwerkt toen Lars besloot te stoppen met crossen en vol voor de weg te gaan.

In de winter van 2009/2010 ging Lars liever op vakantie naar de Amstel Curacao Race, dan zich te laten zien in de cross. Gevolg: 22e in de GP Groenendaal en maar op het nippertje het NK gewonnen in Heerlen. Thijs Al was nooit meer zo dichtbij.

Wat volgde was een wegcampagne met proloogwinst in Parijs - Nice, maar een flets voorjaar. Na 200km in de Ronde en in de Hel was het licht voor Lars uit.

Daarom moest het anders en dus ging Lars niet luieren op Curacao, maar werd er flink met de crossfiets getraind in het bos en door de sneeuw. Daarnaast volgden er 7 crossen, waaronder dus de winst in Heusden - Zolder in een wereldbekercross, de vervelende val in Baal en opnieuw winst op het NK.

Blijkbaar deed deze winter hem goed want hij startte gelijk winst in de proloog van de ronde van Qatar. Ook een knalprestatie in Parijs - Roubaix (op kop het hele Bos van Wallers door en zelfs losgereden), heel spijtig van de lekke band, je weet maar nooit waar ie uit was gekomen.

Deze winter was het allemaal net wat minder, maar na een paar crossen doet ie dan toch weer mee en houdt dat ook een tijdje vol. Zijn techniek is z'n makke en daardoor moet ie compenseren met z'n vermogen wat ie soms ten volle kan benutten.

Ook de eeuwenoude rivaliteit tussen hem en Albert stak weer even op. Boom weigerde van Albert over te nemen in achtervolging op Nijs, Pauwels en Stybar. Meneer Albert was even not amused. Een paar dagen later is Albert weg in Loenhout en krijgt Nijs het lastig. Wie legt er zich plat op het asfalt, juist ja, diezelfde gepiekerde Boom.
Heerlijk dat soort rivaliteit.

Die paar crossen per jaar waarin Lars z'n klasse laat zien, zo ook weer op het afgelopen NK, en de rivaliteit, de dominantie van de Belgen en zo zijn er nog honderden redenen te noemen, dat alles bij elkaar, maakt dat ik heimwee heb naar Lars in de cross...

Het liefst hoop ik dat ie met de opkomende Nederlandse beloften de cross weer kleur gaat geven en ieder jaar van Parijs - Roubaix een hoofddoel maakt....

Open brief aan Rudy de Bie

2012-01-15T19:56:00.002+01:00

Het is vandaag 15 Januari 2012. De WB- crossen in Lievin zijn weer verreden. En natuurlijk laaiden er tijdens de uitzending van Sporza weer de discussies op over de WK- selecties voor het aankomende WK in Koksijde over twee weken.

Allereerst natuurlijk bij de Belgische Profs. Ik verbaas me er ieder jaar weer over wat voor een eenheidsworsten de Belgische elite crossers worden op het moment dat het WK gereden moet worden.

Het jaarlijkse terugkerende verhaal van dhr. Albert die op het WK voor eigen kansen gaat en anders eerder de buitenlanders Walsleben en Simunek aan de titel zal helpen dan een Belg. Vreemd? Welnee, ze rijden met hun drieën nu eenmaal voor BKCP - Powerplus.

Zelfs de immer sportieve Nijs mengt zich in de discussie over de selectie van 7 man waar er een aantal meer voor in aanmerking komen. Hij deed na het BK een oproep om ploegmaat Sven Vanthourenhout mee te mogen nemen, na een goede 4e plaats op het BK.
Vandaag viel het in een hoge snelheidscross echter weer enorm tegen met hem en eindigde ie op 4 minuten van winnaar Pauwels.

Daarom wil ik Rudy de Bie oproepen om zijn verstand te gebruiken of beter eerlijk te zijn en dus de 7 renners op te roepen die een heel seizoen al lekker meegedraaid hebben en dus niet in te gaan op verzoeken van renners individueel.

Realistisch gezien zou ik, mocht ik de Bie zijn, het volgende zevental selecteren:
Nijs, Pauwels en Albert, daar is geen discussie over. Alle drie toppers met genoeg overwinningen. Albert heeft gesukkeld, maar is wel de beste zandcrosser van het moment.

Dan Bart Aernouts en Klaas Vantornout, crossers van de tweede rij, maar wel 9 op de 10x in de top-10, ondanks dat ze op de sukkel zijn.
Houden we twee plekken over voor nog 5 crossers. Sven en Dieter Vanthourenhout, Rob Peeters, Tom Meeusen en Bart Wellens.

De neven Vanthourenhout vallen mijns inziens af, vanwege een niet constante curve in hun prestaties en ze op een WK ook zeker geen meerwaarde hebben. Dan blijven er de drie Telenet - Fidea's over.

Tom Meeusen ging goed tot en met de kerstperiode, draaide altijd goed mee in de top 5 en ondervond dan dat het als jongere niet evident is veel te crossen op dat niveau.
Rob Peeters groeide in het seizoen en is momenteel qua prestaties de 4e of 5e Belg in rang en verdient daarmee een selectie.

De situatie rond Bartje Wellens is natuurlijk verschrikkelijk. Ik wil dhr. De Bie bij deze dan ook oproepen om Bart als reserve op de lijst te zetten voor het WK, als eerbetoon, opdat hij er eigenlijk bij had moeten zijn.

Rien Brans,
Oudenbosch
15 Januari 2012

Fijne kerstdagen....

2010-12-26T20:16:00.011+01:00

Na een toch wat mager vorig cross- seizoen, besloot Lars Boom dit jaar dat 't misschien toch anders moest. De vorige winter kwam ie pas in januari in actie in Sint Michielsgestel en een week later won ie het NK in Heerlen, Limburg.

Dit jaar moest het over een andere boeg. Bij thuiskomst van het WK werd er niet afgereisd voor een vakantie naar Curacao, maar werd de Giant- crosser uit de schuur gehaald om gericht te gaan trainen en beter de winter door te komen.

Dit moest gebeuren door wat meer competitie op te doen en aan de start verschijnen van enkele gerenommeerde crossen in Nederland en Vlaanderen. Uiteraard dient dit natuurlijk alleen als training zei Lars er meteen bij met een dikke knipoog ;-).

De Belgen (lees Vlamingen) hadden meteen dubbele gevoelens. De ene kant maakt hen blij, doordat de concurrentie uit het buitenland nu alleen maar de Tsjechische wereldkampioen Zdenek Stybar bedraagt.

De andere kant van deze korte terugkeer in 't veld boezemt hen in angst in, angst voor de klasse van deze jonge knaap uit 't Brabantse Vlijmen, de oud wereldkampioen van Treviso.

Leudelange, Luxemburg
Terwijl de complete wereldtop, na een trainingsstage in Spanje, in het Baskenland moet ploeteren door de Spaanse modder, staat Boom aan de start in de cross van Leudelange.

Boom gaat hier gemakkelijk winnen, ook al doordat ie meteen een lekker gevoeld heeft op de fiets en de tegenstand niet je van het was. Zoals Wuyts tracht te zeggen: "God en klein Peerke".

Zondag 12 December 2010: Overijse
In de moeder aller crossen, die van Overijse, schiet Lars vanaf de 3e rij, als een komeet weg.
Hij overrompeld de complete concurrentie vanaf de start, maar maakt een stuurfoutje en laat de rest terug in het wiel komen.

Halverwege is het de Belg Sven Nijs die ervandoor gaat. Hij lijkt ribbedebie, maar Lars en ook Kevin Pauwels komen nog akelig dicht terug op 't achterwiel van Nijs.
Een lekke band gooit echter roet in het eten voor Lars, die terug kan kijken op een geslaagd heroptreden tussen de groten in het veld.

Sven Nijs zwengelt na afloop in het interview de discussie over deelname aan 't WK ook weer aan. Ook de Belgische bondscoach Rudy de Bie heeft er een dubbel gevoel bij. Hij zou 't mooi vinden, een deelname van Lars, maar is blij dat ie 't toch niet doet. De Bie geeft toe schrik te hebben voor een demonstratie van Lars in 't Duitse Sankt Wendel.

Scheldecross, Antwerpen
Lars rijdt mee op 't parcours waar in januari het BK zal worden verrijden. In een groepje met Nijs, Simunek, S. Vanthourenhout en ploegmaat Aernouts probeerde Lars diezelfde Aernouts te laten wegrijden om zo te kunnen winnen.

Dit plannetje mislukte omdat Nijs de rest terug bracht, diezelfde Nijs had materiaalpech in de laatste ronde, waardoor Simunek en S. Vanthourenhout mochten sprinten om de winst. De Tsjech won.

Zondag 26 December 2010: WB- Cross Heusden - Zolder
Lars won op superieure wijze de WB-wedstrijd in Zolder. Hij hield in een heel spannende race zijn vroegere rivaal Niels Albert af, Bartje Wellens werd knap derde na een moeizame start en een daaropvolgende inhaalrace.

Kevin Pauwels, de winnaar van vorig jaar, ging het snelst van start. Hij sloeg meteen een kloof, enkel gelegenheids crosser Lars Boom kon mee.

Wat later reed Albert in een ruk naar het leidersduo, Sven Nys daarentegen leek zijn start wat gemist te hebben of zat met de SP-wedstrijd van maandag in het hoofd.

Voorin loste Boom Pauwels, maar Albert kon de Nederlander wel volgen. Door herhaaldelijke ketting- problemen moest Lars Boom Albert laten gaan. Aan het einde van de derde ronde bedroeg het verschil 12 seconden.

Een groepje achtervolgers met Nys, De Knegt en Simunek volgde al op een halve minuut. Kevin Pauwels' snelle start leek een wanhoopspoging om slechte vorm te verdoezelen, want hij verloor plaats na plaats. Ook Tom Meeusen, winnaar vorige week van de WB-manche in Kalmthout, had zijn dag niet en reed anoniem rond op de 15e stek.

Halfkoers was het duidelijk dat het voor de zege tussen Niels Albert en de teruggekeerde Lars Boom ging. De twee maakten er een aangenaam kat- en muisspelletje van, maar verloren elkaar niet uit het oog.

Ver achter het leidersduo voelde Bart Wellens zich het best in zijn sas op het ijs.
Hij ging op en over Nys en De Knegt en maakte volop aanspraak op de derde plaats. Van Simunek kwam er geen tegenstand meer, hij gaf op na een val waarbij hij een sleutelbeenbreuk opliep.

Vooraan werd er op twee ronden van het einde toch een verschil gemaakt. Lars Boom versnelde op imponerende wijze en Albert had moeite om het wiel te houden. In de achtervolging op de Nederlander maakte Albert enkele kleine foutjes en had al snel een achterstand van dertien seconden.

Een beresterke Boom leek ontketend, maar Albert perste er in de laatste ronde nog een wanhopige inhaalrace uit. Hij kwam terug tot op drie seconden, fel aangemoedigd door het Belgisch publiek. Maar de koele Boom liet zich van de wijs brengen door het "BOE- geroep" en liep onder druk weer voldoende uit.

Boom pakte meer dan dik verdiend de derde Wereldbekerzege uit zijn carrière, de ontlading toen hij over de streep reed was groot. Niels Albert werd tweede.

Bartje Wellens mocht nog eens mee op het podium na een sterke race, de Knegt hield Nys nog af voor de vierde plaats.

Hiermee werd ook een klein beetje revanche genomen op het mislukte WK van Hoogerheide.
Albert in een rechtstreeks duel verslaan doet een Boom- fan als ik geweldig goed!

Uitslag:

1. Lars Boom (Ned) in 1:08.29
2. Niels Albert op 0:13
3. Bart Wellens 1:16
4. Gerben de Knegt (Ned) 1:45
5. Sven Nys 1:55
6. Bart Aernouts 2:24;
7. Kevin Pauwels 2:34;
8. Dieter Vanthourenhout;
9. Christian Heule (Zwi) 2:39;
10. Thijs van Amerongen (Ned) 2:42;

Met dit nieuwe orgelpunt in zijn carriere bezorgde Lars Boom mij, ondanks wat grieperigheid, toch een van de mooiste kerstdagen van de afgelopen jaren.

Gewoon grote klasse, eens te meer een bewijs dat de Belgen niet voor niks schrik hebben en hadden voor de rentree van Lars in 't veld. Nog drie wedstrijden te gaan.

Te beginnen met de Azencross te Loenhout, woensdag a.s., ook daar kan ie zich revancheren, na z'n vervelende valpartij twee jaar geleden aldaar.

Op Nieuwjaarsdag volgt de GP Sven Nijs in Baal, Lars wist hier in 2006 de keizer van cross al eens te verslaan.

Het NK op 9 Januari in St. Michielsgestel zal de afsluiter vormen van Lars' seizoen in het veld.

Ik kijk nu al uit naar deze drie resterende crossen!

Bevestiging van een topper!

2010-11-08T18:42:00.004+01:00

Als er dit jaar één renner was, die zich met recht handhaafde aan de top van het internationale wielrennen, dan was dat de Belg Philippe Gilbert.

Begonnen in de Tour of Qatar, lekker meepeddelend en de nodige wedstrijdkilometers gemaakt. Zich daarna laten verrassen op de kasseien van de Lange Munte door fantastische uppercut van Juan Antonio Flecha tijdens de Belgische openingsklassieker "Omloop 't Nieuwsblad".

Gilbert is Gilbert en hij kiest dan ook zorgvuldig zijn programma uit. Opgeven in Parijs - Nice is niks abnormaals ook al staat een week later de meest historische onder de Italiaanse klassiekers op het programma: "La Primavera" ofwel Milano - San Remo.

Gilbert laat zien nog net wat kracht te kort te komen om op de Poggio een jump te kunnen plaatsen en ribbedie te zijn. Een week later verkiest Phil om niet (zoals bv Canc, Flecha en Boonen) de E3 Prijs Vlaanderen te rijden, maar te starten in Gent - Wevelgem. Winst had er in gezeten, maar hij liet zich verrassen door de locomotief van the Cav: Bernie Eisel.

Weer een week later is Phil toch weer een van de favorieten voor de winst in "Vlaanderens Mooiste": De Ronde van Vlaanderen. Echter op de Molenberg is hij niet opgewassen tegen de superieure Cancellara en Tom Boonen. Cancellara zou uiteindelijk met meer dan 2 minuten voorsprong deze editie van de Ronde gaan winnen. Phil wordt voor het tweede jaar op rij derde.

Die andere grote kasseienklassieker, Parijs-Roubaix, wordt door Phil bewust overgeslagen om wat rust in te bouwen voor het tweede deel van het klassieke voorjaar.

In de Brabantse Pijl, die voortaan op woensdag voor de Amstel gereden wordt, laat Phil zich verrassen door een groepje eerder ontsnapten die niet meer terug worden gehaald. Voor de Amstel is ie door zijn optreden in de BP in elk geval een van de favorieten.

Dit maakt hij na ruim 220km koers ook zeker waar als ie aan gaat op de uitloper na de Keutenberg. Hij probeert even alleen weg te glippen, maar wordt toch teruggehaald door een select groepje. Hij rijdt hierna een gecontroleerde koers en is superieur op de laatste beklimming van de Cauberg naar de finish toe. Niemand kan zijn wiel houden en een paar honderd meter voor de meet mag ie al juichen: WINST!

RIP Dick Gesink

2010-10-28T21:17:00.016+02:00

Afgelopen zaterdag 23 Oktober is de vader van Robert Gesink, Dick, overleden.

Dick Gesink werd twee weken geleden tijdens de Bart Brentjes Challenge in Eijsden - een toertocht voor mountainbikers - in een weiland gevonden door een vriend.

Vader Gesink werd met een traumahelikopter naar het ziekenhuis van Maastricht gebracht.

Zijn zoon Robert had daags daarvoor de Giro dell' Emilia gewonnen.

Gesink jr. verbleef in nog in Italië om later op de week van start te gaan in de najaars- klassieker de Ronde van Lombardije. Hij keerde onmiddellijk terug naar Nederland.

Hiermee kwam een even abrupt als vervelend einde aan een eigenlijk verder top verlopen seizoen voor Robert Gesink.

Ga maar na, welke Nederlandse kon nou zeggen de afgelopen jaren dat ie in het voorjaar goed was, daarna in de Tour de Suisse en in de Tour.

Vlak daarna was ie misschien wel de beste in koers in de Clasica Sebastian en daarna ook nog eens in het najaar.

Robert Gesink geniet door zijn manier van koersen groot respect bij de fans en in het peloton. Type renners zoals Gesink rijden er heden ten dage niet veel meer rond in het peloton. Altijd gaan en nooit willen afgeven, terug komen op eigen tempo.

Daarom een ode in de vorm van een klein gedichtje met mijns inziens enkele zaken die Gesink kenmerken. Hopelijk ook een klein steuntje in de rug voor hen die het treft.

Robert,

Je debuteerde in het grote werk met een 9e plaats op de Muur van Huy,
Je komt altijd over de finish met een kop zo rood als een boei;

Wat kan jij afzien en anderen laten sterven in 't wiel,
Maar na de koers nooit een negatief woord, ook niet als het je niet beviel;

Een voorbeeld hiervan was in Parijs - Nice 2008 op de Mont Ventoux,
Jij knalde volle bak naar boven, alle favorieten uit het wiel en op 't eind nog niet moe;

Wat een topseizoen had je in het wielerjaar 2010,
Wat liet je ons mooie staaltjes fietsen zien;

In het voorjaar wat minder sterk dan normaal,
Maar zie daar de winst in Zwitserland, dat was geniaal!

Je kon daarna met de grote mannen van de Tour mee bergop,
En eindigde hierna aan het eind van de Ronde in de top;

Hierna volgde een supersterke prestatie in de Clasica,
En wat voor een knappe winst boekte je in de Giro Dell' Emilia;

Tussendoor nam je nog deel aan de nieuwe koersen in Montreal en Quebec,
Je trok hier moedig ten aanval en ging hiermee beslist niet mee op je bek!

Je werd derde in Quebec en won in Montreal je eerste ProTour koers,
Het maakt menig profrenner in het peloton jaloers!

Robert, Ik wens je sterkte bij het verwerken van het verlies van je pa!

Forza Robert!

Wat is er toch met het WK?

2010-09-03T21:39:00.005+02:00

Wat is er toch met dat WK van dit jaar aan de hand? Die vraag heb ik mezelf de laatste weken al regelmatig gesteld. Waarom vraag je je dat uberhaupt zie u denken.

Nou de reden hiervoor is heel simpel: Het grote aantal afmeldingen en niet selecties van de (sub)- toppers. Ga maar na:

- Voor ons kikkerlandje passen Gesink, Mollema, Weening en Tankink;

- Bij de Belgen gaan o.a. Boonen, Nuyens en van den Broeck niet naar Australie;

- De Spanjaarden doen het zonder Contador en de geschorste Valverde, Sastre zal allicht ook ontbreken. ;

- De Britten kunnen niet rekenen op Wiggins en Geraint Thomas;

- De Australiers doen het in eigen land zonder Renshaw, Haussler en McEwen;

- Bij de Ieren start Nicholas Roche. Die andere toprenner in spe, Daniel Martin, geeft forfait;

- Luxemburg dankt zijn startrecht bijna compleet aan de gebroeders Schleck, maar de jongste, Andy, is er sowieso niet bij;

- De Tsjechen moeten het doen zonder kopman Roman Kreuziger. Tijdritspecialist Frantisek Rabon ontbreekt eveneens;

- Bij de Italianen zijn ze zo ruim bezet dat er een aantal goede renners niet eens bij de selectie zal zitten, ik kan zo al behoorlijk wat kandidaten noemen: Petacchi, Gavazzi, Cunego, Visconti, Scarponi, Bennati, Nibali, Gasparotto, Ricco, Ballan, Lorenzetto, Modolo, Ginanni, Sabatini, Paolini en Pozzato.

Nu ben ik toch eens benieuwd wat het parcours ons zal brengen, daar "Down Under" van Geelong naar Melbourne. Er wordt al een jaar gezegd dat het parcours iets voor spurters is.

De laatste tijd is dit aan het veranderen. Nu worden ineens mannen als een Philippe Gilbert naar voren geschoven. Aan zijn vorm zal het in elk niet liggen, reed die even indrukwekkend weg op het slotklimmetje in de afgelopen derde etappe van de Vuelta.

De mening van de Italiaanse bondscoach Paolo Bettini:

"Tijdens het eerste gedeelte, van Melbourne naar Geelong, speelt de wind een grote rol," vertelde hij tegen La Gazzetta dello Sport. "Het lijkt een beetje op Gent-Wevelgem. Het tweede gedeelte op het circuit is adembenemend. Het lijkt op de Brabantse Pijl. Maar het is een cocktailsvan De Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem, de Waalse Pijl en Luik. Een erg veelzijdig parcours."

Op het eerste gezicht lijkt het mij persoonlijk ook niet echt een sprinters parcours. Zeker niet met de twee hellingen die in de plaatselijke ronden zijn geprogrammeerd.

Mijn favorieten voor de wereldtitel zouden eerder mannen zijn als Philippe Gilbert, Alexandr Kolobnev, Joaquin Rodriquez, Ballan, Cunego, Freire en Samuel Sanchez.

Mannen die bergop weg kunnen rijden, en die de punch hebben om het ook af te maken in de sprint. Zoals bijvoorbeeld een Cunego deed in de Amstel van 2008.

Het is trouwens maar goed dat "Boogie" niet meer in het peloton mee rond rijdt. Het zou hem waarschijnlijk totaal niet zinnen dat al die toppers bij voorkeur in Europa achterblijven en vlak na de WK wel aan de start verschijnen van Parijs - Tours en de Ronde van Lombardije.

In de belevingswereld van Boogie en gelukkig nog steeds bij het grootste deel van het peloton is het WK een van de belangrijkste koersen van het jaar. Daar MOET je gewoon bij zijn, hoe ver weg het WK ook georganiseerd wordt.

Ergens heeft Boogie daarin natuurlijk wel gelijk. Een WK is een WK. Het zou niet zo moeten kunnen zijn dat het WK ondergeschikt gaat raken aan de eerder genoemde koersen als Parijs - Tours en de Ronde van Lombardije.

Toch ben ik heel erg benieuwd naar het WK, benieuwd wat Nederland zonder echte kopman, maar wel met echte outsiders als een Kroon, kampioenschapsrenner Lars Boom en Langeveld, die zich probeert in vorm te rijden in de Vuelta die nu aan de gang is.

Voorlopig nog maar even van de Spaanse ronde van genieten. Ook al bereikte ons vandaag het slechte nieuws dat op 43- jarige leeftijd de Spaanse verzorger Txema Gonzalez van Team Sky aan een virusinfectie is bezweken.

Eerder stapten al drie renners van datzelfde Team Sky (waaronder held Jan Anton Pijl (aldus Mart Smeets) oftewel Juan Antonio Flecha) af na slechts een paar dagen Vuelta. Er waadt een mysterieus virus rond in het team van renners en staf.

Toch valt er hopelijk de komende dagen nog wat positiefs te melden, zeker met het vooruitzicht van twee serieuze bergritten waarin de klimmers zeker aan hun trekken zullen komen. Te beginnen morgen, met vlak voor de finish de steile Xorret del Cati.

In Memoriam: Jean Nelissen

2010-09-01T19:25:00.012+02:00

Nadat gister een groots wieler- kampioen van ons heenging, is vandaag misschien wel Neerlands grootste wieler- verslaggever ooit van ons heen gegaan. Jean Nelissen, de oom van oud- wereldkampioen Danny Nelissen, stierf op 74 jarige leeftijd na een langdurig ziekbed.

Jean Nelissen was jarenlang verslaggever en chef sport bij Dagblad de Limburger, alvorens ie bekend werd bij de televisie. Hij was verslaggever bij Studio Sport.

De Neel, zoals collega Mart Smeets hem steevast aanduidde, werd een van de bekendste wielercommentatoren en -verslaggevers van Nederland. Hij was vooral bekend vanwege zijn "encyclopedische" kennis van de wielersport.

Jean Nelissen was ook een gekend auteur. Van zijn hand verschenen liefst 23 boeken. Een bekende is "De bijbel van de Tour de France", waarin onder andere alle uitslagen uit de Tourgeschiedenis staan vermeld.

Jean Nelissen, dat was passie, toewijding, een bourgondische levensstijl, maar ook vergeetachtigheid en anekdotes.
Het was ooit eens zo gek dat ie zijn koffer vergeten was en hem liet nasturen, maar telkens naar een hotel waar ie net weer uitgecheckt was.

De laatste keer dat Jean Nelissen tijdens de Tour aanwezig was als verslaggever samen met Mart Smeets was tijdens de Tour van 1996. Een aantal jaren later verscheen ie toch weer ten tonele met zijn Tour de JourNEEL.

Tot en met 2007 verscheen hij nog als onderdeel van het programma De Avondetappe, waarin ie vanaf schilderachtige plaatsjes in Frankrijk op prachtige wijze kon vertellen over van alles en nog wat.

Nelissen was ook de bedenker van de uitdrukking: "iemand reglementair uit het wiel rijden."

Jean Nelissen, het ga je goed, waar je ook moge zijn. Rust in vrede. Wij, als Nederlandse liefhebbers van de wielersport, zullen jouw passie en ongelofelijke kennis enorm gaan missen!

In Memoriam: Laurent Fignon

2010-08-31T20:14:00.010+02:00

Vandaag is na een slopende en oneerlijke strijd tegen zijn ziekte een groots wielerkampioen van ons heengegaan: Laurent Fignon.

Fignon werd op 12 Augustus 1960 geboren als zoon van een Franse fabrieksarbeider. Zijn moeder was huisvrouw. Fignon was in zijn vroege jeugd aanvankelijk een vrij getalenteerd voetballer, die zelfs het regioelftal wist te halen.

Toen ie 16 was haalden vrienden hem over om te gaan fietsen en ging ie ook wedstrijden fietsen. De eerste waaraan ie meedeed won ie ook meteen. Dat seizoen won ie nog 4 wedstrijden. Het tweede seizoen was minder en hij won slechts een koersje.
In zijn derde seizoen brak ie echter goed door, hij won liefst 18 van z'n 36 koersen dat jaar.

Een paar later reed ie een ploegentijdrit van honderd kilometer waarin de interesse wekte van Cyrille Guimard. Hij bood hem later een contract bij zijn toenmalige profteam Renault-Elf-Gitane. Dit was in 1982, toen Fignon slechts 21 jaar oud was.

In zijn debuutjaar reed ie onder andere de Ronde van Italie, waarin ie naar een monsterontsnapping zelfs het roze pakte.
Dit moest ie uiteindelijk afstaan aan ploegmaat Hinault, maar zijn naam was gevestigd.

Dat jaar ging ie ook alleen in de aanval in de najaarsklassieker Parijs - Tours, hij had op een gegeven moment zelfs 40 seconden te pakken, toen z'n crankstel afbrak.

Ze noemden hem in Frankrijk op een gegeven moment 'de zonnekoning' en in die benaming kon ik me toen wel vinden. Laurent Fignon won twee uitgaven van de Tour op rij en de jaren tachtig leken voor hem open te liggen: een blonde, langharige, ietwat extraverte, soms onberekenbare, maar zeker a-typische wielrenner stond ineens op en won.

De eerste maal, in 1983, werd zijn zege weliswaar hoog geprezen, maar er werd direct bij gezegd: 'Ja maar kopman Bernard Hinault was er niet bij.' Feitelijk was dat juist, maar het deed niets af aan de prestatie van Fignon: slechts zij die meedoen, kunnen winnen.

In dat jaar was de Parijse ex-student diergeneeskunde een luxe knecht van Hinault. Fignon had twee zeer onopvallende jaren bij de amateurs doorgemaakt en zijn komst bij Renault-Elf-Gitane was niet direct schokkend, hoewel zijn zege in het Criterium International voor insiders een teken was: hij kon dus klimmen en tijdrijden.

Fignon won zijn eerste Tour door vooral oplettend te rijden in de grootste en belangrijkste etappe van dat jaar. Zoals vaker is de Pyreneeën-etappe Pau-Luchon van buitengewoon gewicht.

Met gezellige bergen als Aubisque, Tourmalet, Aspin en Peyresourde was het die dag hommeles in de Tour. De beste klimmers - de Schot Millar, de Spanjaard Delgado, twee Colombianen, Jiminez en Corredor, en het jonge broekie Fignon - trokken ten aanval. In extremis sloot ook de Fransoos Pascal Simon aan.

Dit zestal maakte de etappe, en maakte verder ook de Tour. Millar won de etappe, Frankrijk ontplofte omdat Simon geheel onverwacht in het geel kwam (overgenomen van Kelly) en Fignon zat op het vinkentouw zonder dat iemand dat doorhad.

Want wie was hij nou helemaal? Een studentikoos type, een aardige knecht die de Giro en de Vuelta al gereden had en die dus niet te veel reserves meer kon hebben. Fout.

Fignon bleek vers genoeg te zijn om op Alpe d'Huez de gele trui te pakken, nadat Winnen de etappe won en Simon geblesseerd afstapte. De afsluitende etappes waren een makkie voor de Parijzenaar, die jubelend zijn woonplaats binnenreed.

Een jaar later was hij ongenaakbaar en moest Hinault ervaren dat hij niet meer de nummer een van de ploeg was. Weer pakte Fignon, na goed opletten en slim rijden, de trui der truien op Alpe d'Huez, waar weliswaar Luis Herrera de show stal, maar Fignon met een minzaam gebaar het geel van een knecht (Vincent Barteau) overnam.

Een dag later, naar La Plagne, poetste hij zijn medailles nog wat op door onstuimig en machtig te winnen en verder was het, net als een jaar eerder, weer tactisch uitrijden richting lichtstad.

Hinault werd tweede op meer dan tien minuten achterstand en 'de zonnekoning' kon zich opmaken voor een mooie, lange loopbaan.

Nee dus. Operaties aan twee slechte achilles- pezen en later een zware val tijdens de zesdaagse van Madrid, sloegen de jonge vedette terug. Hij raakte aan de sukkel en kreeg nog eenmaal de kans de Tour te winnen. Dat was in het gedenkwaardige jaar 1989.

De afsluitende tijdrit naar Parijs bracht een zelfbewuste Fransman tegenover een nerveuze Amerikaan Greg Lemond. De Amerikaan gebruikte een Calimero- helm en had zijn fiets uitgerust met alles wat maar supersonisch en tot snelheidswinst leidde.

Fignon, die (daar gaan we weer) op Alpe d'Huez de gele trui had gepakt (nadat hij die eerder in die ronde gedurende vier dagen gedragen had en had moeten afgeven aan Lemond), was slordig die zondag.

De haren los, geen helm, niet de vereiste opwarming, geen extraatjes op de fiets, verloor hij de Tour met acht seconden verschil en bleef verdwaasd op de stenen van de Champs Élysées achter.

Na die Tour zakte Fignon weg. Toen hij in de ronde van 1993 afstapte, sjeesde de complete Franse pers achter hem aan, inclusief zijn vrouw, die als journaliste die Tour volgde. Ook zij kon hem niet vinden. Voor enige tijd leek hij opgelost in het niets.

Ooit vroeg een journalist hem wat eigenlijk zijn laatste leuke overwinning was geweest, omdat hij zo plompverloren uit het peloton vertrok. Lachend vertelde hij toen dat het de zege in de Ronde van Mexico was. 'Daar heb ik een hele nieuwe wereld gezien, daar ben ik een nieuw leven begonnen,' zei hij.

Ode aan Servais!

2010-08-27T16:16:00.009+02:00

Dit is een ode aan een van de allerbeste, met alle respect "knechten" van het wielerpeloton van de afgelopen 10 jaar. Daarbovenop is ie ook groots als mens.

Knaven was de man die gehele wereldtop van de sprint het vuur aan de schenen legde door het enorm hoge en strakke tempo dat ie het peloton oplegde in voorbereiding op een massasprint.

Telkenmale deed ie dit voortreffelijk voor zijn kopmannen als Museeuw, van Petegem en Boonen.

Hierdoor genoot Servaid Knaven groot respect bij de fans en in het peloton. Type renners zoals Knaven rijden er heden ten dage niet veel meer rond in het peloton.

Daarom een ode in de vorm van een klein gedichtje met mijns inziens enkele zaken die Knaven kenmerken.

Servais, die sprak over een ieder met respect en een Gelderse tongval,
Servais, gij die door uw tomeloze werklust onze harten stal;

Servais, wat kan u afzien en anderen laten sterven in 't wiel,
Servais, nooit een negatief woord, ook niet als het hem niet beviel;

Servais, gij als echte knecht won dus niet gauw,
Servais, maar gij bent toch in trotse het bezit van het Nederlandse rood-wit-blauw;

Servais, gij die in 2001 uw mooiste koers uit je carriere won;
Servais, die in 2003 in Bordeaux een kopgroep met o.a. Erik Dekker bedwong;

Servais, gij die onlangs afscheid nam tijdens de Profronde van Etten-Leur,
Servais, dankzij jou krijg iedere ploeg waar je reed weer wat extra kleur;

Servais, gij die afscheid nam in het gezelschap van Boogie, Hofmann en Museeuw,
Servais, gij die een echte kassei uit Roubaix mee nam, begin deze eeuw;

Servais, je bent en blijft een topvent, we missen je nu al iedere dag,
Servais, wat kijk ik uit naar de dag dat jij je debuut als ploegleider maken mag!

Forza Servais!

Nar Boave

2010-08-12T21:41:00.037+02:00

Zoals ieder jaar weer, stond ook dit jaar weer een bezoek aan de Tour de France op de rol. Nu zult u denken, die startte toch in Nederland, dus wat moet je in Frankrijk gaan zoeken?

Nou dat is heel simpel, de proloog van Rotterdam was voor de doorsnee deelnemer natuurlijk een eitje om af te werken. Er waren natuurlijk twee pechvogels die door de regen de controle over hun fiets verloren, maar ook dat hoort bij de sport hoor je dan zeggen langs de kant.

Ik zou ik niet zien als ik natuurlijk niet de proloog ook bezocht heb. Het blijft natuurlijk wel prachtig om te zien hoe mannen als Lars Boom, The Boss en Canc zo beestachtig hard door de straten van Rotterdam knalden.

Fabian Cancellara won deze proloog over 8,9km in een tijd van 10 minuten exact, wat neer komt op het duizelingwekkende gemiddeld van 53,4 km/u.

Etappe 1

Een dag later trok de Tour verder door Nederland,vanuit Rotterdam richting nationale trots Neeltje Jans, om via de "Oude Zeeuwsche Weg" onze provincie Brabant binnen te rijden.

Samen met maatje Bram waren we op deze mooie zomerdag op de fiets richting het viaduct bij Korteven gereden om vervolgens een aantal uurtjes in de warme zon te wachten op een paar renners die voorbij flitsen.

Gelukkig hoorden we onderweg al van verschillende mensen langs de kant dat onze favoriet deze dag had uitgekozen om ten aanval te trekken. Later zagen we op de beelden dat ie ook letterlijk van kilometer "0" al vertrokken was.

Ik moet bekennen dat er een vlaag van pure trots door mijn lichaam ging dat de renner die we toch al een tijdje volgden, met name in het veld, nu in de aanval reed in deze grootste wielerwedstrijd ter wereld: Le Tour de France. Ik heb het natuurlijk over Lars Boom.

Lars was dus samen met Maarten Wynants van Quickstep en een Bask van Euskaltel eten aanval getrokken in deze lange en warme etappe die zou finishen bij het Koning Boudewijn Stadion in Brussel.
Tussendoor zouden na Rotterdam, Zeeland, Brabant ook nog Antwerpen en Mechelen aangedaan worden.

Later zou blijken dat Lars voor de etappe de Belg Wynants, die door eigen streek reed, opgestookt had om met hem mee te springen. En aldus geschiedde.

Winnaar in Brussel werd overigens de Italiaanse sprinter Alessandro Petacchi van de Lampre- formatie. Dit nadat topfavoriet en beste sprinter ter wereld Mark Cavendish in een bocht op twee kilometer van de meet onderuit gegaan was en in zijn val Rabo- renner Freire meenam.

Tot zover de Tour in Nederland, we kunnen ons op gaan maken voor de reis naar Frankrijk.

Morzine - Avoriaz in de Tour

Omdat de Alpen dit jaar als eerste aangedaan zouden worden en slechts een echte aankomst bergop geprogrammeerd stond, was het al vrij snel duidelijk wat de bestemming voor dit jaar zou worden, namelijk Morzine-Avoriaz.

Morzine is het dorp in het dal aan de voet van de beklimming naar het skistation Avoriaz. De laatste keer dat de Tour op Avoriaz aankwam was in 1994, toen de Let Pjotr Oegroemov een individuele tijdrit over 47,5km tussen Cluses en Avoriaz won.

Het laatste bezoek aan Morzine was de 17e, spraakmakende etappe in de Tour van 2006. Floyd Landis had daags voordien een enorme tik gekregen op de slotklim naar La Toussuire en hij leek dan ook de Tour te gaan verliezen. In de 17e etappe leek hij herboren en viel hij al op de eerste beklimming van de dag (Col des Saisies) aan.

Waar velen dachten dat Landis een wanhoopspoging deed, kwam "bedrogen" uit. Hij liep stelselmatig uit op het peloton. Zelfs toen Sastre in de tegenaanval ging op de laatste beklimming van de dag, de Col de Joux- Plane, verloor Landis amper tijd op de ontketende Sastre. Landis finishte uiteindelijk in Morzine met 5'42 voorsprong op diezelfde Sastre. Mede- favorieten Kloden en Pereiro volgden op 7'08.

Op weg naar Avoriaz

Deze zomer was Avoriaz dus de bestemming voor het bezoek aan de Tour dit jaar. Dit had nogal wat voeten in de aarde. Het appartementencomplex dat ik voor ogen had, bleek al bezet te zijn. Gereserveerd door de A.S.O. ten bate van de rustdag in Morzine-Avoriaz. Uiteindelijk hebben we in appartementencomplex Snow het nummer 810 kunnen huren van een Nederlandse particuliere verhuurder.

De winter bracht ons niet veel goeds als je kijkt naar de training. Het was lang heel koud en er viel natuurlijk veel sneeuw. Dit betekende dat we tot zeker eind februari op de crossfiets aan de slag moesten. Daarnaast had ik zelf veel te kampen met verkoudheden en dergelijke. Heel storend, mede veroorzaakt door een onwillige airco op het werk.

Zelfs in maart was het nog niet veel met de trainingen. Slechts sporadisch waren er enkele ritjes van zo'n 50 a 60 kilometer. Richting het einde van maart ging de intensiteit dan toch eindelijk omhoog.

Dit moest ook wel, gezien half april de Van Petegem Classic weer op de rol stond. Deze hebben we weer prima doorstaan, ondanks een stukje omrijden (inclusief de Taaienberg). Gelukkig had we een prachtig weertje en uiteindelijk 130km op de teller staan.

De weken erna leek ik er eindelijk door te komen, de trainingen (soms alleen) gingen eindelijk richting de honderd kilometer. Toen het eenmaal de maand Mei was viel ik wat terug in de opbouw.

In de week voor Pinksteren werd ik ziek, een buikvirus, juist terwijl ik vakantie had en veel wilde trainen. Mijn conditie holde achteruit ipv vooruit.

Dit was zeker te merken toen ik op 5 Juni begon aan de 100km versie van Limburgs Mooiste. Met enkele pittige beklimmingen zoals "Us Marie", de Gulperberg en vooral de Kruisberg.

Toch maar doorgezet en na 5 uur afzien toch binnengekomen. Dat voelt dan toch weer lekker. Omdat de start in Bocholtz was en ik weggereden ben vanaf park Hoog Vaals stonden er uiteindelijk 122km op de teller.

De weken erna bleef het natuurlijk mooi weer en ook het voetbal lag stil (hoefde niet naar Feyenoord, WK wel gevolgd natuurlijk), dus heb lekker veel kunnen trainen.

Gelukkig voelde ik me ook steeds beter worden, dit moest ook wel, want op 7 Juli zouden we naar Avoriaz vertrekken. Toen dit eenmaal zover was kon ik niet wachten om te gaan.

Daar aangekomen dachten we lekker te gaan voetballen op kunstgras, ik met mijn stomme kop op blote voeten, wat om blaren vragen was natuurlijk. Die had ik dan ook op beide voeten, dus maar gauw om blaren- pleisters gegaan.

Zelf de fiets op!

Bram en John verkenden ondertussen de klim naar Avoriaz. Bram deed hem al een keer helemaal, John daalde tot 6km van de top en kwam toen terug omhoog.

De volgende dag mocht ik er zelf aan beginnen, van de blaren had ik eigenlijk nauwelijks last. Tijdens het dalen ging ik maar op kop, ik ben een redelijke daler, dus John (die buiten die eerste 6km nog nooit gedaald had), kon dan mooi volgen.

Helaas ging ik wat aan de harde kant. Het maximum wat ik hier kon halen was 78 km/u. Dit was echter nog geen persoonlijk record, dat haalde ik vorig jaar op de technische afdaling van de Mont Ventoux, waar ik tegen de 90 km per uur naar beneden reed langs de kant van Bedoin.

Ik ben van Avoriaz af dan maar doorgereden naar beneden, Bram bleef bij John, en heb daar op hen gewacht. Ondertussen probeerde ik wel wat warm te worden en wat spanning op de spieren te krijgen. Warm worden was trouwens geen probleem, beneden in het dal was 't zo warm dat het asfalt lichtjes gesmolten was.

We reden nog wat extra rondjes in Morzine zodat we zeker goed opgewarmd waren. Hier haak ik dan ook in op de titel van dit stukje op mijn blog.

"Nar Boave" is de titel van een nummer geschreven door Rowwen Heze. De single is uitgebracht naar aanleiding van het winnen van het "Tour artiest" klassement 2007 van Radio Tour (normaal Radio 1).

Met dit liedje in mijn hoofd begon ik aan de klim "nar boave". Bram, het kleine, lichte klimmers type reed meteen bij mij en John vandaan. Ondertussen had ik mijn shirt al wagenwijd openstaan, ik had het ongelooflijk warm, en probeerde mijn ritme te zoeken. John bleef onderwijl naast me, dan wel achter, dan wel voor me te rijden.

Ik nam bewust de bochten wat ruimer, hier was het wat vlakker, zodat ik weer wat op ritme op kon doen als ik dreigde stil te vallen. In mijn achterhoofd had ik nog steeds het liedje van Rowwen Heze:

Nar baove, nar baove
Umhoag, zo snel 't gieét
Heerbaove, heerbaove
't Moaiste oetzicht dat bestieét

De veut vast op 't pedaal
En de spiere die staon strak
Elken berg haet zien verhaal
Gènnen maeter deën is vlak

Dat het liedje in Limburgs dialect is geschreven maakt het juist zo mooi. Gelukkig kan ik nog enigszins volgen wat er verteld en elk woord dat gezongen wordt is ook precies zoals je het zelf ervaart.

Je probeert je te focussen, wil zo snel mogelijk naar boven, wetende welk mooi uitzicht je dan te wachten staat. Je bijt je vast in je pedalen, klampt je vast aan je stuur, je duwt en trekt met je spieren en geeft alles tot je boven bent. Ondertussen let je ook nog op je hartslag en moet je vooral niet vergeten goed te drinken en wellicht iets te eten.

Elke beklimming heeft zijn verhaal wordt er ook gezongen. Dit geldt zeker voor mij, vorig jaar natuurlijk toen ik samen met mijn vader de top van de Mont Ventoux bereikte en ook nu weer omdat met blarenpleisters en al toch maar weer naar boven was gereden.

Het gevoel dat je dan bereikt is met geen pen te beschrijven. Je voelt je trots, bent overmand door emoties (in sommige gevallen) en je snakt naar een moment van rust om even bij te komen van je inspanning.

Na een uur en een paar minuten waren we zelf weer boven in Avoriaz. Bram was zoals verwacht een tikje sneller en deed welgeteld drie kwartier over de hele klim. Ieder zijn specialiteit zullen we maar zeggen.

Na een welverdiende duik in het zwembad gingen we die avond lekker op tijd ons bedje in, om de volgende dag weer op tijd eruit te zijn. We gingen zoals iedere morgen om verse croissants en stokbrood.

De Touraankomst in Avoriaz

Hierna konden we op ons gaan voorbereidden op de aankomst van de Tour- etappe bovenop datzelfde Avoriaz. De Oranje gekte sloeg bij ons ook toe, niks was te gek: Oranje hairspray, rood- wit- blauwe schmink, polo's, ballonnen etc. Dit had natuurlijk ook te maken met de WK- finale van later op de avond.

Uiteraard gingen we op tijd richting de aankomstzone om zoals ieder jaar weer onder de indruk te raken van de enorme mensenmassa en het hele circus dat de Tour met zich meebrengt.

Voor Patrick en John was dit wel even een indrukwekkend, het was hun eerste kennismaking met de echte Tour de France. De proloog in Rotterdam is, zoals ik eerder al vertelde, daar echt niets bij.

De hele middag lang trok er een bonte stoer aan ons voorbij. Het gaat hier natuurlijk om de reclamekaravaan. Dit lijkt ieder jaar weer grootser en gekker te worden.

Er werden zelfs van die golf karretjes ingezet om van allerlei reclame materiaal uit te delen aan het publiek dat in grote getale langs de kant van de weg stond.
Alle "grote" sponsoren van de Tour waren vertegenwoordigd. Zo ook de autosponsor en tevens sponsor van de witte trui voor het jongerenklassement: SKODA.

Een van hun type auto's is de vrij nieuwe Skoda Yeti. Er liep dan ook een Yeti rond waarmee we nog hartelijk gelachen hebben. De Yeti kwam naar ons toe en zag dat we nogal extravagant uitgedost waren. De beste man hoopte mede met ons dat we wereldkampioen zouden worden en liet dit ook aan de rest van het publiek blijken.

Als dan de reclamekaravaan voorbij is en ook de collega's ter plaatse vertrokken zijn, is het tijd geworden voor de Tour. Langzaamaan druppelen er al ploegbussen binnen en zien we ook de eerste volgauto's aan de finish verschijnen.

Aan de strakblauwe horizon verschijnen ook voorzichtig de eerste helikopters. De zenuwen beginnen nu langzaamaan te komen. In de verte komen de helikopters steeds dichterbij, we zien ze vliegen boven de renners die nu nog stipjes zijn. Ze rijden op een lang rechtdoorlopend stuk en kunnen ze perfect volgen tot ze aan ons voorbij komen.

We zien daar al de verbrokkeling in het rennersveld. Er is geen sprake meer van een peloton. Er zijn nog 1 of 2 aanvallers over op dat moment, die op vijf kilometer bijgehaald worden door het zogenaamde groepje met "favorieten".

Via diverse smsjes van vrienden en familieleden worden we op de hoogte gehouden van het koers- verloop. Het regent dan ook aan- vallen in de laatste kilometers van de slotklim. De beslissende "jump" wordt in de slotkilometer geplaatst door Andy Schleck, deze wordt alleen nog beantwoord door Samuel Sanchez van de Euskaltelploeg.

Een paar honderd meter voor de finish schieten ze aan ons voorbij en voor je het weet zijn daar de achtervolgers al. Het gaatje is maar 10 seconden. Gelukkig voor ons Nederlanders zaten er twee Rabo's bij: Kopman Denis Menchov en opkomend ronderenner Robert Gesink.

Op de streep wordt er hierna gesprint door de twee vluchters van wie Andy Schleck de slimste is en dus zijn eerste etappezege in de Tour pakt. Samuel Sanchez is tweede.
In het groepje daarachter zitten alle favorieten bij elkaar, Robert Gesink wordt derde.

Alleen Bradley Wiggins (de nummer vier van 2009) moest in de laatste kilometers nog lossen evenals Micheal Rogers en Joaquim Rodriguez, het Spaanse pocketklimmertje dat jarenlang in dienst reed van de inmiddels geschorste Alejandro Valverde.

The Boss, oftewel zevenvoudig Tour- winnaar Lance Armstrong valt in deze etappe maar liefst drie keer en beseft dan al dat een achtste Tour zege er niet in zal zitten. Hij laat de boel dan ook de boel en finisht in een groepje met ploegmaat Brajkovic op meer dan 11 minuten. Lance reed de Tour overigens nog wel uit op een anonieme dertigste plaats.

Het hoogtepunt van ons bezoek aan Avoriaz moet dan nog komen. Favoriete renner Lars Boom zit ergens in een bus achterin de koers en komt pas vele minuten na de favorieten voorbij. De meeste toeschouwers zijn op dat moment al weer onderweg naar beneden of naar hun hotel.

Groot is bij sommigen dan ook de verbazing dat er toch nog zo hard wordt geroepen en geapplaudisseerd voor een renner uit de bus. Voor ons is het op dat moment des te mooier. Luidkeels roepen ik en Bram: "Larsje, Larsje". Het betreft hier natuurlijk Lars Boom. Lars herkent ons en gooit een van zijn laatste bidons richting Bram.

Na een paar minuten komt Lars terug naar beneden (Rabobank verblijft ietsje verderop in Avoriaz tijdens de rustdag) en begroet ons met een lach op z'n gezicht. We schudden hem zoals wel vaker de hand.

Lars maakt ons duidelijk dat ie na 8 dagen blij is weer enkele "bekenden" te zien in de Tour. Als dank mogen Bram en ik zijn rugnummers van die dag hebben. Een mooiere souvenir van de Tour had ik nog nooit gekregen en deze bewaar ik dan ook vol trots.

Al best moe maar wel voldaan lopen we terug naar het appartement. We frissen ons wat op en gaan op zoek naar een simpel restaurantje om wat te kunnen eten. We besluiten naar een snackbar te gaan voor een snelle vette hap.

Op het terras naast ons ziet Bram ineens een aantal bekenden van de tv zitten. Het blijkt dat de volledige Tourploeg van de NOS hier op z'n gemak zit te dineren. Ik besluit om toch maar de stoute schoenen aan te trekken en er naar toe te lopen.

Ik raak heel even aan de praat met Maarten Ducrot en krijg hem en Herbert Dijkstra om even met ons op de foto te gaan. Ik roep Bram en John er dan ook bij. Maarten Ducrot vroeg me later nog waar we voetbal gingen kijken die avond.

Na de wedstrijd hebben we 't dan nog ook heel laat gemaakt met deze heren. Midden in de nacht werden er nog diverse discussies gevoerd met Ducrot over het wel en wee in het hedendaagse wielrennen. Ook werd hij door ons fijntjes herinnerd aan een van zijn meest legendarische uitspraken tijdens de uitzendingen van de Tour van 2009:

"Het is een zeer grote gok. Als Voeckler dit kan eet ik hier een stuk uit de vloer."

Start in Morzine

Na de rustdag ging de Tourkaravaan weer verder op weg in etappe nummer 9 van Morzine naar Saint-Jean de Maurienne. Onderweg een aantal cols, waarvan de zwaarste en bekendste ongetwijfeld de Col de la Madeleine is.

Ook dit was prachtig om een keer mee te maken. Het nerveuze gedoe van de renners zo vlak voor de start, daar waar ze een paar minuten nog ontspannen met hun vrouw of wat toeschouwers staan te praten. Sommigen doen nog een interviewtje en laten het nieuwe design van hun fiets.

In Morzine heerste ook weer een enorme drukte, het leek wel een mierenhoop zo druk. Zodra de renners dan gestart zijn, begint het afbreken van het startdorp en lost de mierenhoop op als in een toverslag. Wat gaat dat snel.

Na deze start hebben we nog enkele verbleven in Avoriaz, werd er nog gefietst waarna we na 8 dagen moe, meer zeker voldaan en vol met nieuwe indrukken weer terug naar huis zijn gegaan.

Dit natuurlijk zonder op de woensdagavond nog even een mooi feestje op het "dorpsplein" mee te hebben gemaakt. De plaatselijke DJ draaide heerlijk zomerse plaatjes en ook de drank vloeide bij ons rijkelijk.

Na een kort nachtje en een stevig ontbijt zijn we vertrokken, maar niet nadat we op de terugweg nog een stop gemaakt hadden bij het imposante Meer van Geneve. Dit was ook een prachtige ervaring.

Na een reis van een uur of 12 rijden, met een stop in het altijd mooie Luxemburg, kwam ik helemaal gaar thuis (1u 's nachts) voor een paar uurtjes slaap, immers het busje moest de volgende morgen weer om 8u bij de verhuurder zijn!

Ter afsluiting: Tour 2010 / Vive Le Velo!

De tekst van het liedje van Rowwen Heze is HIER te vinden.

2010-08-07T15:50:00.006+02:00

Zou ik dan toch nog eens wat inspiratie hebben om weer te gaan schrijven op m'n eigen weblog? Op deze verregende zaterdag in augustus heb ik zojuist weer beelden gezien van de aankomst in de Tour van dit jaar op Avoriaz. Daarna flitsten er nog beelden aan me voorbij van de ronde van Polen die momenteel verreden wordt.

Telkenmale zie ik wat oranje hemden mee fladderen en zelfs proberen te winnen. Ik onderga een vlaag van euforie en bedenk me dat het toch wel lang geleden is dat de Nederlandse wielrenners zo mooi mee voorin koersten in bijvoorbeeld de Tour.

We hadden natuurlijk Boogie in de Tour van 1998 die 5e kon worden in die beruchte "Tour de Dopage", met bijvoorbeeld Pantani die (waarschijnlijk) vol doping als een raket Les Deux Alpes opknalde.

Goede eendagsrenners hebben we natuurlijk wel gehad de laatste jaren, maar echt verwend met overwinningen worden we niet. Na de overwinningen van diezelfde Boogie in 1999 in de Gold Race en Erik Dekker in de beginjaren van deze eeuw in ook de AGR, San Sebastian en in 2004 Parijs - Tours, werd het wel heel erg stil rond de Oranje renners.

Wat waren we in 2009 al weer blij dat Kroon en Gesink het podium haalden in Neerlands enige klassieker, de Amstel Gold Race. Dat er een Rus met de dikste prijs vandoor ging vergeten we snel.

Kroon won natuurlijk wel de Duitse semi- klassieker "Rund um den Henninger-Turm" in 2008, maar verder was er een grote schaarste aan dichte ereplaatsen in de grote wedstrijden voor Nederlandse renners.

Het gevallen supertalent Thomas Dekker eindigde voor "de breuk" met Rabo nog wel dicht in de Waalse klassiekers, maar we weten nu allemaal hoe ie daar toe kwam.

Nieuwe generatie

In de Vuelta's van 2008 en 2009 kwam dan eindelijk de nieuwe generatie naar boven drijven en zagen we eindelijk weer mooie dingen van bijvoorbeeld Robert Gesink, Johnny Hoogerland en Lars Boom.

Robert Gesink werd in zijn eerste grote ronde (Vuelta '08) verdienstelijk 7e. Toppers als Contador, Leipheimer en Sastre bezetten het podium. Zeker niet gek dus voor een debutant.

Het jaar erop was ie klaar voor de Tour, in de schaduw van kopman Menchov hoopte ie op een net zo verdienstelijk debuut in de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Helaas liep het door een valpartij allemaal anders en zat ie na een week met een polsblessure weer thuis.

Gesink zou Gesink niet zijn als ie zich hierna niet in vorm knokte voor de Vuelta. Vastberaden begon ie aan deze Ronde, die startte in ons eigen Assen op het TT- circuit.

Gesink was in deze ronde sterker dan ooit tevoren en deed een hele lange tijd mee voor het podium en zelfs de eindwinst.
In de veertiende rit met aankomst op de steile La Pandera valt ie Valverde aan, deze lijkt te kraken, maar herpakt zich goed en rijdt Gesink in de laatste kilometer nog weer voorbij.

Een paar dagen later lijkt Gesink een goede eindklassering te gaan verspelen door een nieuwe valpartij, maar hij zet door en eindigt verdienstelijk op plaats 6 in het eindklassement.

Johnny Hoogerland was in deze zelfde ronde ook een opvallende verschijning. Hij trok veel in de aanval en hield hier een 12e plaats in het eindklassement aan over plus een selectie voor het WK in Mendrisio, dat ie als beste Nederlander beëindigde.

Lars Boom deed van zich spreken door het kopwerk dat ie voor z'n kopman Gesink deed. Hij bleef lang bij hem en liet zich pas laat lossen. In etappe 15 beleeft hij z'n finest hour door mee te springen in een aanval die de zege krijgt van het peloton.

In een etappe die wordt gekenmerkt door de dubbele beklimming van de Alto de San Jeronimo rijdt Lars op de tweede beklimming weg bij zijn laatst overgebleven vluchtmakkers David Herrero, Serafin Martinez en Dominik Roels.

Lars Boom komt solo aan in Cordoba met bijna 2 min voorsprong op David Herrero. Hiermee is hij de eerste Nederlandse winnaar van een etappe in een grote ronde sinds Pieter Weening in de Tour van 2005 in Gerardmer.

Ook in de Ronde van Lombardije laten Gesink en Hoogerland zich goed zien en zij worden verdienstelijk 5e en 6e. Winnaar wordt Philippe Gilbert die afgelopen najaar in supervorm was en op rij de Coppa Sabatini, Parijs - Tours, de Giro del Piemonte en dus vooral de Ronde van Lombardije wint.

Wielerjaar 2010

Dit voorjaar leek het erop alsof Nederland eindelijk weer mee ging doen, maar niets is minder waar. Lars Boom won de proloog van Parijs - Nice en werd 5e in de E3- Prijs, maar kwam er in Vlaanderen en Roubaix niet aan te pas.

Gesink en Hoogerland alsmede Kroon hadden ook niet hun beste voorjaar. Hoogerland mocht zelfs niet starten in de Waalse Pijl en L-B-L. Kroon viel hard en keerde pas in Juni terug in competitie.

In de Giro werden we eindelijk nog eens aangenaam verrast. Bauke Mollema stond natuurlijk al bekend als groot talent, maar hij weert zich kranig op de taaie aankomsten bergop zoals op de Zoncolan, waar Ivan Basso herrijst na 4 jaar een dopingspook achter zich aan gehad te hebben.

Ook Steven Kruijswijk peddelt goed mee in deze Giro en wordt na Mollema als 12e, zelf keurig 18e.

In de ronde van Zwitserland is het opnieuw Robert Gesink die van zich doet spreken door in de 6e etappe van Meiringen naar La Punt iedereen er bergop af te fietsen. Zelfs Andy Schleck moet op dat moment nog passen.

Gesink wordt ook leider, maar verspeelt zijn kans op een podium door een barslechte tijdrit te rijden. Hij wordt uiteindelijk nog 5e. De eindwinst is voor de Luxemburger Frank Schleck.

Gesink lijkt in elk geval goed in vorm voor de Tour, waarin ie dit jaar eerst en vooral hoopt om Parijs te halen. Gelukkig voor hem loopt het dit jaar een stuk beter. In de 8e etappe valt ie zelfs aan, omdat de favorieten elkaar beloeren in deze 1e aankomst boven van de Tour.

Gesink doorstaat de Tour verder goed, kan soms nog wat werk voor z'n kopman Menchov en eindigt in z'n eerste echte Tour heel knap als 6e.

Lars Boom zag ik in de 1e etappe een geweldige monsterontsnapping opzetten. Dat is feitelijk het enige wat we van hem gezien hebben deze Tour. Lars heeft op zijn talent deze Tour uitgereden en heeft ondervonden op wat voor niveau de Tour verreden wordt. Dat is nogal wat anders dan een Vuelta.

Dit bleek zeker in de etappe naar Mende, waar ie in het begin flink bezig was met aanvallen, maar hier later een prijs voor betaalde en achter het peloton samen met McEwen en tempobeul Bert Grabsch moest knokken om op tijd binnen te zijn.

Gelukkig kwam ie nog wel keurig in beeld in de aanloop naar de finish op de Tourmalet, door met Niermann kopwerk te doen. Lars eindigde die etappe ruim voor de bus, waarmee ie toch bewees dat ie wel degelijk een stukje bergop kan fietsen.

De afgelopen dagen deed ook Mollema weer van zich spreken door een puike ronde van Polen te rijden. Gister reed ie zelfs weg en won ie solo op een aankomst boven. Hij liep in op de overige mannen van het klassement en staat nu nog slechts 10 seconden achter leider Daniel Martin.

Johnny Hoogerland lijkt, na zijn slechte voorjaar (mede veroorzaakt door z'n vele trainen in de winter), er langzaamaan weer aan te komen. Hij is leider in de bergprijs en nog een klassement en hoopt verder nog een goed najaar te kunnen rijden.

Het is voor hem te hopen dat ie volgend jaar wat meer grote klassiekers mag rijden, anders wordt het voor hem toch lastig zich nog eens echt te laten zien in het voorjaar.

Boomie O Boomie!

2010-06-29T19:23:00.006+02:00

Andre Hazes – Nederland O Nederland (1988)

Rien Brans – Boomie O Boomie (2010)

Samen zijn we sterk
eendracht maakt machtig
hoe een Neerlands wielrenner groot kan zijn
is dat niet prachtig

Boomie o Boomie
Gij zijt de kampioen
wij houden van oranje
om uw daden en uw doen

straks als het rood wit blauw
voor u wordt gehesen
dan zijn wij als supporters een groot gezin
met goud zijn wij geprezen

Boomie o Boomie
Gij zijt de kampioen
wij houden van oranje
om uw daden en uw doen

van de tribune klinkt het wilhelmus
nu nog mooier dan voorheen
ach.. wie laat geen tranen

Rien solo:
Boomie o Boomie
Gij zijt de kampioen
wij houden van oranje
om uw daden en uw doen

Bram + supporters:
Boomie o Boomie
Gij zijt de kampioen
wij houden van oranje
om uw daden en uw doen

wij houden van dun Boomie!
is onze ware kampioen!

"Tis ne rare eej, tis ne speciale, tis Lars Boom..."

2010-03-08T17:23:00.004+01:00

Zoals menig andere wielerliefhebber stemde ik gisterenmiddag rond half 4 enigszins nerveus af op Sporza (Belgie 1). Mijn middag was al lekker begonnen met de 4-2 winst van mijn cluppie in Kerkrade bij Roda JC. Toch had de koers meer mijn interesse, mede door een voorgevoel, en omdat fietsen nu eenmaal in mijn hart zit.

Dit voorgevoel werd al eventjes bevestigd toen de rechtstreekse uitzending begon en de heren Wuyts en de Cauwer ons kijkers op de hoogte brachten van de huidige stand van zaken in de koers. Beter gezegd de proloog van de "Koers naar de Zon" of wel Parijs - Nice.

Er stond namelijk een oer- hollandse klasbak aan de top van de tabellen. Ons aller Lars Boom, oud- wereldkampioen veldrijden en sinds dit seizoen zich richtend op de voorjaarsklassiekers en de Tour de France.

Met die intentie begon ie ook aan zijn rit van 8 kilometer tegen de klok. Bij de verkenning had Lars al tegen zijn ploegleider gezegd: "dit is wat ik graag doe."

Boom had tijdens de verkenning al opgemerkt dat er vanuit het vertrek een kasseistrook lag, die werd gevolgd door een helling. "Het was de plek waar je winst kon boeken. Je moest meteen vanaf de start vol gaan. En dat ben ik gewend vanuit het veldrijden."

Boom kreeg het in dat klimmetje nog wel even wat lastiger, maar had de gashendel was al zover opengedraaid dat hij bovenop de snelste tijd liet noteren, goed voor de bergtrui na afloop.

Lars verslapte geen moment en finishte als 79e van 176 renners na 10 minuten en 56 seconden, goed voor een gemiddelde van bijna 44 km/h. Hierna was het afwachten geblazen in de bus van de ploeg. Toen begon ook de rechtstreekse uitzending.

Renner na renner finishte ver boven de tijd van Lars. Het werd pas echt spannend toen zelfs specialisten als David Millar ruim boven de tijd van Lars finishten.

Boom: "Het werd spannend, ik werd wel wat nerveus. Je weet dat er nog goede renners komen aan het eind." Mijn eigen hartslag en nervositeit bereikten ook langzaamaan een hoogtepunt. Ik begon er echt in te geloven dat Lars op deze zondag 7 Maart 2010 de "Maillot Jaune" zou gaan pakken in Parijs - Nice.

Jens Voigt kwam nog het dichtste bij, de Duitser moest drie seconden toegeven. De Amerikaan Levi Leipheimer en de Spaanse topfavoriet Alberto Contador volgden op zes seconden.

Het gejuich vanuit de ploegbus klonk op nadat Luis Leon Sanchez als laatste renner er in het ijskoude dorpje ten zuidwesten van Parijs niet in was geslaagd de tijd van Boom te verbeteren. Ook bij ons thuis klonk er gejuich!

"Dit is een hele speciale overwinning", vond Boom. "Ik plaats 'm in een rijtje met mijn ritzege in de Vuelta en de wereldtitel veldrijden bij de elite. Ik voelde me goed, maar niet super. Richting klassiekers hoop ik echt nog wat te verbeteren."

De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix zijn de hoofddoelen. "Daar wil ik wel een rol spelen en anders in ieder geval me nuttig kunnen maken voor Nick Nuyens. Ook hier hoop ik natuurlijk zo lang mogelijk die trui te houden. Maar het is allemaal nieuw. Ik kan er eigenlijk niet zo veel over zeggen. En met zo maar van alles roepen, kom je niet ver."

Over de Ronde van Vlaanderen zei commentator De Cauwer: "Nick Nuyens moet nog op gaan passen voor Lars Boom in deze conditie, die is straks mede kopman voor de Vlaamse Klassiekers naast Nuyens."

Lars 's avonds na de rit op zijn Twitter: "This is nice to have on my bed after the proloog. I'm gone sleep very good tonight."

Hij heeft namelijk alle truien in bezit na deze rit.

Omloop 't Nieuwsblad

2010-03-06T17:25:00.000+01:00

Wat was me dat even schrikken zeg. Een paar weken geleden schreef ik hier nog dat Flecha altijd en overal aanviel en goed was, maar zo weinig won. Prompt won ie de Omloop 't Nieuwsblad, een Vlaamse Semi- klassieker die het voorjaar in Belgie traditioneel opent.

Toen Flecha vorige week zaterdag 27 februari de mannen van Omega Pharma - Lotto achter liet op de kasseien, nadat eerder Phill al in de aanval was gegaan.

Gilbert en Roelandts hadden gewoon geen antwoord op de aanval van "Jan Anton Pijl", de aanvaller pur sang. Hij lijkt herboren sinds ie Rabobank verliet voor Team Sky. Het nieuwe Britse miljoenenproject dat over vijf jaar een Britse Tour- winnaar op moet leveren.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik 's middags naar Sporza zat te kijken.

Ik zette de rechtstreeks uitzending aan en hoorde van de commentatoren met dienst (Michel Wuyts en Jose De Cauwer) dat al na tien kilometer koers koos de Belg Frederik Veuchelen van ons aller Vacansoleil het ruime sop gekozen had.

Hij kreeg daarbij het gezelschap van landgenoot Roy Curvers (Skil-Shimano), de Duitser Roger Kluge (Team Milram) en de Franse oud- winnaar van Parijs - Roubaix (1997) en Parijs - Tours (2006): Frédéric Guesdon (Française des Jeux).

Het peloton zag in deze vier nog geen direct gevaar, waardoor ze snel konden uitlopen naar een voorsprong die opliep naar maximaal elf minuten.

Ondertussen waren na 50 kilometer David Boucher (Landbouwkrediet) en Gregory Habeaux (Verandas Willems) in de achtervolging gegaan, even later gevolgd door de wederom te onstuimig koersende Johnny Hoogerland (Vacansoleil).

De drie zagen echter in dat deze poging zinloos was en lieten zich dus terugzakken in het peloton.

Tom Boonen testte zich vervolgens een eerste keer op de Taaienberg en sloeg meteen een gat van tien seconden met zijn concurrenten en zorgde tevens voor de eerste grote schifting in het peloton.

Na wederom een hergroepering van alle favorieten was het eerst Lars Boom (Rabobank) en daarna Heinrich Haussler (Cervélo) die een poging deden om weg te rijden, maar erg ver rijkten deze pogingen niet.

Met nog 30 kilometer te koersen kwamen de diverse pelotons weer bij elkaar.
Jurgen Roelants trok vervolgens stevig door, waardoor alles weer op een lint werd gereden en er een kopgroep ontstond van vijf renners:

Jürgen Roelandts (Omega Pharma – Lotto) en ploegmaat Philippe Gilbert, Juan-Antonio Flecha (Team Sky) en de vroege vluchters Roy Curvers (Skil-Shimano) en Frédéric Guesdon (Française des Jeux).

Ook Nick Nuyens (Rabobank) was van voren te zien maar viel terug toen hij voor de derde keer een lekke band kreeg. Nuyens was overigens niet de enige van Rabobank die één of meerdere lekke banden kreeg. Bijna de gehele Rabobankploeg moest wel eens aan de kant om een wiel te wisselen vanwege een leegloper.

Op 19 kilometer van de meet was het eerst Gilbert die aanviel op de kasseien van de Lange Munte waar alleen Flecha op kon antwoorden, die nam vervolgens over van Gilbert en liet ook hem meter voor meter verder achter. Philippe Gilbert gaf zoals wel vaker niet snel af, maar kwam niet meer dichterbij de ontketende Spanjaard.

Flecha bleef voorop en reed solo naar de meet. Heinrich Haussler (Cervel Test Team) deed nog een laatste, verwoede poging in de straten van Gent maar wist Flecha niet meer te bedreigen. Nog nipt voor Tyler Farrar (Garmin-Transitions) kwam de Duitser als tweede over de meet.

Flecha liet meteen na de finsh weten dat hij de overwinning aan Frank Vandenbroucke aandroeg. 'Ik draag deze overwinning op aan mijn ploeg Sky, aan Mathew Hayman, die me zijn wiel gaf en aan Frank Vandenbroucke die ongetwijfeld heeft meegekeken', aldus de dolblije Flecha.

Uitslag Omloop 't Nieuwsblad 2010:

1 Juan Antonio Flecha Giannoni Spanje SKY 05u13'18''
2 Heinrich Haussler Duitsland CTT op 0'20''
3 Tyler Farrar Verenigde Staten GRM z.t
4 Luca Paolini Italië ASA z.t
5 Marcel Sieberg Duitsland TCO z.t
6 Edvald Boasson Hagen Noorwegen SKY z.t
7 Niko Eeckhout België SKT z.t
8 Bernhard Eisel Oostenrijk TCO z.t
9 Tom Veelers Nederland SKS z.t
10 Filippo Pozzato Italië KAT z.t
11 Frédéric Guesdon Frankrijk FDJ z.t
12 Borut Božic Slovenië VAC z.t
13 Bert De Waele België LAN z.t
14 Yoann Offredo Frankrijk FDJ z.t
15 William Bonnet Frankrijk BTL z.t
16 Sébastien Minard Frankrijk COF z.t
17 Roy Curvers Nederland SKS z.t
18 Michael Schär Zwitserland BMC z.t
19 Roger Hammond Groot-Brittannië CTT z.t
20 Sylvain Chavanel Frankrijk QST op 0'24''

Allez Andy!

2010-02-23T18:49:00.020+01:00

De jongste van de drie gebroeders Schleck, Andy, werd op 10 Juni 1985 geboren in de Luxemburgse Luxemburg- stad. Zijn oudere broers Steve (die in zijn jeugd ook fietste) en Frank (oud- winnaar van de Amstel Gold Race) waren Andy's grote voorbeelden en inspiratie om ook te gaan fietsen.

Het wielerbloed zat dus van kleins af aan al in het bloed bij Andy. Vader Johnny Schleck was in zijn jongere ook al een meer dan behoorlijk renner geweest.
Hij voelde zich het beste in zijn rol van knecht. Dit deed hij dan vooral voor zijn landgenoot Jean ‘Bim’ Diederich.

Diederich was een van de meest aanvalsdriftige renners van zijn tijd, met name de jaren vijftig, waarin hij ook een Tour- etappe won.
Vader Schleck verrichte daarnaast natuurlijk ook knechtenwer voor wielerlegenden als Jan Janssen en Luis Ocaña.

Ook Andy's oudere broer dus, Fränk, had dus al het wielervirus al te pakken. Samen gingen ze de diverse koersen af. In de omgeving van Mondorf-les-Bains lagen genoeg uitdagingen om te trainen onder toeziend oog van papa Johnny, de strenge trainer.

Broer Fränk, een kleine 5 jaar ouder dan "kleine" Andy, versierde al snel een profcontract bij het team van Bjarne Riis. Hij liep eerder stage bij de vermaarde ploeg van Festina. Fränk debuteerde in 2003 voor CSC. Zijn hoogtepunten zijn tot nu toe de Amstel Gold Race winnen in 2006, Twee Tour- etappes (2006 en 2009) en 2x kampioen van Luxemburg ('05 en '08).

Andy daarintegen was nog wat aan de jonge kant en hij werkte samen met zijn vader geruisloos verder aan zijn carriere. Hij won (toen nog als amateur) al op 18-jarige leeftijd de niet te onderschatten rittenkoers Flèche du Sud.

Bij toeval was de Deense nationale ploeg hier ook bij aanwezig. Onder andere Bjarne Riis was van zijn prestatie zo onder de indruk dat hij te rade ging bij broer Fränk. Riis besloot hier op om Andy een stage kans te geven voor het seizoen 2005.

Hiermee zou hij, net als zijn broer, de kans krijgen om prof te worden bij CSC, het tegenwoordige Team Saxo Bank.
Andy maakte hier dankbaar gebruik van en maakte in de Volta a Catalunya zijn debuut in het Pro Tour Team van CSC.

Andy had in zijn eerste anderhalf jaar behoorlijk wat moeite met de overstap. Veel meer dan zijn broer. Die had natuurlijk al wat kunnen wennen door zijn kennismaking met de profs bij De Nardi en Festina.

Het waren met de hoge verwachtigen die Team CSC en Bjarne Riis van hun/zijn renners hebben/heeft (zware teambuildingsstages) waar Andy mee worstelde. Riis was echter wel voorzichtig met zijn oogappel en legde hem niet teveel druk op zijn frêle schouders.

Andy mocht rustig verder rijpen, onder het goedkeurende oog ook van vader Johnny. Hij kreeg loon naar werken. Na vele lofzangen over zijn uitzonderlijke talent, onder meer van verschillende Tourwinnaars en zijn eigen broer (Frank vind Andy beter dan zichzelf), kwam zijn grote doorbraak er dan eindelijk in 2007.

Tot dan toe had Andy alleen nog maar een Luxemburgse titel gewonnen in het tijdrijden en het "berg"- klassement van de Tour of Britain.

Ondanks zijn erkende talent reed hij toch vrij onverwacht bijna iedereen naar huis in de bergen tijdens de Giro d’Italia van dat jaar. Hij moest slechts zijn meerdere erkennen in Danilo di Luca, die uit het niets de Giro won. Kenners twijfelden toen al openlijk aan de beste man, en terecht zo bleek vorig jaar: Di Luca is een pakhaas!

Op 21-jarige leeftijd klom Andy dus al als een van de besten naar boven en met de nodige grinta verbaasde hij iedereen ook nog eens in het werk tegen de klok. In 2007 wist Andy in het najaar ook nog opvallend goed mee te fietsen en greep maar net naast een podiumplaats in de Ronde van Lombardije.

Het wielerwereldje had in elk geval kennis gemaakt met dit grote talent. De jongste Schleck kon dus ook een stukje fietsen en was meer dan klaar voor het grote werk.

In 2008 reed hij dan ook een ijzersterke Ronde van Frankrijk. In dienst van, hielp hij Carlos Sastre naar Tourwinst en veroverde hij zelf de witte trui als beste jongere. Indruk maakte hij vooral in de rit naar Alpe D'Huez, waar Sastre in de aanval ging en Andy elke tegenaanval met speels gemak pareerde.

Het deed de Belgische wielercommentator Michel Wuyts zelfs zeggen dat hij die dag beter was dan Sastre. Mocht hij die ene rotdag op Hautacam niet hebben gehad, had zelfs het podium erin gezeten in 2008 bij zijn debuut in "Le Grande Boucle".

Vooral de manier waarop Andy bergop reed deed alle wenkbrauwen fronsen. Het ontlokte zijn succesvolle ex- ploegleider Cyrille Guimard zelf de straffe uitspraak dat "de jonge Schleck een waar fenoneem op de fiets is waar de wielerwereld nog ferm van gaat opkijken".

In datzelfde jaar (2008) had Andy ondertussen ook DE voorjaarsklassieker bij uitstek Luik-Bastenaken-Luik ontdekt. De als zwaarste van alle klassiekers geachte wedstrijd lag hem als gegoten en hij debuteerde er met een vierde plaats. Samen met zijn broer Fränk waren de broertjes Schlecks uitgegroeid tot scheidsrechter in het duel Spanje-Italië in de Ardennenklassiekers.

Daarnaast was Andy samen met zijn Saxo- ploegmaats Cancellara en Kolobnev een van de grote smaak- makers in de Olympische wegwedstrijd van Peking. Andy kwam op kop met de Italiaan Rebellin en Spanjaard Samuel Sanchez. Ze werden nog bijgehaald door het treintje Cancellara, Rogers en Kolobnev. Deze 6 reden naar de eindstreep voor de finale sprint, waar Andy tekort kwam na zijn vele aanvalswerk tijdens deze koers.

En dat bracht zeker iets op. In 2009 kwam Andy Schleck terug naar de Ardense klassiekers. In de Amstel Gold Race speelde Team Saxo nog de kaart Kroon (die 2e werd, Andy was 10e), maar in de Waalse Pijl en L-B-L was Andy aan zet. De Waalse Pijl verloor ie opnieuw aan een latere valsspeler (Rebellin werd betrapt op CERA tijdens de Olympische Spelen van Peking in 2008).

In La Doyenne was het wel raak voor de jonge Schleck. Vlak na de La Redoute ontstond er een achtervolgend groepje met onder andere Roman Kreuziger, Robert Gesink en zijn Saxo- ploegmaats Karsten Kroon en Aleksandr Kolobnev. Veel voorsprong kregen zij echter niet.

Wel bleek het groepje een ideaal springplankje voor Philippe Gilbert, die op het vals plat met een moordend tempo demarreerde, en heel rap een aardige voorsprong op het peloton had. Gilbert begon met een voorsprong van enkele tientallen seconden aan de Côte de la Roche aux Faucons.

Vanuit het peloton demar- reerde Andy met een hoge snelheid weg op zoek naar Gilbert.
De Luxem- burger wist Gilbert vlak na de top bij te halen, en liet hem weldra achter. De voorsprong van Andy groeide tot bijna anderhalve minuut.

Alleen bij de beklimming van de laatste serieuze heuvel van de dag, Côte de Saint-Nicolas, slonk deze voorsprong een beetje, door een paar pogingen van de favorieten om toch nog weg te springen. Geen van de kanonnen slaagde hier echter in, dit kwam mede door het controlerende rijden van broer Frank en Kolobnev.

In de slotkilometers, toen Schleck naar zin overwinning soleerde, was er nog een elitegroepje dat voor de tweede plaats leek te gaan strijden. Hun aanval kwam te laat om voor de zege mee te doen, en miste de overtuiging.

Rond vijf uur 's-middags werd Andy Schleck de tweede Luxemburger die Luik-Bastenaken-Luik weet te winnen (Marcel Ernzer in 1954 was de eerste).

De Spanjaard Rodríguez, die zijn kopman Valverde een slechte dag zag hebben, kon in de achtergrond een klein gaatje slaan en finishte uiteindelijk op 1'17" als tweede.

De eerste grote overwinning was binnen maar op 23-jarige leeftijd wou Schleck nog meer. Namelijk schitteren in de Tour de France...

In de Tour van 2009 was Andy samen met zijn broer ook zeker een van de smaakmakers. Talloze keren gingen ze om en om in de aanval. Andy en Frank stonden bergop zeker hun mannetje en lieten in rit 17 over 5 grote Alpencols erkende tijdrijders als Lance Armstrong en Brad Wiggins achter zich. Ze reden met z'n 3en naar de meet in Le Grand Bornand (de gebroeders hadden nog wel Contador bij zich). Frank mocht hier de rit winnen.

Hiermee won met name Andy dermate veel tijd op die twee mannen, waardoor ie kon consolideren in de afsluitende tijdrit rond het meer van Annecy. Hiermee eindigde Andy in zijn tweede Tour slechts, al op het podium.

Frank verloor teveel tijd in die tijdrit, waardoor hij van plek 3 op dat moment naar plek 6 tuimelde in het klassement. Er werden door de gebroeders op de heroische rit naar de top van de Mont Ventoux nog verschillende pogingen gedaan om Armstrong en Wiggins te lossen, maar dit wilde maar niet lukken.

Wiggins kraakte uiteindelijk wel lichtjes maar verloor niet genoeg om nog te worden gepasseerd door Frank. Armstrong week geen moment van de zijde van diezelfde Frank zodat hij hiermee na zijn 7 eerdere overwinningen een 8e podium behaalde op plek 3.

Andy werd dus tweede in het eindklassement en won voor het 2e jaar op rij de witte trui van beste jongere.

Olympische Winterspelen

2010-02-16T17:15:00.015+01:00

Even heel wat anders dan wielrennen, maar toch ook iets fantastisch. Ondanks mijn lichtjes beschonken toestand afgelopen zaterdagavond, was ik toch prima in staat om nog iets mee te krijgen van deze eerste dag van de 21e Olympische Winterspelen te Vancouver, Canada.

Er kwam meteen een van de grote Nederlandse favorieten voor Olympisch goud in actie. We hebben het hier natuurlijk over het schaatsende fenomeen uit Friesland: Sven Kramer.

Sven Kramer zag op 23 april 1986 in Heerenveen het levenslicht als zoon van oud- schaatser Yep en Elly Kramer. Zijn jongere zusje Brecht is ook schaatsster, zij het veel minder getalenteerd dan haar broer.

Kramer zou als broekje van 17 al zijn debuut bij de grote mannen op het NK Afstanden van het seizoen 2003/2004 in Heerenveen. Hij wilde hier deelnemen aan de 5 kilometer, maar twee dagen voor het kampioenschap brak hij zijn enkel na een val van de trap.

Bij het wereldkampioenschap junioren van datzelfde seizoen moest Kramer zijn meerdere erkennen in de Canadees Justin Warsylewicz.

Een jaar later (2005), het voor- Olympische seizoen wordt Kramer (in zijn laatste juniorenjaar) gehuldigd als Nederlands kampioen allround bij de senioren.

Dit levert hem een afvaardiging op naar het EK Allround in Heerenveen. Hij wordt hier tweede na de Olympisch kampioen van 2002, Jochem Uytdehage.

De Nederlandse heren domineerden het toernooi sowieso, ze startten met 4 en eindigden ook op plek 1 t/m 4. Carl Verheijen was goed voor brons en Mark Tuitert eindigde net buiten het podium op plek 4.

Kramer sloot zijn jaar van de doorbraak af met goud bij het WK voor junioren van 2005. Daarmee maakte hij dat gedeelte van zijn palmares in elk geval compleet.

Na dit seizoen tekende Kramer een contract bij de TVM- ploeg. Zijn collega wereldkampioene bij junioren, de Brabanste Ireen Wust, volgt dezelfde weg.

Het Olympische seizoen van 2005/2006 was het seizoen waarin Kramer voortvarend begon met een wereld- record op de 5 kilometer.
Later in dat jaar pakte hij Olympisch zilver op deze afstand bij de Spelen in het Italiaanse Turijn.

Op de ploegenachtervolging ging het mis doordat Kramer op een blokje trapte. Op het WK Allround pakte ie dankzij een wereldrecord zilver.

Het seizoen 2006/2007 werd het begin van de dominantie voor Kramer. Hij won 3x goud op de NK en de WK Afstanden. Er volgde opnieuw een wereldrecord op de 10km, dat vandaag de dag nog staat: 12:41:69. En er was goud op het NK, EK en WK Allround.

Het volgende seizoen (2007-2008) liet Kramer zien dat zijn dominantie op de schaats niet eenmalig was. De concurrentie kwam wel dichterbij. Zo verloor hij bij de eerste wereldbekerwedstrijden van het jaar voor het eerst sinds de Olympische Winterspelen een 5000 meter.

Hij benaderde zijn eigen wereldrecord (6.07,48) met 6.07,52 op slechts 4 hondersten. In de daaropvolgende rit wist de Italiaan Enrico Fabris zijn 5000 meter in 6.07,40 - een nieuw wereldrecord - af te werken.

Een getergde Kramer scherpte een week later het wereldrecord met ruim 4 seconden aan tot 6.03,32 waarmee hij ook bovenaan de Adelskalender terecht kwam.

Alle titels van het jaar ervoor werden geprolongeerd en op de WK Afstanden kwam ie maar een tiende van een seconde tekort voor een vierde gouden medaille. Zilver werd zijn deel op de 1500m.

In het seizoen 2008/2009 doet ie opnieuw wat er eigenlijk al van hem verwacht mocht worden. Goud op het NK, EK en WK Allround. Goud op de NK en WK Afstanden op de 5 en 10km en bij de WK leverde ook de ploegenachtervolging goud op.

Door driemaal op rij wereldkampioen allround te worden schaarde Kramer zich in het illustere rijtje van schaatsers die hem dat al eerder voor deden: Oscar Mathisen, Hjalmar Andersen, Ard Schenk en Eric Heiden.

In het huidige Olympische seizoen heeft Kramer zich geplaatst voor de Spelen van Vancouver. Hij zal voor Nederland uitkomen op de 1500, 5000 en 10.000 meter en als de motor in de olympische ploegenachtervolging gaat rijden.

Kramer wist op 10 januari in het Noorse zijn vierde Europese titel Allround te veroveren. Hij is met het winnen van dit kampioenschap nu recordhouder van meest opeenvolgende allround kampioenschappen (EK en WK).

Afgelopen zaterdag dus, 13 Februari 2010, bereikte hij zijn voorlopig hoogtepunt in zijn toch nog jonge carriere.

Hij won zijn eerste gouden Olympische medaille op de Spelen in Vancouver.

Hij legde de 5000 meter af in 6.14,60, en verbeterde daarmee het 8 jaar oude Olympisch record van 6:14.66 van Jochem Uytdehaage.

Naast schaatser is Kramer ook een verdienstelijk wielrenner. In 2004 werd hij bij de junioren op het NK tijdrijden tweede achter winnaar Robert Gesink.

Zijn eerste koerswinst boekte de Fries in de zomer van 2008 bij de 15e Omloop van de Kerspelen.

In de zomer van 2009 won Kramer nog twee wielerwedstrijden, te weten "Wervershoof de West-Friese Dorpenomloop" en de "Ronde van het Ronostrand".

Je hebt van die renners....

2010-02-11T18:08:00.011+01:00

Je hebt van die renners waar je vanaf het eerste moment, meteen gecharmeerd van bent. Die je raken, waarvan de stijl je aan jezelf doet denken. Waar je meteen een enorm groot respect voor hebt.

Ik heb dat bijvoorbeeld met Lars Boom (zoals al uitgebreid beschreven) en met een Boogerd, Andy Schleck en Phillipe Gilbert. Mijn maatje Bram heeft dat sinds jaar en dag met een "Vlaamse" Spanjaard.

Een man die tegen de gewoonte in houdt van de Vlaamse voorjaarskoersen. Die man is een aanvaller pur sang, maar weet door zijn manier van koersen nauwelijks iets te winnen, helaas. We hebben het natuurlijk over Juan Antonio Flecha.

Juan Antonio Flecha Giannoni werd op 17 September van het jaar 1977 geboren in het Argentijnse Junín
(nabij Buenos Aires). Flecha reed op zevenjarige leeftijd zijn eerste koers in zijn geboorteland Argentinië en al snel had hij door dat de fiets wel aan hem besteed was.

In de zomer van 1989 verhuisde hij met zijn familie omwille van familieredenen naar Barcelona waar hij amateur werd.

Flecha besloot in 1996 te gaan rijden bij het Baskische Kaiku, wat inhield dat hij altijd lange trips moest maken met de bus naar het noorden van Spanje. Toch had hij het idee dat het de moeite waard zou worden, en dat werd het.

In 2000 werd hij prof bij Colchon Relax-Fuenlabrada. Hoewel zijn eerste jaar in de anonimiteit was won hij in zijn tweede jaar al vijf wedstrijden, waaronder een rit in de Euskal Bizikleta.

Toen hij in zijn tweede profjaar onder meer etappes in de Ronde van Aragon en de Bicicleta Vasca won, kon een contract bij een grotere ploeg niet uitblijven. Flecha koos voor iBanesto.com.

In 2002 zat hij nog zonder zeges, maar een jaar later al kon Flecha een grote overwinning op zijn palmares opschrijven: een etappe in de Ronde van Frankrijk.

Flecha kwam over de finish terwijl hij het gebaar maakte alsof hij een pijl schoot, refererende naar Flecha, dat Spaans voor pijl is. Hier dankt hij ook zijn bijnaam Jan Anton Pijl aan. Die dankt hij aan Mart Smeets, die hem consequent zo zou blijven noemen.

Flecha kan redelijk goed meekomen in de bergen, maar zijn specialiteit ligt toch vooral in de (Vlaamse) klassiekers. Zijn overstap naar Fassa Bortolo in 2004 was dan ook een logische, want dat team concentreerde zich daar destijds meer op dan het team van iBanesto. IBanesto was meer een ploeg voor de Tour de France, met renners als de gebroeders Osa en Mancebo in die tijd.

Het legde hem geen windeieren: in het eerste jaar bij zijn nieuwe ploeg won hij het Kampioenschap van Zürich en de Ronde van Lazio, werd tweede in een Tour-etappe en vijfde uiteindelijk in het wereldbekerklassement.

In 2005 heeft Flecha één zege behaald, een etappe in de Ronde van Valencia, maar liet met een tweede plek in Gent-Wevelgem en een derde in Parijs-Roubaix (toen hij door Tom Boonen en George Hincapie in een sprintje werd geklopt), zien iemand te zijn om rekening mee te houden.

Met ingang van 2006 ging Flecha voor de Rabobank Ploeg van Erik Breukink rijden.
Hier behaalde hij tal van ereplaatsen, maar slechts 2 overwinningen. Bij die ereplaatsen zijn onder andere een 2de plek in de GP Ouest Plouay in 2006, 2e in de Omloop het Volk en Parijs-Roubaix in 2007 en in 2008 3e in de Brabantse Pijl en de Ronde van Vlaanderen.

In augustus 2009 maakte Flecha bekend dat hij aan het einde van het seizoen de Raboploeg verlaat. Zijn nieuwe ploeg wordt het nieuwe Britse Team Sky.

Palmares Juan Antonio Flecha:

2003: Tour de France: Rit 11

2004: Züri Metzgete, Giro del Lazio.

2005: Volta a la Comunitat Valenciana: Rit 4

2008: Circuit Franco-Belge

La Plagne 2002

2010-02-10T19:57:00.011+01:00

Michael Boogerd: "Voor 1 dag Koning van de Alpen"

Het was op 24 Juli 2002 dat Neerlands wielerheld van de afgelopen jaren wielergeschiedenis schreef in de Franse Alpen.

In de koninginnenrit van de 89e uitgave van "Le Grande Boucle", de Tour de France, schreef Michael "BooGie" Boogerd een nieuwe Nederlandse legende toegevoegd in de analen van de Tour de France. De Rabobankrenner won op de klim naar La Plagne de 16e etappe na een indrukwekkende solo.

Boogerd was op vijf kilometer voor de top van de eerste col van de dag, de Col du Galibier al ten aanval getrokken. Hij sprong mee met een groepje en passeerde als vijfde de top van deze beroemde col.

Hierna ging het heel even bergaf om vervolgens opnieuw bergop te moeten, wat volgde was de beklimming de Col de Télegraphe. Hierop trok Boogerd nogmaals ten aanval.
Hij kreeg slechts drie renners mee: Stuart O’Grady, Robert Hunter en Gian-Matteo Fagnini. Dit waren alleen sprinters, die mee sprongen om de punten voor de groene trui.

Het was die sprinters dus uiteraard alleen maar te doen om de punten van de tussensprint, die tussen de tweede en derde col werd betwist. De voorsprong van het kwartet liep al snel op tot 1 minuut en 45 seconden, na die sprint echter zakte het tempo dermate dat een groepje met 8 achtervolgers, waarbij onder andere Laurent Jalabert dichterbij kon komen.

Direct aan de voet van de Col de la Madeleine verhoogde Boogerd daarom het tempo bij de koplopers en liet hij zijn medevluchters achter. Hier begon hij aan de indrukwekkende solotocht van 86 kilometer die hij nog moest rijden tot de finish in La Plagne. De voorsprong op de zijn ex- medevluchters liep door het hoge ritme van Michael vrij snel op.

De drie geloste renners werden door het groepje van Jalabert ingehaald, maar toch liep Boogerd ook op dat groepje verder uit. Op de top van de Madeleine was de kloof al 3 minuten en 20 seconden op Jalabert. De groep met de gele trui en alle favorieten had toen een achterstand van 7 minuten en 45 seconden op de Nederlander.

Boogerd moest toen nog 67 kilometer rijden, waaronder een lang stuk in de vallei. In de vallei was het de US Postal- ploeg die de achterstand op Boogerd probeerde te verkleinen. Met vier renners van de Amerikaanse ploeg van de patron Lance Armstrong op kop, liep de voorsprong van Boogerd in ieder geval niet verder meer op.

Aan de voet van de slotklim volgde het restant van de achtervolgende groep (Jalabert & co) al op meer dan vijf minuten, terwijl Armstrong en co nog een achterstand had van 7 minuten en 15 seconden.

De 19 kilometer lange klim werd voor Boogerd uiteindelijk een grote zegetocht, want de vele duizenden Nederlandse fans langs de kant van de weg moedigden hem hartstochtelijk aan.

Carlos Sastre probeerde in zijn eentje de kloof dicht te rijden. In de beklimming naar La Plagne werd in de groep van Armstrong het tempo verder opgevoerd door Rubiera.

CSC- renner Sastre bleek een prima bruggenhoofd voor de Amerikaan, maar samen slaagden ze er niet in om Michael Boogerd van zijn tweede ritzege in de Tour af te houden.

In 1996 won hij in Aix-les-Bains in de stromende regen zijn eerste Tourrit. Pas zes jaar later stond hij dus weer op het podium van de Tour de France.

Toch moet dit zowat de mooiste overwinning uit zijn carriere geweest zijn. Op zijn palmares prijken verder natuurlijk de Amstel Gold Race van 1999 en Drie Nationale Titels (1997, 1998 en 2006).

Uitslag 16e Etappe Tour de France 2002:

1 Michael Boogerd (Ned) Rabobank 5.48.29 (30.90 km/h)
2 Carlos Sastre (Spa) CSC-Tiscali 1.25
3 Lance Armstrong (USA) US Postal Service
4 Joseba Beloki (Spa) ONCE-Eroski 2.02
5 Raimondas Rumsas (Ltu) Lampre Daikin
6 Levi Leipheimer (USA) Rabobank 2.10
7 Ivan Basso (Ita) Fassa Bortolo 2.14
8 José Azevedo (Por) ONCE-Eroski
9 Santiago Botero (Col) Kelme-Costa Blanca 2.23
10 Roberto Heras Hernandez (Spa) US Postal Service 2.25

Palmares Boogie:

1996: 6e etappe Tour de France

1997: Nationaal Kampioenschap

1998: 3e etappe Catalaanse Week, Eindklassement Catalaanse Week, Nationaal Kampioenschap.

1999: 3e etappe Ronde van Valencia, 5e etappe Parijs-Nice, Eindklassement Parijs-Nice, Amstel Gold Race, Amsterdam Rai Derny Race, Ronde van Emilië, GP Beghelli.

2000: 7e etappe Tirreno-Adriatico.

2001: Trofeo Alcudia, 1e etappe Ronde van Valencia, 4e etappe Ronde van Valencia, 7e etappe Tirreno-Adriatico, Eindklassement Catalaanse Week, 1e etappe Ronde van Rijnland-Palts, Brabantse Pijl.

2002: 16e etappe Tour de France, 6e etappe Ronde van Nederland.

2003: Brabantse Pijl

2006: Nationaal Kampioenschap

RIP Franco Ballerini, Ti Voglio Bene

2010-02-09T17:23:00.022+01:00

Zondagmiddag 7 Februari 2010 bereikte mij via Sporza het volgende vreselijke bericht:

Ex-wielrenner Franco Ballerini is overleden. De 45-jarige Italiaan kwam zondagochtend om het leven na een ongeluk tijdens een autorally in Toscane. De tweevoudige winnaar van Parijs-Roubaix was sinds 2001 bondscoach van zijn land.

Ballerini nam als co-rijder deel aan een rally in de buurt van Firenze. De Renault Clio ging om onbekende redenen van de baan in de eerste rit en knalde tegen een muur.

Ballerini overleefde de crash niet. Hij werd 45 minuten gereanimeerd, tevergeefs. Rijder Alessandro Ciardi is zwaargewond en ligt in een coma.

Ballerini was sinds 2001 bondscoach van de Italiaanse ploeg en won met Mario Cipollini, Paolo Bettini (2 keer) en Alessandro Ballan vier keer het WK. In 2004 pakte hij met Bettini ook de olympische titel in de wegrit. In 1995 en 1998 was Ballerini zelf de beste in Parijs-Roubaix.

Wie was Franco Ballerini?

Naam: Franco Ballerini (Ita)
Geboren: 11 december 1964 in Firenze

Ploegen:
* Magniflex (1986-87);
* Del Tongo (1988);
* Malvor-Sidi (1989);
* Del Tongo (1990-91);
* GB-MG Maglifico (1992-93);
* Mapei-CLAS (1994);
* Mapei-GB (1995-97);
* Mapei-Bricobi (1998);
* Lampre-Daikin (1999-2000);
* Mapei-Quick-Step (2001);

Palmares:
1987: Tre Valli Veresine
1989: GP Città di Camaiore
1990: Parijs-Brussel, Ronde van Piëmonte
1995: Omloop Het Volk, Parijs-Roubaix
1996: GP van Wallonië
1998: Parijs-Roubaix

Bondscoach van Italie (sinds 2001):
* WK op de weg:
Goud: Cipollini (2002), Bettini (2006 en 2007) en Ballan (2008);
Zilver: Bettini (2001) en Cunego (2008);
Brons: Paolini (2004);

* Olympische Spelen, Wegrit:
Goud: Bettini (2004);
Zilver: Rebellin (2008) (Later betrapt op doping, nog niet officieel uit de uitslag geschrapt);

Parijs - Roubaix, Ballerini's Lievelingskoers

9 april 1995

De 93e editie van de kasseienklassieker Parijs-Roubaix, ook wel bekend als de "Hel van het Noorden" werd beheerst door de Mapei ploeg van manager Lefevere. De kopmannen voor die dag Ballerini en Bortolami kwamen op 45 km van de finish op de wielerbaan aansluiten bij de al eerder ontsnapten Ekimov, Vanderaerden, Dietz en ploeggenoot Andrea Tafi.

Kort daarop sprong de die dag beste in koers zijnde Franco Ballerini weg en na een imponerende solo van ruim 40 kilometer kwam hij met 2 min. voorsprong op Tchmil en de controlerende ploegmaat Johan Museeuw aan op de historische wielerbaan van Roubaix.

12 april 1998

In een zeer drijfnatte en ijskoude uitgave van Parijs-Roubaix was Franco Ballerini een klasse apart. Een kopgroep van 8 man reed het Bos van Wallers binnen met zo'n 7 min. voorsprong. Bij de passage van het bos kwam Johan Museeuw zwaar te vallen. Hij brak zijn knieschijf.

De kopgroep werd bijgehaald door een groep van ca. 25 man en op 60 km van Roubaix ging Ballerini er alleen vandoor. Ruim 4 min. na Ballerini kwamen zijn ploeggenoten Tafi en Peeters als nrs. 2 en 3 over de finish.

Dagblad Trouw, 10 april 1995

Blessure maakt in Parijs-Roubaix van geboren verliezer groot winnaar

Toen de Belgische arts Van Mol woensdag na de val van Franco Ballerini in Gent-Wevelgem de schade opnam, gaf hij geen frank voor de kansen van de Italiaan om in Parijs-Roubaix de geplande hoofdrol te spelen.

Was het een droom, dat Ballerini gistermiddag op de aftandse velodrome in de finishplaats na een magistrale solo gek van vreugde in de armen van de al even uitgelaten sponsor Giorgio Squinzi viel?

Een ieder wreef de slaap uit de ogen en consta- teerde dat Van Mol een nog groter medisch wonder moest hebben verricht dan een gebeds- genezer. “Vrijdag taxeerde ik de kans dat Franco Parijs-Roubaix uit zou rijden op veertig procent, gisterochtend bij de start op niet meer dan zestig. Maar renners zijn kennelijk geen gewone mensen. Bovendien heeft een dertiger meer karakter dan een twintiger. Hij kan beter afzien.”

De laatste kans voor Ballerini om een voorjaarsklassieker op zijn naam te schrijven, leek in de slotfase van Gent-Wevelgem gebarricadeerd te worden toen hij, Sean Yates en Nico Verhoeven over elkaar heen tuimelden.

Ballerini was er met een uit de kom geschoten schouder het ergst aan toe. Hij verrichtte ter plekke een self service-operatie; een 'handigheidje' dat hij vijf jaar geleden in een fitnesscentrum opdeed, toen hem hetzelfde overkwam.

De beschadigde banden zouden pijnloos fietsen in de stoffige 'hel van het noorden' evenwel niet toestaan. Met de moed der wanhoop hervatte de Italiaan vrijdag op een afgesloten stuk autoweg bij Kortrijk de training.

Het ging zoals het ging; niet slecht voor iemand met een hinderlijke blessure, maar bij lange na niet goed genoeg om topsport te bedrijven.

“Of ik kan starten”, vroeg Ballerini aan Van Mol. “Starten kan altijd,” antwoordde die ironisch, “al kom je maar honderd meter ver.”

De winnaar heeft altijd gelijk. Het is het oudste cliché in de wereld van de prestatiesport, maar in het geval Ballerini durft zijn ploegleider Patrick Lefevere zo ver te gaan dat de val in Gent-Wevelgem het beste was dat de nerveuze coureur in het zicht van Parijs-Roubaix kon overkomen.

“De vorige week vond ik hem opvallend kalm”, constateerde de Vlaamse sportbestuurder. “Achteraf is die blessure een zegen geweest. Franco straalde iets berustends uit. Zo van: ik heb toch niets te verliezen.”

Aanvalsdriften
Dat was in voorgaande jaren anders. Toen verloor Ballerini per definitie elke wedstrijd door zijn taktloze aanvalsdriften. Het bontst maakte hij het twee jaar geleden in Parijs-Roubaix toen hij zich op de meet opzichtig in de luren liet leggen door de oude rot Duclos-Lassalle, die tegenover hem volstrekte uitputting veinsde.

In 1994 werd hij derde, achter Tsjmil en Baldato. Ballerini was van GB-MG overgestapt naar Mapei en Lefevere kon bij die gelegenheid niet nalaten op te merken, dat je het meeste aan de renner met het leeuwenhart had als hij in een concurrerende ploeg reed. Wat niet wegnam dat de flamboyante directeur-sportief hem de afgelopen winter als een verloren zoon weer tegen de borst drukte.

“Ik heb Ballerini niet gevraagd”, zegt Lefevere, “Ballerini heeft mij gehaald. Nadat duidelijk werd dat MG de samenwerking met GB liever niet continueerde, ben ik op zoek gegaan naar een andere partner in Italië.

Er waren een paar mogelijkheden, maar mijn intuïtie zei me dat ik met Mapei in zee moest gaan. Ballerini heeft daar een belangrijke rol in gespeeld. Hij wilde graag een aantal Belgische renners om zich heen.”

Dat Lefevere een coureur terug nam die hoofdzakelijk koersen voor hem verprutste, nam hij voor lief. Hij beschouwde het als een uitdaging Ballerini meer gewenste paden te laten betreden.

De overwinning in de Omloop Het Volk, eind februari, was in dat verband een belangrijk keerpunt. “Natuurlijk”, zegt de ploegleider, “laat die koers zich niet vergelijken met de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, maar hij had het nodig om zijn zelfvertrouwen te herwinnen (ter informatie: Ballerini had toen al sinds oktober '91 niet meer gewonnen - red).

Ik heb hem duidelijk weten te maken dat hij geen honderdduizend dingen tegelijk meer moet doen. Vroeger zette hij zijn helm op en verstond alleen zijn taal nog maar. Z'n woordenschat bestond uit één begrip: aanvallen, attaqueren. Maar de moderne wielersport is veel meer dan dat.”

Ongewild slechtte Ballerini, die gisteren de vijftiende overwinning in zijn bijna tien jaar oude profcarrière haalde, nog een andere muur die de astmapatiënten Indurain en Rominger in 1994 van nare dopingsmetten vrijwaarde.

De Italiaan werd vorig jaar na Parijs-Roubaix op de medische controle ontboden. Bij hem werden sporen van ventolin aangetroffen. De UCI erkent het als geneesmiddel, wanneer het tenminste (zoals bij Ballerini het geval was) met een verstuiver wordt aangebracht.

De eigenzinnige Franse wielerbond beschouwde het als doping. Na de Ronde van de Oise (in mei 1994) was Indurain om dezelfde reden positief. Dat nieuws kwam pas eind augustus naar buiten, kort voordat de viervoudige Tourwinnaar in Bordeaux het - inmiddels door Rominger verpulverde - werelduurrecord aanscherpte.

Indurain riskeerde een schorsing van een jaar voor wedstrijden op Franse bodem, maar werd uiteindelijk door een jury vrijgesproken. De uitspraak volgde na een test waaraan Ballerini zich had onderworpen om de Franse bond van haar ongelijk te overtuigen.

Via een masker drongen bacillen het lichaam van de astmatische renner binnen, die prompt een zware astma-aanval veroorzaakten. Met ventolin werd het kwaad verholpen.

Sterrenformatie
Dat gegeven en het feit dat Ballerini nu ook een koers kan afmaken, hebben zijn positie in de ploeg aanzienlijk versterkt. Na de overwinning van Johan Museeuw in de Ronde van Vlaanderen twijfelden Italiaanse kranten openlijk aan de homogeniteit in de sterrenformatie van Lefevere, maar die weerlegde de kritiek gisteren eenvoudig door op het opofferende werk van Museeuw, Tafi en Bortolami te wijzen.

Net als in de Ronde van Vlaanderen brak Tafi de koers open. Hij vertoefde in een kopgroepje met Vanderaerden, Dietz en Jekimov, die van Raas een vrije rol had gekregen. Een kleine vijftig kilometer voor het einde sloten Ballerini en Bortolami aan.

Kort daarop demarreerde Ballerini en namen Bortolami, Tafi en later Museeuw de concurrentie in de tang.

De geboren verliezer uit zijn vorige wielerleven was een groot winnaar in een helletocht die door het te fraaie weer de heroïek van de haast historische editie van vorig jaar ontbeerde.

Hoe de indrukwekkende triomftocht van het medisch wonder uit de buurt van Florence internationaal geïnterpreteerd wordt, blijft een open vraag. Parijs-Roubaix noemt zich graag de koningin onder de klassiekers, maar dat inspireerde slechts vijf renners uit de top twintig van de UCI-ranking er toe in Compiègne de presentielijst te tekenen.

De rest wilde de arme benen niet aan de jaarlijkse rodeo-act wagen. Renners als Indurain, Rominger, Berzin, Fondriest en Jalabert zeggen net niet hardop dat de koers niet in het wereldbekercircuit thuishoort, maar ze zouden er wel voorstander van zijn dat iedere coureur het recht heeft bij het opmaken van de eindbalans het meest negatieve resultaat (lees: niet opkomen) te schrappen.

De glibberpartij van vorig jaar dwong organisator Leblanc er toe in het reglement op te nemen dat de slechtste kassei stroken worden gemeden als die de gezondheid van de renners in gevaar brengen. Om te voorkomen dat de klassieker op korte termijn hetzelfde lot ondergaat als wijlen Bordeaux-Parijs, werd gisteren de belangengroep Les amis de Paris-Roubaix heropgericht.

Onder de bezielende leiding van Leblanc en een groepje sponsors streven de vrienden één doel na: “De koninginnenklassieker moet absoluut de fantastische vlucht van onze tijd blijven, die wordt verreden op een legendarisch parcours.”

Le Tour de France 2009!

2009-11-28T19:53:00.006+01:00

Nadat we in 2008 voor het eerst "live" met de Tour kennis hadden gemaakt, stond voor mij en Bram vast dat we er in 2009 weer bij zouden zijn. De maanden augustus, september en oktober in 2008 leken dan ook een eeuwigheid te duren voor ons. Uiteindelijk werd op 22 oktober 2008 in Parijs het etappe- schema voor de Tour van 2009 voorgesteld.

De Tour zou starten in het mondaine Monaco en daarnaast ook nog Spanje, Andorra, Zwitserland, een heel klein stukje Italië en natuurlijk grotendeels Frankrijk aandoen. Dat de Tour door Italië zou rijden was voor Valverde reden om niet van start te gaan, omdat Valverde niet mag rijden op Italiaans grondgebied. Dit omdat hij volgens het CONI (Olympisch Comite) betrokken is bij "Operacion Puerto" en het dit ook bewezen acht.

Hoogtepunten in deze Tour zouden de aankomst in Barcelona moeten worden (voor het eerst), de aankomst bergop Andorra- Arcalis een dag later en verderop in de Tour de aankomsten boven in Verbier en op de mythische Mont Ventoux.

Al vrij snel werd ons duidelijk dat we richting de Mont Ventoux zouden willen gaan. Een dag na de presentatie van het etappe- schema gingen we dan ook op zoek naar een mooie locatie voor een hopelijk geslaagd bezoek aan de Tour. We kwamen via de site http://www.dekaleberg.nl terecht bij de Nederlandse eigenaren van "Les Cerisiers".

Zij hebben de beschikking over een vakantiehuis van een kleine 50m2 en daarnaast een gastenkamer voor 2 personen waarbij de formule bed & breakfast wordt toegepast.

Naar later bleek was onze boeking voor de gastenkamer dus de aanzet geweest van de fietsclub van vaders om ook richting de Ventoux te gaan in juni van dit jaar. Meer hierover kunt u lezen elders op mijn blog.

Na maanden van voorbereiding en dus een eerder bezoek aan de Mont Ventoux was het op 19 juli van dit jaar "weer" zover. We zouden vertrekken richting de Mont Ventoux en daar weer voor even deelgenoot zijn van de Tour.

Besloten was door ons om ter hoogte van de Franse plaats Macon een zogenaamd Formule 1- hotel te boeken zodat we op maandag 20 juli uitgerust aan zouden komen in Les Vendrans.
Dit beviel zeer goed, een nabij gelegen restaurant bood ons lekker ongezond eten. Het supermarktje ernaast zorgde voor verkoelende alcoholisch versnaperingen in de vorm van grote flessen met Hollandse Heineken. Die smaakten na een vermoeiende dag in de auto eigenlijk zeer goed en (in mijn geval) flink aangeschoten vielen we in slaap.

De volgende morgen pakten we lekker uitgerust een simpel ontbijtje mee in het "hotel" en gingen we op weg richting de eindbestemming een kleine 300 kilometer verderop. We reden lekker op 't gemakje, belandden nog even in een kleine file en zo rond half 3, in de brandende Provençaalse zon, kwamen we na wat zoeken aan bij Les Cerisiers.

We gingen eerst richting Bedoin om wat proviand in te slaan en wat biertjes voor die aankomende avond. Deze verliep verder rustig en we gingen op tijd slapen.

Soms zijn er van die momenten...

2009-11-26T17:39:00.014+01:00

Soms zijn er van die momenten, dat ik aan je denk; Al komen die maar weinig voor... Een aantal regels uit de tekst van een nummer van Paul de Leeuw. Je hebt van die momenten uit de wielrennerij, die je altijd bijblijven en waar je nog met veel weemoed aan terugdenkt. Ik heb dat bijvoorbeeld met het WK op de weg wat werd verreden in het Limburgse Valkenburg.

Het kippenvel springt dan op m'n lijf en begin honderd uit te vertellen over wat ik die dag allemaal op tv zag. Die regenachtige zondagmiddag 11 Oktober 1998 maakte een onuitwisbare indruk op mijn persoontje.

Op een bijzonder natte herfstdag in Valkenburg lieten met name de Nederlandse mannen zich volop van voren zien. Een kopgroep van 6 man wist uiteindelijk te ontsnappen aan het peloton. De kopgroep bestond uit oud-wereldkampioen Armstrong, wereldbekerwinnaar Michele Bartoli, een aanvallende Michael Boogerd, Peter Van Petegem en de Zwister Oscar Camenzind.

Nadat de Zwitser ontsnapte uit de kopgroep wilden Armstrong en Boogerd hem terug halen. Boogerd reed hierbij lek en kon het podium, ondanks een fantastische koers, wel vergeten. Armstrong werd teruggehaald door de kopgroep maar de groep kon Camenzind niet meer achterhalen. De Zwitser pakte goud, Peter van Petegem en Bartoli pakten de zilveren en bronzen plak. De titel van Camenzind zou later nog een nare bijsmaak krijgen, hij werd betrapt op het gebruik van doping.

Wedstrijdverloop

Het is zondagmorgen vroeg als het lijkt dat Limburg ineens een inwoneraantal heeft dat vervijfvoudigd is. Honderden, of beter duizenden wielerfans zijn naar het zuiden van ons kikkerlandje afgereisd voor de wegwedstrijd bij de profs. De meesten hebben zich echter verschanst op droge plaatsen. Zo koud, guur en slechts was het weer deze dag. Zelfs de pers bleef de hele dag binnen.

Op een toch (achteraf gezien) niet super selectief parcours (althans zo was het in de andere cate- gorieën) dienden de Bemelerberg en met name de Cauberg als scherprechters, waarna de renners met een rotvaart afdaalden richting Maastricht.

De regen komt bij de start al met bakken uit de hemel en een gesloten peloton rijdt voor de 1e keer de Bemelerberg op. De ronde wordt vervolgd via Margraten richting Sibbe. Via Valkenburg rijden ze de Daalhemmerweg op. Van daaruit draaiedn ze voor de eerste keer richting Cauberg.

Hier stond het vol met publiek. Toch was het publiek niet zo massaal aanwezig als verwacht in het wielergekke Nederland.

Het peloton peddelt verder en er is lange tijd slechts 1 aanvaller. De Zweed Michael Andersson. Van meer importantie was de lekke band voor een van de Italiaanse favorieten: Michele Bartoli. Hij wordt echter keurig door 4 ploegmaats teruggebracht in het peloton.

In ronde 3 volgt er dan een tegenaanval van 12 renners op de eenzame koploper. Hierbij zijn onder andere: Stefano Zanini (Ita), Gianni Bugno (Ita), Ludo Dierckxsens (Bel), Rolf Jaermann (Swi), Niki Aebersold (Swi), Danilo Hondo (Ger), Jann Kirsipuu (Est) en dus nog 5 anderen.

Aan de voet inmiddels vierde beklimming van de Bemelerberg sluiten deze 12 renners aan bij de eenzame Zweed. Eenmaal boven heeft het peloton 1:57 achterstand.

Het duurt tot ronde 6 voordat de Spanjaarden het peloton bij de koplopers terugbrengen, dit omdat zij niemand hadden in de voorste groep.

Dit is het signaal voor Vasseur en de op dat moment Olympisch Kampioen Pascal Richard om in de aanval, ze krijgen 5 renners met zich mee, maar gereken niet echt echt weg.
Er volgt een stortvloed aan aanvallen met renners van allerlei landen (bijvoorbeeld een Rolf Jaermann, voor Nederland Van Bon en Van Heeswijk, de Belgen sturen Peeters en Mattan vooruit).

Het duurt echter tot ronde 10 (na zo'n 180km) als opnieuw Bartoli de gemoederen wat doet beroeren, hij valt dit keer en wordt andermaal teruggebracht naar het eerste deel van een verscheurd peloton. Vooraan is intussen good-old Ludo Dierckxens in de aanval gegaan.

Hij wordt later bijgehaald door Tafi, Vasseur & Voigt and Dierckxsens.

Aan het einde van dezelfde ronde 10 komt er een groepje van 6 aansluiten bij de voorsten zodat we 10 man aan de leiding krijgen:
Ludo Dierckxsens (Bel), Cedric Vasseur (Fra), Maarten Den Bakker (Ned), Leon Van Bon (Ned), Emmanuel Magnien (Fra), Lance Armstrong (USA), Tristan Hoffman (Ned), Jens Voigt (Ger), Andrea Tafi (Ita) plus een tiende ontbrekende naam.

Maar ook deze vluchtpoging vindt geen doorgang, omdat de Nederlanders het peloton weer terugbrengen.

Uiteindelijk valt in ronde 13 een eerste "echte" beslissing, een groepje met:
Marcus Zberg (Swi), Lance Armstrong (USA), Michele Bartoli (Ita), Micheal Boogerd (Ned), Paolo Bettini (Ita), Marc Wauters (Bel), Romans Vainsteins (Lat), Emmanual Magnien (Fra), Jose Garcia (Spa), Niki Aebersold (Swi), Oskar Camenzind (Swi), Andrea Tafi (Ita), Raimundos Rumsas (Lit) Andre Mizourov (Kaz) & Udo Bolts (Ger) dat in no-time meer dan een minuut pakt op het peloton.

Bij het einde van de zoveelste beklimming van de Bemelerberg, ruim een half rondje later, is dit al opgelopen tot 2:17.

De Italianen en Nederlanders leggen de koers lam, omdat hun kopmannen (Bartoli en Tafi en natuurlijk Boogerd) vooraan zitten. Leon van Bon roept in de koers over de radio dat het blok van de Nederlanders zich ook niet super meer voelt en zij rijden dus niet meer mee.

Er volgt een aanval van Oskar Camenzind in de afdaling richting Valkenburg, landgenoot Aebersold, sluwe vos Armstrong en lokale held Boogerd zijn mee.

In het pelotonnetje daarachter wordt naar elkaar gekeken en het zijn slechts Bartoli en Van Petegem die nog terugkeren net voor dat de laatste twee ronden in gaan.

Langzaamaan begint het nerveuze gedoe en ontstaan er typisch Italiaanse taferelen aan de volgauto's.

De 6 blijven tot in de laatste anderhalve ronde bij elkaar als Camenzind op dezelfde plek gaat als een paar ronden eerder. Armstrong reageert en krijgt in eerste instantie Boogerd meer, maar die beleefd misschien wel het grootste drama uit z'n carriere: Lekke tube! Die wordt snel vervangen, maar Boogerd is kansloos voor de titel.

De overige vier volgen Camenzind op tien seconden bovenop de Bemelerberg. Boogerd ondertussen nadert de achtervolgers, opgejaagd als ie wordt door het Nederlandse publiek.

Ondertussen lijkt Camenzind te vliegen en zijn het Bartoli en Van Petegem met de tegenaanval. De rol van Armstrong en Aebersold lijkt intussen uitgespeeld en zij worden zelfs nog bijgehaald door de ontketende Boogerd. De medailles lijken echter buiten bereik te zijn.

Camenzind vangt voor de laatste keer de klim van Cauberg aan. Hij lijkt de sterkste in de race, Van Petegem en Bartoli blijven op de achterstond van 10 a 12 seconden.
De drie daarachter werken goed samen, maar komen ook geen steek dichterbij.
De Zwitser haalt intussen met voorsprong de top van de Cauberg en moet nu nog 1.7 kilometer op zijn fiets blijven zitten in de lastige afdaling naar Maastricht.

Van Petegem begint nerveus achterom te kijken en lijkt zich tevreden te stellen met een sprint om het zilver samen met Bartoli.
Camenzind houdt dus stand en Van Petegem pakt inderdaad zilver voor Bartoli die genoegen moet nemen met brons.

De sprint van het groepje van drie wordt gewonnen door Armstrong voor Aebersold en de diep, diep ontgoochelde Michael Boogerd. Hij beseft dat ie hier in eigen land wereldkampioen had moeten worden, maar het mocht niet zo zijn.

Boogerd zou later nooit meer zo dicht in de buurt komen van de titel op het wk als toen in 1998 in Valkenburg.

1. Oskar Camenzind (Zwitserland) 6:01:28 (42.823km/h gem.)
2. Peter Van Petegem (België) op 0:23
3. Michele Bartoli (Italië) 0:23
4. Lance Armstrong (Verenigde Staten) 1:10
5. Niki Aebersold (Zwitserland) 1:10
6. Micheal Boogerd (Nederland) 1:10

Mijn eigen Ventoux reis

2009-11-23T19:26:00.010+01:00

Er was niet veel voor nodig na onze tocht op de Alpe d`Huez, enkele jaren geleden, om nu opnieuw de vlam in de pan te steken. Een simpel SMS-je van een van de heren gericht aan vaders luidend: "veel succes vandaag" was voldoende. Dit omdat ie even in een ongelukkige omstandigheid was.

De mannekes waren ondertussen net bezig met een tocht van Oudenbosch naar Aalburg om zo een van hen, die daar burgervader is geworden, op een ludieke manier uit te zwaaien. Bij een kopje koffie werden onmiddellijk de herinneringen aan Alpe d`Huez opgehaald en werd ook onmiddellijk de afspraak gemaakt dat de uitdaging in 2009 de Mont Ventoux zou zijn.

In november werden in een cafeetje de plannen wat verder uitgewerkt en op zowat najaarsdag 2008 was het plan concreet en uitgewerkt. Op zondag 14 juni zou de Mont Ventoux beklommen worden.

Studerend op de hoogteprofielen werden we het snel er over eens dat eerst de watjes kant beklommen zou worden. De watjeskant of zoals de Belgen zeggen de "slimme" kant, vertrekt vanuit het plaatsje Sault. Vanaf hier is de klim enkele kilometers langer, zo'n zesentwintig, waarvan de eerste twintig kilometer een redelijk stijgingspercentage hebben van maximaal zes procent.

Na die twintig kilometer kom je uit bij het rustpunt Chalet Reynard en belang je vervolgens op het klassieke parcours, van hier uit is het nog zes kilometer naar de top.

De heren van de fietsclub vertrokken op zaterdag 13 juni in alle vroegte richting de plaats van bestemming. Ikzelf had die zaterdag nog een feest en zou zondags de 14e via Brussel naar Nimes vliegen om daar opgepikt te worden en toch mee te kunnen fietsen.

De eerste dag: Sault!
Een van de heren is vroeg op, hij wandelt op zijn gemak naar de weg vanwaar je een magnifiek uitzicht op de berg hebt en hij geniet met volle teugen op dit vroege tijdstip. Zachtjes fluistert hij de berg toe dat hij er aan komt, `t is net alsof de berg terug fluistert dat hij van harte welkom is.

Allereerst moeten er boodschappen worden gedaan, de voorraadkast is finaal leeg. Daarna is het banden pompen, kruiken vullen en de fiets op. De vaste navigator heeft iedereen overgehaald als aanloop naar de Ventoux door de prachtige lavendel vallei Gorges de la Nesque te rijden. Na veel morren stemde iedereen in. Warm fietsen is nooit verkeerd, maar deze vallei fietsen betekende een extra tocht van 40 km. Het hellingpercentage is zo`n 3%.

Helaas maakt onze navigator een vervelende vergissing, het is niet veertig kilometer dalen, maar juist "klimmen". Halverwege de Gorges de la Nesque is er echter geen weg meer terug. Om bij Sault te komen moeten we klimmen, klimmen en nog eens klimmen.
De heren zitten al kapot, maar het uitzicht in de vallei is uniek, het riviertje kronkelt ver beneden ons, en de ravijn wanden zijn duizelingwekkend stijl. Uiteindelijk bereiken ze Sault.

Aan de voet van de Mont Ventoux is een fantastisch terras, vol wielertoeristen. Dit is nog eens wat anders dan de Alpe d `Huez, dit wintersportplaatsje is buiten het seizoen uitgestorven, maar hier verzamelen zich honderden wielertoeristen.

De bediening werkt zich in het zweet. Eigenlijk verwonderlijk want de consumpties zijn schreeuwend duur, dat wordt extra genieten van ons colaatje. Nadat de bidons nog eens extra gevuld zijn met water gaan ze op weg. Aanvankelijk blijft de hele groep mooi bij elkaar, maar dat is geen doen, we spreken af dat ieder zijn eigen tempo rijdt. Dat gaat een stuk beter, maar welke malloot deze kant ooit de watjeskant heeft genoemd is niet goed bij zijn hoofd.

Na wat dalen in het begin, gaat het asfalt verraderlijk hellen, van 4% naar 5%, naar 6% en dat kilometers lang. We waren gewaarschuwd dat je in het bos veel last van vliegen zou hebben, echter de vliegenplaag was ongekend, men weet niet wat vervelender was het stoempen op de pedalen om 39x28 rond te krijgen of die voortdurende zwerm met kleine vliegjes op je lijf te hebben.

Op vijf kilometer voor Chalet Reynard geef vaders het op en stapt in de bus die achter hen aanrijdt. Vaders baalt als een stekker als ie verderop de goede klimmers niet zover voor hem uit rijden, sommige lopen zelfs en anderen liggen om de kramp uit de benen te halen.

De weg wordt al snel vlakker, hij baalt nog meer, hij was gestopt op het steilste gedeelte, vanaf hier zouden de laatste vijf kilometer een "makkie" zijn geweest.
Vlak voor het Chalet Reynard valt op dat zodra dat het bos ophoudt ook de vliegen verdwijnen, de weg maakt een sterke draai naar links, nog eens naar rechts en daar ligt de top. Wat een oerlandschap ligt hier te bakken in de zon.

De top lijkt ook van hier af nog ver en hoog, je kunt de stijgende weg goed zien, als een lint kronkelt het zich naar boven. Het eerste gedeelte is maar zo`n 7%, maar het wordt alsmaar steiler, opeens beseft vaders dat ie al zo`n dikke 50 km aan het klimmen is, ondanks dat stukje in de bus. Het monument van Tommy Simpson wordt gepasseerd, eerbiedwaardig maakt iedereen een knikje, straks kom ik terug Tommy fluistert hij toe. Toch komt in de verte er een ploegmaat aan, ze maken wat foto's van het monument.

De bezemwagen doemt weer op, men gaat er even aanhangen om op adem te komen. Nog even aanzetten, daar komt de laatste bocht, in die bocht is er alles aan gedaan om het hoogteverschil weg te werken. `t Is maar kort maar de helling is hier zeker 16%, met een laatste krachtinspanning trapt een ieder zichzelf naar de finish. Iedereen bereikt de top hetzij lopend, sommige hangend aan het busje maar alles staat op de top van de Ventoux, een mooi plaatje volgt.

De afdaling gaat in een rap tempo, dat moet ook wel want vaders moest naar Nimes, op het vliegveld sta ik te wachten, zodat ik de volgende dagen ook kan knallen.

De 2e dag: Malaucene
De tweede dag begint met de twijfel van moeten we de kant Malaucene wel oprijden. Malaucene ligt zo`n 30 km verderop, met onderweg de Col de la Madeleine (niet de echte uit de Alpen), maar toch een paar proecentjes klimmen. Iedereen is het er over eens dat dit niet kan, want na de Madeleine wacht dan nog eens 21 kilometer klimmen waarbij het percentage zo`n negen a tien procent is, eigenlijk onbegonnen werk dus.

We besluiten naar Malaucene te fietsen, daar een terrasje te pikken en weer terug te keren. Het is een pracht tocht, net zwaar genoeg, maar niet te zwaar. Malaucene blijkt een gezellig plaatje te zijn. Op het terras barst de discussie weer los.
Uiteindelijk besluiten we dat we met een omweg terug gaan naar het huisje, het is goed geweest voor vandaag en de volgende morgen wachtte inderdaad de klassieke beklimming vanuit Bedoin voor iedereen.

We zijn zodoende op tijd thuis en de koks blijken een fantastische maaltijd gemaakt te hebben, die twee hebben echt een toekomst in de horeca voor zich. We vinden in de schuur een setje ballen voor Jeu de Boules en besloten wordt dat er `s avonds een wedstrijdje gedaan zal worden. Wat een fanatiekelingen zijn het ook, wil niemand op de fiets onderdoen voor de ander, bij het Jeu de Boules is het nog erger, niemand geeft zich zomaar gewonnen er wordt op hoog niveau gespeeld.

Om 22.00 uur wordt het donker, geen nood, een van de mannekes heeft een aantal bouwlampen gespot in de garage en als een volleerd monteur hangt hij de dingen in de bomen, een verlengsnoer eraan en klaar zijn we. Een geweldige lichtinstallatie hebben we, geen schaduw te zien en de wedstrijd gaat verder onder leiding van de arbiter. Tegen half 1 's nachts vind de finale plaats.

De 3e dag: Bedoin
Allemaal twijfelen ze of ze toch wel naar boven moeten rijden. Sommigen voelen de kramp van de eerste dag nog. Een ander kraakt zijn fiets en verzet af en vraagt of ie de fiets van een ander mag lenen. Diegene zou namelijk filmen in plaats van meerijden.

Operatie "Bouw een superfiets van drie andere fietsen" wordt ingezet en uiteindelijk gaan we er dus met 11 van 13 heren voor. Twee van de heren zullen met de bus achter ons aan rijden. Dit om proviand mee te nemen en te kunnen filmen.

We rijden in strak tempo naar Bedoin, in het dorpje passeren we voor de zoveelste keer de fontein, iedereen vult zijn kruiken tot de nok en wenst elkaar succes. Kleine interviewtjes worden gegeven voor het thuisfront en weg zijn we, de klimmers voorop. Het weer is lekker, zo`n tweeentwintig graden, lekker warm maar een niet te felle zon.

Zoals gezegd de eerste zes kilometer zijn relatief gemakkelijk, steiler dan zes procent wordt het niet, dan draait de weg ineens haaks naar links het bos in en het lijkt wel ook haaks naar boven, de verschrikkelijke tien kilometers naar Chalet Reynard zijn begonnen.

Niemand kan zijn fiets nog gemakkelijk aan de gang houden. Het tempo zakt van 12 naar 10 naar 8 en zelfs zes kilometer per uur op de hele steile stukken. De weg verdwijnt in het bos met een stijgingspercentage dat varieert tussen de 9% en 11%. Tussen de bomen heeft de wind geen kans en het is hier heet en benauwd. Een bidon is binnen een kilometer leeg.

Het is een kleine groene hel met daartussen in zwarte streep plakkend asfalt. Van de vliegen hebben we weinig last, dit ondanks het advies van een van ons en we hebben dan ook geen zoete zonnebrandolie gesmeerd, dan maar verbranden. Door de scherpe bochten is het zicht beperkt.

Hier, in dit eindeloze bos, kan een mens ontzettend verlangen naar Chalet Reynard. Ik heb mezelf voorgenomen dat ik deze tocht ga halen. Mijn tactiek is om kleine rustpauzes in te lassen, wat te eten en goed te drinken en weer verder te fietsen. De tactiek bevalt goed, ik hoef geen rare dingen op de fiets te doen om te eten of te drinken en bovenal, mijn benen blijven kracht houden. Dat een aantal van de mannekes me voorbij rijdt neem ik maar voor lief, dat heb ik hun zo vaak gedaan, dat ik ze dat nu wel gun.
Na kilometer 14 wordt het bos wat dunner en de klim wat lichter. Chalet Reynard verschijnt (eindelijk) op km 15. Op het plein ervoor staan een aantal heren op me te wachten en te applaudisseren, even worden mijn ogen vochtig, maar dan verman ik me, het gaat goed maar het is nog zes kilometer naar de top bedenk ik me.

Ik schiet toch nog even vol als in de verte papa er aan komt en ook hij in elk geval het Chalet haalt.

Even wat eten en de bidon bijvullen voordat we opnieuw 'het maanlandschap in gaan'. Opvallend is dat het hier al een stuk minder warm is op deze hoogte, dat komt goed uit en ook de gevreesde wind valt mee, `t is meer een welkome airco die de verhitte lijven koelt. Ideaal dus.

Boven het Chalet blakert de kale top. Dat geeft nieuwe moed. De krachten keren terug in mijn vermoeide benen. Een paar tandjes hoger en hop naar de top. In de verte zie ik een paar mannekes rijden, soepel draaiend met hun tripletjes. Even flitst het door mijn hoofd, als ik nu aanzet haal ik hem in voor de top.

Rustig aan bedenk ik me, in 100 meter kun je jezelf hier finaal aan gort rijden. Ondertussen is er ook een zesde aan de laatste kilometers begonnen, de rest genoot van een colaatje en de rust bij het Chalet. Deze lijkt zijn brommer wel gestart te hebben en komt nog maar net als 3e boven, 200 meter verder en hij pakt ze nog terug.

Talloze fotografen staan aan de kant van de weg en geven hun kaartje af. Dat wordt thuis zoeken op het internet voor mooie actiefoto`s. Het gaat ongelofelijk goed en na de laatste kilometer van 11% stuif ik op de verlossende finish af. Daar zijn de anderen ook al, allemaal blij dat ze gehaald hebben en allemaal onder de indruk van het uitzicht over de vallei.

Het lijkt wel of je uit een vliegtuig kijkt merk ik op, zo diep zo groots. Iedereen is opgelucht en wonder boven wonder is niemand zijn fiets beu, dus ook de afdaling richting Bedoin willen we meemaken.

Die afdaling is dan ook geweldig, het eerste gedeelte door het maanlandschap moet je nog een beetje uitkijken voor vermoeide fietsers die slingerend over de weg de top proberen te bereiken en fotograferende toeristen die kiekjes willen maken van het landschap.

Na Chalet Reynard schiet je het bos in, de remmen kunnen los. De bochten lopen als vanzelf, de snelheid schiet omhoog naar de 85 km/uur. Ik zit geweldig te kicken, terwijl ik alles op me in laat werken wat me de afgelopen dagen overkomen is. Na de afdaling botsen we bijna op de mooie fontein midden in Bedoin, de fontein is het tradionele startpunt van deze beklimming.

Stoere verhalen barsten los, dat middenstuk man, ik ging boven de zeventig, watte misschien wel tachtig, ik zal het thuis maar niet vertellen, roepen ze door elkaar, een ander had weer verkrampte handen van het remmen.

Vol jolijt werd de tocht voortgezet naar het huisje en morgen naar huis, want aan alles komt een einde, ook aan betoverende 5 dagen in Frankrijk.

Le Mont Ventoux!

2009-11-22T18:03:00.005+01:00

De Mont Ventoux fietsend boven komen heeft voor veel wielertoeristen iets magisch. Die kale top die boven het landschap uitsteekt is al even legendarisch als berucht. Was het niet hier dat in 1967 wijlen Tom Simspon het leven verloor. Vele andere grote kampioenen sneuvelden er (in de figuurlijke zin), maar uiteraard werd er ook telken male een nieuw stuk Tour- geschiedenis geschreven. Recentelijk nog dit jaar door Juan Manuel Garate, die de Tour redde voor Rabobank.

Klimmend op de flanken van de Ventoux is het net alsof de top (met het weerstation als karakteristiek kenmerk) steeds verder van je wegdraait. Het steigingspercentage blijft toenemen om bij de top een maximum van 11 % procent te bereiken. Het is duwen en trekken op de pedalen, je stuur haast uit het balhoofd rukkend, om met het kleinste verzetje uiteindelijk de verlossende laatste bocht nemen, met de wind vol in je gezicht.

Mont Ventoux betekend dan ook niet voor niks "Berg met veel wind".

Waarom gaat iemand aan zoiets beginnen? Wat bezielt een mens om na duizend kilometer zich vol overgave samen met z'n fiets om hoog te rijden? Waarom doen we niet gewoon normaal en fietsen een rondje in het "vlakke" Nederland? Zou het de uitdaging wel zijn? De mystiek rondom de beroemde Kale Berg? Ik weet hier echt niet op te antwoorden.

Maar de aantrekkingskracht op mij en vele anderen voor en na mij was, is en blijft enorm, natuurlijk mede door dezelfde Tom Simpson die volgens de legende stierf aan hartfalen waarschijnlijk veroorzaakt door doping en alcohol in combinatie met uitputting.

Hij viel twee keer van zijn fiets, na de eerste val fluisterde hij de omringende mecaniciens toe: “Put me back on my bike”. Weer op zijn fiets reed hij enige meters om wederom te vallen en nooit meer op te staan. Twee kilometer onder de top ligt een monument opgericht ter nagedachtenis aan deze onfortuinlijke Brit.

Mooie kant- tekening bij dit verhaal is dat het monument ontstaan is uit pure spontaniteit nadat wieler- toeristen er uit respect bidons, tubes en tal van andere relikwieën achterlieten. Het moment is later uitgegroeid tot een bedevaartsoord. Elke toerist stopt hier wel even voor een foto en moment van bezinning. Heden ten dage wordt het door de dochters van Tom, Joanne en Jane, onderhouden.

Afgelopen zomer was ik in de gelukkig makende omstandigheid Joanne Simpson en haar partner Miek te mogen ontmoeten. Dit roerde mij diep en ik vond het dan ook groots om te zien hoe zij met het verlies van haar beroemde vader om gaat.
Exact 30 jaar na de dood van haar vader (13 Juli 1997) klom ze in navolging van haar vader en in het gezelschap van ploegmaat en stiefvader Barry Hogan en neef Chris Sadwells naar boven. Hiermee wilde ze afmaken wat haar vader niet kon.

Eenmaal boven gekomen werd moeder Helen omhelst, alsmede zus Jane die op haar stonden te wachten. Hierna toog het gezelschap naar het monument om daar een gedenkplaat ter nagedachtenis aan haar vader te plaatsen.

Toen ik hier afgelopen zomer zelf was, stond ik met een dikke laag kippenvel en ook enigssinds ontroerd daar bovenaan het monument. Ik nam letterlijk mijn pet af voor een man die was gesneuveld op weg naar dat ene doel: Eeuwige roem op de flanken van de Kale Berg.

Het resultaat van het bereiken van de top is dan ook groots, het uitzicht op het dal is adembenemend mooi en het kale maanlandschap is indrukwekkend en fraai in zijn steenachtige verlatenheid.

Half juni gingen wij met de fietsclub deze uitdaging aan. Dit was natuurlijk perfect voor mij, wetende dat ik in juli samen met maatje Bram tijdens de Tour terug zou komen.

Voor Spartacus

2009-11-21T22:47:00.007+01:00

U zult het misschien al eerder hebben gelezen, maar naast de sympathie die ik heb voor Nederlandse renners zoals Lars Boom, Erik Dekker & Michael "Boogie" Boogerd, heb ik die ook voor een aantal buitenlandse renners.

Een van hen is de Zwitser Fabian Cancellara, beter bekend als "Spartacus" en "de Locomotief van Bern". Cancellara is zonder twijfel de beste tijdrijder van het peloton en dat al voor enkele jaren. Hij is inmiddels drievoudig wereldkampioen en ook regerend Olympisch kampioen in deze disclipine.

Het vermogen en tempo dat "Canc" aan de dag legt op de tijdrit is ronduit indrukwekkend. Niets aan te doen. Hij rijdt gewoon een tot twee kilometer harder met de tijdritfiets dan een ander.

Ik spreek hier dan ook mijn bewondering voor uit en neem mijn pet af voor de menselijke machine op de fiets.

Wat kan een mens met jouw talenten en kwaliteiten toch veel bereiken, hoge pieken en begin dit seizoen ook diepe dalen;

Te voet naar beneden op de Koppenberg in de Ronde van Vlaanderen met een kettingbreuk, voorjaar naar de knoppen, maar ho wacht eens, dit laat Canc toch niet gebeuren;

"Spartacus" nam rust en bereidde zich in de Giro voor op de Tour, om daar fenomenaal terug te slaan, met winst in de "proloog" en 7 dagen gele trui: hoezo rotseizoen?;

Dit doe je nog even dunnetjes over in de Vuelta, waar je in een proloog van amper vijf kilometers, Tom Boonen op 9! seconden rijdt. In de lange tijdrit verpletter je de concurrentie en herover je de gouden trui: hoezo rotseizoen?;

Nee dan het WK voor eigen volk, wat ging je tekeer in de tijdrit, alles en iedereen rijdt je naar huis. Je kon al beginnen juichen ruim voor de streep.

De nummer twee volgde op bijna anderhalve minuut, nota bene ploegmaat Gustav- Erik Larsson.

Dit betekende een derde wereldtitel in het tijdrijden, na die van 2006 (Salzburg) en 2007 (Stuttgart).

In 2008 (Varese) verscheen "Canc" je niet aan de start, anders had het wellicht of welhaast zeker je vierde titel geweest nu: hoezo rotseizoen?;

Kan deze mens dan nog meer, noemt men hem "Spartacus" puur vanwege het tijdrijden? Bij lange niet, deze man kan bijna alles;

Ik herinner me hoe je in 2004 een jagend peloton voorbleef in Compiegne in de Tour en daarmee het geel steviger rond je schouders kreeg;

Een paar jaar later (2006) reed je op een formidabele manier de tegenstand naar huis in Parijs - Roubaix, je vloog over de kasseien van Carrefour de L'Arbre met die dikke dijen;

Tirreno - Adriatico kun je ook winnen, volgen in de lastige etappes en toeslaan in jouw specialiteit! Wat te denken van Milaan - San Remo in 2008? Reageren op Gilbert en vervolgens een mini- tijdritje rijden tegen een jagende groep en hierin standhouden en gewoon winnen!;

Ja zelfs op het moeilijk begaanbare terrein van de "Monte Paschi Eroica" weet je alles uit die indrukwekkende bovenbenen te persen en ook die wedstrijd te winnen op de grindwegen van Toscane (Strade Bianche. Monti Paschi is de naam van de sponsor, de Banca Monte Paschi di Sienna, Eroica is Italiaans voor heroïsch.;

Wie herinnert zich niet de fraaie opmars in het slot van de Olympische wegrit in Peking in 2008, vanuit de achtergrond dook je ineens op bij de leiders en sprintte achter Sanchez en Rebellin naar brons. Naar nu blijkt wellicht zilver, doordat Rebellin bij hercontroles is betrapt op CERA;

Je kan zelfs bergop mee bleek dit jaar in de ronde van jouw land. Een ronde op jouw maat gemaakt en met verve gewonnen. Volgen in het gebergte en titelverdediger Kreuziger vernederen in de tijdrit door hem tot tweemaal toe voorbij te rijden!;

Jouw erelijst is er dus eigenlijk eentje om van te dromen, elke jeugdige renner zou willen dat ie zo allround was als jij en zoveel verschillende koersen kan winnen als jij. Nu weten we allemaal dat je nog een echte droom hebt en ik hoop echt dat je die in 2010 gaat verwezenlijken: het winnen van de Ronde van Vlaanderen.

Dit zou echt een grote kroon op je carriere zetten en het bijna afmaken. Het enige wat dan wellicht nog ontbreekt is een Giro-rit (met roze trui) en een klassieker in het najaar.

Voorlopig hoop ik nog jaren van je talenten te mogen genieten en zal ik het niet nalaten mijn bewondering voor je uit te spreken!

"Spartacus" 4-Ever!

Deel 3: Debuutseizoen Lars Boom bij de profs

2009-11-17T19:16:00.010+01:00

Nadat Lars in 2008 dus als twee keer Nederlands kampioen bij de profs was geworden (op de weg en in het tijdrijden), maakte hij in 2009 zijn debuut bij de profploeg van Rabobank. Lars was uiteraard al prof in het veldrijden (waar ie al 3 nationale titels won en een wereldtitel). Vanwege een slopend en vermoeiend crossseizoen duurde het even voor ie dan daadwerkelijk zijn eerste wedstrijd reed.

Dit werd op 1 mei van het huidige de Eschborn-Frankfurt City Loop in Duitsland, een semi- klassieker die vroeger ook wel "Rund um den Henninger Turm" genoemd werd. Lars reed zo'n 180 kilometer mee en staakte toen de strijd. Hij miste nog ritme en training om echt goed mee te kunnen. Vlak daarna ging hij op trainingskamp in de Eiffel, hiermee bouwde hij in ieder geval weer een stukje extra conditie op.

Na dit trainingskamp verscheen hij op 13 mei in z'n rood- wit- blauwe trui aan de start van de Batavus Pro Race. Een klassieker over 214 kilometer in het Friesche land. Na ruim een uur koers was Lars samen met enkele ploeggenoten betrokken bij een ontsnapping. Deze ontsnapping werd helaas teniet gedaan door het peloton. In de slotfase verrichte Lars nog veel werk voor Graeme Brown, de sprinter van de Rabo- formatie. Dit bleek echter voor niks, want het was Kenny van Hummel, op dat moment in supervorm, die het haalde.

Vlak daarna (16 mei) werd de Dutch Food Valley Classic verreden. Een koers die in het verleden Veenendaal - Veenendaal werd genoemd. Ook deze klassieker (gereden over 209 kilometer) draaide uit op een massasprint met Kenny van Hummel als winnaar, met Brown als goede tweede.

Tijdens de Tour de Rijke op 17 mei werd de wedstrijd kleur gegeven door een ontsnapping met daarbij Lars. Samen met Skil- Shimano renner Piet Rooijakkers en Piels renner Marco Brus reed hij kilometers lang aan de leiding al vorens te worden teruggepakt door een compact peloton. Ook deze wedstrijd was voorbestemd om in een massasprint te eindigen en wie anders dan Kenny van Hummel was het die won. Lars reed de Tour de Rijke niet uit.

Van 27 tot en met 31 mei nam Lars deel aan de Ronde van België. Lars liet zich in de eerste etappe gelijk zien. Nadat een vluchtpoging van 9 renners te niet gedaan was volgde er na 53 kilometer de eerste tussensprint van deze ronde. Lars wist deze tussensprint te winnen en zodoende de eerste bonificatieseconden te veroveren. Uiteindelijk eindigde de etappe van Tervuren naar Tervuren na 185 kilometer in een sprint van groep van 18 renners. Die waren met nog 28 kilometer te gaan ontsnapt en werden uiteindelijk niet teruggepakt. De Rus Ivanov won.

De tweede etappe eindigde in een massasprint. De wedstrijd werd gekleurd door een lange ontsnapping van 5 renners. Deze renners werden vlak voor de laatste tussensprint gegrepen. Lars sprintte bij deze laatste tussensprint naar een 3e plaats. Het peloton stevende af op een massasprint die wint opleverde voor de Sloveen Borut Bozic van Vacansoleil.

Een dag later was er weer hetzelfde wedstrijdverloop. Lars won de eerste tussensprint van de dag. Daarna reed er een groepje renners weg. Ook dit keer had de vlucht geen succes. Lars probeerde het nog wel even alleen op een kasseienstrook maar het was opnieuw de Sloveen Borut Bozic die de etappe won voor de Italiaan Danilo Napolitano en de Belg Kristof Goddaert.

In etappe 4 trok het peloton door de Ardennen voor de lastigste etappe van deze Ronde. Door goed en gecontroleerd te rijden met zijn ploeg (Rabo zat voorin met Lars, Stef Clement, Nick Nuyens en Koos Moerenhout) pakte ie in deze etappe de zwarte trui als leider in de stand. De winst was voor de ontsnapte Bert de Waele.

Op zondag stond er de afsluitende tijdrit van 16.7 kilometer op het programma. Tijdrijders als Dominique Cornu en Thomas Dekker hebben respectievelijk een achterstand van 7 en 15 seconden op Lars. Het zou dus een spannende tijdrit zijn.

Maar met een mooie 2e plaats (20:59) in de afsluitende tijdrit te Herzele is Lars winnaar geworden van de Ronde van België 2009. Alleen de Belg Sebastien Rosseler (20:53) was 6 seconden sneller dan Lars in de tijdrit over 16.7 kilometer. Die vormde geen bedreiging. Zijn voornaamste concurrenten Thomas Dekker (21:16) en de Belg Dominique Cornu (21:20) kwamen niet in de buurt van de tijd van Lars. Zijn ploeggenoten Stef Clement (21:02) en Koos Moerenhout 21:06 werden 3e en 4e.

In het eindklassement heeft Lars 18 seconden voorsprong op Moerenhout die tweede werd. Cornu eindigde als 3e op 28 seconden terwijl Thomas Dekker als vierde eindigde met 32 seconden achterstand op Lars.

Lars werd ook winnaar van het jongerenklassement.

De maanden Juni en Juli werden voor Lars niet de meest succesvolle uit zijn carriere. Hij werd bijvoorbeeld ziek in de Ronde van Zwitserland en ook op het NK was ie nooit echt in de positie om zijn titel van 2008 te verlengen.

Eind juli schoot ie dan toch weer wat beter in de gang in de Sachsen Tour. Lars was hierin lekker actief en was ook van dienst voor zijn ploegmaats Langeveld en Martens. Langeveld won een etappe en stond een tijdje aan de leiding. Rabo vergiste zich echter in de van een schorsing teruggekeerde Sinkewitz, die veel te veel voorsprong kreeg in etappe 3 en hierdoor aan de leiding kwam en die niet meer afstond.

Lars stond op zaterdag 1 augustus aan de start van de Classica San Sebastian, een klassieker in Spaanse Baskenland. Weliswaar reed hij niet mee bij de beteren, maar in dienst van de ploeg bewees ie toch weer zijn waarde. Hij finishte als 82e.

De volgende wedstrijd was de Tour du Limousin. Hierin draaide ie zich warm voor het grote doel van dit seizoen: De Vuelta. Lars reed lekker mee in deze ronde en startte vervolgens nog in de GP Plouay, hier stapte ie lichtjes ziek af na 120 kilometer.

Vervolgens was het rusten, rusten, rusten tot aan de proloog van de Vuelta op 29 augustus in Assen. Hier had ie het hele seizoen naar toe gewerkt. Maar het liep niet zoals gehoopt. Ploegmaat Gesink (toch een mindere tijdrijder eindigde zelfs voor Lars). De eerste gouden trui was voor de "Bern- express", "Spartacus" Fabian Cancellara die iedereen verpletterde.

Lars liet zich in de dagen daarop goed zien en dit resulteerde in onder meer de prijs voor de strijdlust en een dag de rode bergtrui. In etappe 7, de eerste lange tijdrit, liet Lars zien dat ie uit het juiste tijdrithout gesneden is, door in Valencia naar een 9e plaats te rijden op een minuut van diezelfde Cancellara.

De dagen die volgden stonden in het teken van klimmen en vermits kopman Gesink er nog goed voorstond was het voor Lars zaak om hem te ondersteunen daar waar ie kon. Die taak volbracht ie dan ook met verve.

De vijftiende etappe ging op een licht geacci-denteerd parcours over 167 km van Jaén naar Córdoba. Aan het eind volgde nog tweemaal de beklimming van de Alto de San Jeronimo.

Na zo'n 65 km gingen dertien renners op avontuur, onder wie Lars, Kolobnev, Duque en Iglinskij. Zij pakten een voorsprong van maar liefst 20 minuten en wisten bij het begin van de tweede klim dat ze zouden gaan strijden om de dagzege. Lars loste hier iedereen en reed solo richting Cordoba.

Het deed een beetje terugdenken aan z'n veldrittijd, een verschroeiend tempo dat ie een uur lang aanhield om op de eindstreep uiteindelijk 1'36" voorsprong op de nummer twee, de Spanjaard David Herrero over te houden.

In de dagen erna peddelde Lars mee in het peloton en ondersteunde Gesink, die na zijn valpartij in slechte papieren was gekomen, daar waar het kon. Ondanks de open wonde op de knie bij Gesink viel ie slechts terug van plaats 2 naar 6.

In de laatste lange tijdrit leken de batterijen bij Lars een beetje op en kon hij geen vervolg geven aan die mooie 9e plaats uit de eerste tijdrit. Ditmaal werd hij 21e op 1'24" van winnaar David Millar. Cancellara was intussen afgestapt om zich optimaal voorbereiden op het heroveren van zijn wereldtitel tijdrijden.

De Vuelta werd afgesloten met een sprint in Madrid met winst voor Greipel. Lars beeindigde de Vuelta op plaats 55. Eindwinnaar was Valverde, voor Samuel Sanchez en Cadel Evans.

Tijdens de Vuelta was al bekend geraakt dat Lars voor Nederland zou gaan rijden op het WK. Of beter nog zowel op de tijdrit als in de wegrit.

In het Zwitserse Mendrisio werd op 24 september het WK tijdrijden verreden voor elite renners. De renners, 65 in totaal, reden in vijf blokken de tijdrit. Lars startte in het laatste blok om 15.30 uur. Eén minuut voor hem ging de Rus Mikhail Ignatiev van start terwijl één minuut na hem de Kazach Alexander Vinokourov van start ging. De Zwitser, en grote favoriet, Fabian Cancellara die als voorlaatste om 15.42 uur van start ging, zette een formidabele prestatie neer door de tijdrit over 49.8 kilometer af te leggen in een tijd van 57'55"74. Dit was maar lieft 1'27" sneller dan de nummer twee, de Zweed Gustaf Larsson. Tony Martin werd derde.
Lars eindigde als 16e op 4'24" van Cancellara.

Lars heeft zijn eerste WK op de weg bij de profs op zondag 27 september tot een goed einde gebracht. De wereldtitel was voor de Australiër Cadel Evans die in de slotfase wegreed van zijn medevluchters de Rus Aleksandr Kolobnev en de Spanjaard Joaquin Rodriguez.

Deze drie renners waren op de voorlaatste klim weggereden uit een groep van 10 renners waarbij oa. ook nog de Zwitser Cancellara, de Spanjaarden Valverde en Sanchez en de Belg Gilbert zaten. Een ronde eerder was deze groep nog groter en maakten Johnny Hoogerland en Karsten Kroon er nog deel vanuit.

Hoogerland ging nog achter een ontsnapte Vinokourov aan maar zij werden beide teruggehaald waarna de groep in eerste instantie door toedoen van Cancellara uiteen viel tot 10 renners. Daarna volgde de demarrage van Kolobnev, Rodriquez en Evans.

Evans had uit eindelijk 27 seconden voorsprong op Kolobnev die 2e werd en Rodriquez. Lars kwam in een uitgedund peloton na 262 kilometer als 91e op 10'54" van Evans over de eindstreep. Johnny Hoogerland was met een 14e plaats de beste Nederlander.

Lars reed na het WK in Mendrisio nog een 4-tal klassiekers op Italiaans grondgebied. Hier reed hij anoniem mee in het peloton zonder zich ook echt van voren te hebben laten zien. Ploegmaat Gesink won de Ronde van Emilie.

Bedriegers

2009-11-16T17:38:00.011+01:00

Regelmatig lees of hoor je het weer in en op de diverse media; in de krant, op tv, op de radio, in een tijdschrift: die en die van die en die ploeg is betrapt op dat en dat product. Recentelijk nog Alberto Fernandez van Fuji - Servetto.

We hebben het hier natuurlijk over de dom- oren die nog steeds denken dat ze onschendbaar zijn en dus ongestraft doping kunnen gebruiken. Dit gebeurt op grote schaal op amateurniveau, bij de junioren en beloften, eigenlijk overal. Zelfs in de grote Tour de France, waar zelfs winnaars werden werden betrapt (Gele trui van Landis in 2006 die hem werd ontnomen).

Zo ook vorig jaar nog met bolletjestrui Bernhard Kohl, de Oostenrijker die toegaf al vanaf zijn 19e "verslaafd" te zijn aan insulinespuiten, groeihormomen, amfetaminen, EPO en noem maar op. Ditmaal had ie nog tijdens de Tour transfusies ondergaan en CERA genomen.

Er was de "Tour de EPO" van 1998 waar zowat het halve peloton verdacht was. Dat begon al in de week voor de Tour waar ploegarts Willy Voet bij de Belgisch- Franse grens werd gepakt met een auto vol doping. Dit werd later ook wel de Festina- affaire genoemd, waarbij overigens ook de Nederlandse TVM- ploeg betrokken was. Hieronder zal ik proberen globaal te beschrijven hoe een en ander verlopen is.

8 juli 1998: de Belgische verzorger Willy Voet van Festina wordt in een ploegauto aangehouden bij de Belgisch-Franse grens. In de wagen wordt een enorme hoeveelheid verboden middelen aangetroffen. De aanhouding vormt het begin van een heksenjacht van de Franse politie tijdens de Ronde van Frankrijk.

10 juli 1998: Bruno Roussel, ploegleider van Festina, verklaart een dag voor de start van de Tour in Dublin van niets te weten. Hij mist niemand en ook geen Tourwagen. Het parket in Rijsel start een juridisch onderzoek.

11 juli 1998: De Franse politie onthult dat er in de auto van Voet 400 flacons en talrijke ampullen met verboden spullen zijn gevonden. De affaire wordt in de media nog overschaduwd door de eindfase van het WK Voetbal.

14 juli 1998: De Zwitserse arts Gremion zegt in France Soir dat 99% van het peloton doping gebruikt. Willy Voet zegt dat hij in opdracht van Festina werkte. De ploegleider ontkent, arts Reyckaert zegt nooit doping te hebben verstrekt aan de renners

15 juli 1998: Roussel en Reyckaert worden naar het politiebureau van Cholet overgebracht.

16 juli 1998: Roussel raakt zijn licente als ploegleider kwijt. De enige actie van de Internationale Wielerunie, waarvan de top in Cuba verblijft.

17 juli 1998: Roussel en Reyckaert worden verhoord en in voorlopige hechtenis genomen. Roussel brengt naar buiten dat er binnen de ploeg een georganiseerd dopingnetwerk bestond. Kort voor middernacht maakt Tour-directeur de uitsluiting van de ploeg bekend.

18 juli 1998: TVM onthult dat de ploeg in maart betrokken is geraakt bij een dopingzaak. In een vrachtwagen van de ploeg werden bij een controle in de buurt van Reims 104 ampullen EPO gevonden.

21 juli 1998: De advocaat van Reyckaert laat weten dat zijn cliënt heeft verklaard dat er binnen Festina een zwarte kas bestaat waaruit het de dopingmiddelen bekostigde. Er zat 400.000 Franse francs in, omgerekend ruim 60.000 euro.

23 juli 1998: Negen renners en drie medewerkers van Festina worden ingesloten voor verhoren. In Pamiers worden Cees Priem en arts Andrej Michailov vastgezet op het politiebureau en uren verhoord. Vier andere TVM-leden, onder wie assistent-ploegleider Hendrik Redant, worden na verhoor vrijgelaten.

24 juli 1998: Priem en Michailov worden naar Foix over- gebracht. Negen coureurs van Festina worden vrijgelaten. Vijf van hen (Zülle, Dufaux, Moreau, Brochard en Meier) bekennen doping te hebben gebruikt. Virenque houdt vol clean te zijn. In Lille volgt de confrontatie tussen Roussel, Reyckaert en Voet. De laatste wordt vrijgelaten. Het Tour-peloton staakt aan het begin van de twaalfde etappe. Het parket in Reims meldt dat er bij TVM in Pamiers doping- en maskeringsmiddelen zijn gevonden.

27 juli 1998: Het parket in Reims zegt dat de affaires Festina en TVM niets met elkaar te maken hebben. Geen enkele coureur van de Nederlandse ploeg heeft iets met de zaak te maken. Priem en Michailov worden voorgeleid.

28 juli 1998: Twee oud-coureurs van Festina (Bouvard en Magnien) bekennen ook doping te hebben gebruikt. Roussel wordt na het betalen van een borgsom vrijgelaten. TVM krijgt in Albertville te maken met een nieuwe inval van politie. De zes overgebleven renners, waaronder Jeroen Blijlevens, Bart Voskamp, Servais Knaven en Steven de Jongh, moeten 's nachts naar het ziekenhuis voor bloed-, haar- en urinecontrole. Verzorger Jan Moors wordt opgepakt.

29 juli 1998: Het Tourpeloton stapt af na 33 km, boos over de heksenjacht van de Franse politie. Riis overlegt met Tourdirecteur Leblanc. Banesto, ONCE en Riso Scotti vertrekken direct uit de Tour. Het peloton houdt een tweede stop en dreigt massaal op te stappen als de Franse justitie renners als criminelen blijft behandelen.

In wandeltempo gaat het in gesloten formatie naar Aix-les-Bains. De etappe wordt geneutraliseerd. 's Middags vindt er een inval plaats bij ONCE, 's avonds bij Polti, La Française des Jeux, Lotto en Casino. Ploegleiders Marc Madiot (La Française des Jeux), Vincent Lavenu (Casino) en renner Rodolfo Massi (Casino) worden opgepakt.

30 juli 1998: Kelme en Vitalicio Seguros vertrekken niet meer in de achttiende etappe. Jeroen Blijlevens stapt net over de grens in Zwitserland af. Rodolfo Massi, leider van het bergklassement, ontbreekt bij de start. Hij zit vast op het politiebureau. De Italiaan blijkt nauw betrokken bij dopinghandel in het peloton.

31 juli 1998: Blijlevens krijgt bij zijn vertrek naar Nederland gezelschap van de rest van de TVM-ploeg. Het voorarrest van Moors wordt verlengd. Massi en de ploegarts van ONCE worden vrijgelaten. Zij werden in staat van beschuldiging gesteld en moeten later voorkomen. Er komen geen invallen meer.

3 augustus 1998: Cees Priem, Andrej Michailov en Jan Moors zitten nog steeds vast. De TVM-renners moeten zich vandaag melden in Reims. Na uren verhoord te zijn worden ze vrijgelaten.

Bron: Wikipedia NL

Voor deze renners en vele anderen die het hen nadeden heb ik geen grijntje respect en ik hoop dat ze dan ook ver bij de wielersport vandaan blijven. Types als Vinokoerov, Basso, Valverde en Landis, die hetzij geschorst zijn geweest, hetzij gelinkt aan doping mogen van mij voor het leven geschorst worden en ik vind het zeer spijtig dat zij weer deel uit mogen maken van het peloton.

Voor zover! Tot morgen! Dan ga ik nu naar de opnames van VItv.

De zomer nadert...

2009-11-15T20:30:00.006+01:00

Om toch weer even verder te gaan op mezelf, na alle bespiegelingen over (oud-) wielrenners. We waren gebleven bij het voorjaar en aangekomen in de maanden Mei en Juni. Om hierover meer te kunnen vertellen moeten we eerst terug naar oktober 2008, waarin de plannen werden gesmeed voor hetgeen we gingen doen half juni van dit jaar.

Op woensdag 22 oktober 2008 namelijk werd in Parijs namelijk het parcours gepresenteerd voor de 96e editie van de Ronde van Frankrijk. Na alle goede ervaringen met de Tour van 2008 moesten en zouden ik en Bram in 2009 weer naar de Tour toe.

Ons oog viel direct op de Mont Ventoux, die magische kale berg, waar Tommy Simpson ooit zo dramatisch om het leven kwam. De volgende dag werd dan ook meteen contact gezocht met de Nederlandse eigenaren van "Les Cerisiers", gelegen op een kilometer van de beklimming, vlakbij Sainte- Colombe, als je al vier kilometer afgelegd hebt.
Diezelfde avond kregen we nog een bevestiging van de boeking en was de vakantie geregeld.

In de fietsclub was dit ook ter sprake gekomen en de heren besloten dan ook om bij elkaar te komen op een gure, koude avond in december om eens te bespreken wat de mogelijkheden waren om met de fietsclub ook richting de Ventoux te gaan.
Hier was ik ook bij aanwezig en er werd afgesproken om van 13 tot 17 juni richting de Provence en de Ventoux te gaan.

Hierna volgde dus de voorbereiding zoals ik die eerder al heb beschreven. Om nog niet teveel prijs te geven van deze magische onderneming zoem ik nog even in op 30 Mei 2009.

Op deze dag bereikte ik de leeftijd van 25 onder een stralende lentezon. Omdat ik, zoals wel vaker, samen met zuslief met verjaardag zou vieren, werd besloten deze dag maar eens een rondje Kiltunnel te gaan rijden.

Een rondje Kiltunnel wil zoiets zeggen als bij ons wegrijden, via de Hoevense Beemden eerst richting Zevenbergen, koers zetten richting Klundert, op het industrieterrein bij Moerdijk de brug over richting tunnel, de tunnel door om vervolgens langs dorpen als Numansdorp en Strijen koers te zetten richting Haringvlietbrug.

Eenmaal de Haringvlietbrug over beland je in Willemstad en van daaruit rijdt ik meestal richting Heijningen, Dinteloord, Stampersgat, Standdaarbuiten en weer naar huis.

Ik had er dan ook veel zin in, de benen voelden goed, lekker in shirtje met korte mouwen rijden, heerlijk. Tot aan het industrieterrein Moerdijk verliep alles goed. De wind stond ideaal (noordwest 2), de benen voelden goed en ik had een lekker tempo.

Bij het industrieterrein wist ik even niet meer precies hoe ik nu moest rijden waardoor ik de verkeerde afslag nam en ergens bij een laad en losplaats voor schepen terecht kwam. Ik draaide om en probeerde te bedenken welke afslag ik nu moest hebben.

Ik kwam er echter niet op en in mijn onoplettendheid reed ik op een puntige steen. Hierdoor was met een knal mijn band lek en stond ik daar dus mooi te kijken. Geen reserveband, geen plakspulletjes bij en alleen maar een mobiel om hulp te vragen.

Toen ik na veel bellen eindelijk m'n zwager te pakken kreeg, kon ik eindelijk naar huis, alwaar de fiets werd opgelapt. De moraal was echter super laag dat ik niet meer de moed had om opnieuw weg te rijden.

Dit rondje hebben we in het buitenseizoen alsnog wel een aantal keer gereden met de fietsclub en telken male voelde ik me beter worden in de beklimming van de Kiltunnel. Dit geeft je best een lekker gevoel als je weet dat de beklimming van de Ventoux eraan kwam.

Tot zover weer een episode uit mijn wielerleven!

Ode aan Boogie!

2009-11-14T20:10:00.000+01:00

Dit is een ode aan een van de grootste Nederlandse renners van de afgelopen 10 jaar en bovenal het idool en de grote held van m'n maatje Bram.

Boogerd was de man die gehele wereldtop het vuur aan de schenen legde door z'n temperament en daaraan gekoppeld zijn aanvalslust.

Hierdoor genoot Michael "Boogie" Boogerd groot respect bij de fans en in het peloton. Type renners zoals "Boogie" rijden er heden ten dage niet veel meer rond in het peloton.

Daarom een ode in de vorm van een klein gedichtje met mijns inziens enkele zaken die Boogerd kenmerken.

Boogie, die sprak met hart op de tong en een Haagse tongval,
Boogie, gij die door uw aanvalslust onze harten stal;

Boogie, wat kan u afzien en anderen uw hielen laten zien,
Boogie, die de strijd aan ging met Bartoli, VDB en Rebellin;

Boogie, gij die in 1999 uw mooiste koers uit je carriere won;
Boogie, die in 2002 La Plagne en een ontketende Armstrong bedwong;

Boogie, gij die lak had aan de reputatie van de pers,
Boogie, de jongen die dikwijls stijf stond van de stress;

Boogie, die in 1998 het wk verloor door een lekke band,
Boogie, thans presentator van het programma Wielerland;

Boogie, je was niet meer gewenst en werd afgedankt bij Rabobank,
Boogie, door je programma straks ploegleider bij Specialized als dank;

Boogie, je bent en blijft een topvent, we missen je nog iedere dag,
Boogie, wat kijk ik uit naar de dag dat jij je debuut als ploegleider maken mag!

Forza Boogie!

Erik Dekker en de Ronde van Vlaanderen van 2001

2009-11-13T22:41:00.026+01:00

In de afgelopen 10 jaar is er nooit meer een Nederlandse wielrenner zo dicht bij winst geweest in "Vlaanderens Mooiste" als Erik Dekker in de editie van 2001.
Aan de aankomst in Meerbeke werd Dekker echter met een banddikte geklopt door een sluwe Italiaan: Gianluca Bortolami.

Bortolami is een oud ploegmaat van Johan Museeuw die samen op 14 april 1996 Parijs - Roubaix reden. De overmacht, die Mapei in 1995 al had laten zien, was toen veel duidelijker. Museeuw, Bortolami en Tafi kwamen in de slotfase op kop en in overleg (!) met de ploegleiding (dit was gewoon vol in beeld) werd besloten dat Johan Museeuw de jarige klassieker mocht winnen.

Op de beroemde wielerbaan van Roubaix werd dan ook niet meer gesprint voor de winst maar keurig in de afgesproken volgorde over de finishlijn gereden. Dit leidde tot een storm van kritiek in de wielerwereld.

Tafi won later nog wel een keer Parijs - Roubaix, toen ie (alweer voor Mapei) in 1999 solo aankwam op de wielerbaan. Ook in deze editie stonden er drie renners van Mapei op het podium: 1. Tafi, 2. Peeters en 3. Steels. De hegemonie duurde voort.
Bortolami pakt dus in 2001 ook zijn grote voorjaarsklassieker, waardoor er dus in zekere zin sprake is van gerechtigheid.

De nederlaag in de Ronde van Vlaanderen van 2001 werd gezien als een blunder van Dekker. Hij sloeg een tip van oud-winnaar Adrie van der Poel over de licht oplopende finishstraat in Meerbeke in de wind. Hij zette vanuit laatste positie de spurt in en op de streep bleek dat hij maar een haar te kort kwam voor de overwinning.

De eerste fase van de wedstrijd was nerveus en zwaar. Na 21 kilometer al was er een massale valpartij. Na de eerste bevoorrading waren al minstens vijftig man, meestal vol schaafwonden, afgestapt. Op de Molenberg, met nog 130 kilometer te gaan, ging er een groep weg.

Erik Dekker koos er voor om aan te sluiten. Van deze oorspronkelijke kopgroep van 22 man (met ook Knaven en Den Bakker) waren in de finale alleen Dekker en Ludo Dierckxsens nog over. Rolf Sørensen, Bortolami, wijlen Denis Zanette († 2003), Danielle Nardello, Chris Peers en Max Sciandri kwamen vanuit de achterhoede.

De vroege ontsnappers bleven uit de klauwen van de achtervolgers. Niemand wilde in de jacht op een kopgroepje outsiders voor de ander de kastansjes uit het vuur halen. Op de Leberg, Berendries, Muur van Geraardsbergen en de Bosberg leek Dekker moeite te hebben het tempo te volgen. Van de laatste negen heuveltjes in het parcours moest Dekker zes keer lossen.

In Meerbeke aan- gekomen bleek Dekker eigenlijk nog veel te zitten frisser dan hij zelf voor mogelijk had gehouden.
Dekker had voor de sprint rekening gehouden met de rappe finishers Denis Zanette en Sciandri. Het grootste gevaar bleek echter de bijna vergeten Italiaan Bortolami.
De 32-jarige Milanees in dienst van Tacconi Sport - Vini Caldirola werd de onverwachte winnaar van de 85e editie. De gemiddelde snelheid (43,58 km per uur) was een verbetering van het snelheidsrecord, dat sinds 1971 op naam van Eef Dolman stond.

Uitslag:
1. Gianluca Bortolami (Tacconi,Ita);
2. Dekker (Ned) op 2cm;
3. Zanette (Ita)

Afstand: 269km in 6u10′23" (43,580km/u)
Deelnemers: 195 renners (87 uitgereden)
Beste Nederlander: Erik Dekker (2e)

Meer informatie, een verslag en de volledige uitslag vind je hier:
Bortolami takes the Ronde (Engels)

De liefde voor de cross

2009-11-12T22:33:00.010+01:00

Vandaag eens een keer wat anders. Zoals de titel al zegt ben ik een groot liefhebber van de cyclocross. Dit werd natuurlijk mede gevoed door de successen van de inmiddels tot wegrenner getransformeerde Lars Boom, maar eigenlijk is die liefde al veel eerder ontstaan. Het verhaal dat deze geschiedenis vertelt, zal ik hieronder proberen te beschrijven.

Het begon allemaal toen ik in 1996 als 12- jarig jongetje met mijn papa op bezoek was bij een kennis die graag naar het fietsen op de weg en het veldrijden keek en kijkt. Dit was in de tijd dat het veldrijden internationaal nog wat voorstelde. Zo waren er toppers uit Nederland, Belgie, Italie, Zwitserland, Frankrijk, Duitsland, Tsjechie en zelfs Denemarken.

Zo kwam het dat op die dag Adrie van der Poel naar de meet reed met 2 Italianen in zijn wiel die ie wist te kloppen. De Italianen waren overigens de vermaarde Daniele Pontoni en de meer sympathieke Luca Bramati. Hiermee werd van der Poel op 4 februari 1996 voor het eerst in zijn toch al rijkgevulde carrière wereldkampioen.

Van Der Poel was namelijk een oud- wegrenner die crossen er bijzonder graag bij deed. Op de weg was hij onder andere winnaar van klassiekers als de Clasica San Sebastian (1985), Ronde van Vlaanderen (1986), Luik-Bastenaken-Luik (1988) en de Gold Race in 1989. Tevens was hij winnaar de 16e etappe in de Tour de France van 1987.

Na de winst van van der Poel hield ik van de cross. Het was echter pas weer 2 jaar later dat ik nog eens naar een cross op tv keek. Niet toevallig weer het wk van dat jaar. Dit keer keek ik samen met mijn papa en opa naar de wedstrijd in het Deense Middelfart.

Het was dan ook de Deense favoriet Henrik Djernis die de wedstrijd kleur gaf. Hij moest echter 2 echte kampioenschapsrenners voor laten gaan; de Belgen De Clerq en Vervecken. De Clerq was die dag niet te houden en reed ruim een minuut weg van de rest van het veld. Vervecken was dus tweede net voor Djernis.

Enkele andere bekende namen uit die tijd waren de Nederlanders Wim de Vos en Richard Groenendaal, de Tsjechen Jiri Pospisil en Radomir Simunek (sr), de Zwitsers Runkel, Beat Wabel en coming man Frischknecht (die later nog meermaals wereldkampioen mtb werd) en de Fransen Magnien en Arnould.

Zo zag ik in de loop der jaren verscheidene malen samen met opa en vaders de wk's cross op de televisie. En telken male weer, werd dit een fascinerend schouwspel.

Zo was er in de 2000 het dramatische wk (voor Nederland natuurlijk wel super), waarbij youngster- Belg Sven Nijs niet achter ploegmaat Richard Groenendaal aan durfde of beter mocht rijden van de grote baas bij Rabobank Jan Raas, hierdoor (zegt de legende) werd Groenendaal wereldkampioen in eigen dorp, Sint- Michielsgestel.
De Belgen konden maar niet geloven dat die "Hollander" gewoon beter was dan hen die dag.

Ik herinner me het commentaar van Bartje Wellens die naast Michel Wuyts zat als kersvers wereldkampioen beloften. Die jongen werd gek en floepte er alles uit wat op hem op het hart lag.

Natuurlijk was er ook het ijzig koude wk in Tabor, waar de favoriete Belgen ineens te maken kregen met thuisrijder Petr Dlask, die ze op een haar na wist te verrassen. Ze gingen nog met drie man de laatste ronde in voordat ze aan een van de laatste trappen kwamen (ze waren Vervecken, Dlask en opnieuw die dekselse De Clerq) en de Clerq een misstapje zette en Vervecken hiermee hinderde.

Hierdoor leek Dlask in gewonnen positie (hij ging als eerste de trappen op), maar nadat ook Dlask iets verderop een foutje maakte kwam Vervecken toch nog terug en het in de sprint haalde van Dlask.

In 2002 in Zolder was het dan toch nog eens De Clerq met een derde titel. Hier ben ik niet zo mee bekend met die race. De jaren erna waren de jaren van Bartje Wellens. De jongeman uit Vorselaar was in 2003 oppermachtig in het WK. Hij had zoveel voorsprong dat ie net voor de meet van z'n fiets sprong en z'n fiets de lucht intilde over de meet. Hiermee deed ie z'n idool Paul Herijgers na, die het WK won in 1994 in Koksijde.

In 2005 was het eindelijk de beste crosser allertijden die won. Sven Nijs, winnaar van 9x Superprestige, 6x GvA en ook een keer of 7 de wereldbeker/UCI ranking reed in het Duitse Sankt Wendel naar z'n eerste titel. In de laatste ronde demarreerde ie weg bij ploegmaat Sven Vanthourenhout en Erwin Vervecken. In een moeilijk en lastig deel van het parcours was het vervolgens Vanthourenhout die heel even Vervecken ophield waardoor Nijs iets meer secondes pakte. Een paar honderd meter verderop was Vervecken, Vanthourenhout echter voorbij en kwam nog dichtbij. Nijs werd wereldkampioen met 1,5 seconde op Vervecken.

In 2006 in Zeddam werd het WK geopend door de Fidea, wat Nijs tot achtervolgen dwong. Hij kwam telken malen terug tot na 50 minuten Bart Wellens een bommetje gooide en Nijs een foutje maakte en letterlijk uit de wedstrijd viel.
Vooraan had intussen weer die sluwe vos Vervecken het commando genomen en die werd dan ook wereldkampioen voor Wellens en de Fransman Mourey.

In 2007 was het Vervecken die met succes zijn titel verdedigde. Het wk was in het Belgische Hooglede. Dit was het wk van de valpartijen. Iedereen viel wel een keer: Nijs (tot 3x), Wellens, Vervecken. De minste schade loopt Vervecken op. Het is de Amerikaan Page die tot een halve ronde van het einde op kop ligt. Op het laatste echte heuveltje echter knalt Vervecken er voor bij om de kop niet meer af te staan en zijn derde titel te pakken.

Over de wk's van 2008 en 2009 heb ik al uitgebreid geschreven in mijn stukken over Lars Boom. Die zijn uiteraard nog terug te lezen. Maar door die mooie gevechten in het veld ontstond mijn liefde voor de cross.

Zaterdag 18 April 2009: De Peter van Petegem Classic

2009-11-11T17:26:00.010+01:00

Vandaag nog even niet deel 3 van mijn verhaal over Lars Boom, maar voor de afwisseling het vervolg op "De winter is voorbij!". Hierbij zoom ik een in op een vrij groots opgezette toertocht in West- Vlaanderen. Deze is vernoemd naar de tweevoudig winnaar van de Ronde van Vlaanderen, "De Zwarte van Brakel": Peter van Petegem.

Nadat ik dus al weer een paar weken op de weg actief was en ook al de grens van de 100 kilometer gepasseerd was, besloten maatje Bram en ik om zaterdag 18 April 2009 de Peter van Petegem Classic te gaan rijden. Voor mij was dit na de Amstel Gold Races van 2002 en 2005 de eerste keer sinds lange tijd dat ik aan zo'n toertocht deelnam.

Op de vroege zaterdagmorgen reden maatje Bram en ik richting het Belgische land in de richting van eerst Antwerpen en later Gent om iets onder Gent in Oudenaarde uit te komen. We moesten ons melden bij evenementenhal "De Qubus" aldaar.
Hier was het een komen en gaan van mensen die zich al dan niet voor-ingeschreven hadden. Nadat ook wij ons ingeschreven hadden, maakten we ons klaar om te gaan vertrekken voor de versie van 112 kilometer.

We reden Oudenaarde uit en kwamen op een mooi langgerekt fietspad wat langs het water liep. Hier merkten we al dat we temperatuur wat onderschat hadden. Het leek een mooie zonnige lentedag te gaan worden, dit was ook zo, maar de meter gaf toch slechts 15 graden aan.

Na zo'n 18 kilometer doemde dan eindelijk de eerste helling op, de Rotse, niet heel erg lang (350m) maar wel heel steile stukken tot 20%. Dit betekende een lekker opwarmertje en voor mij een al wat hogere hartslag op dat moment. Ietsje verderop lag ook meteen de tweede helling van de dag, het niet veel voorstellende "Makkegem", slechts 800 meter lang en gemiddeld 2,5%.

We slingerden een beetje in noordelijke richting om vervolgens de Pottenberg tegen te komen. Een helling die er mee toe deed met een maximale 8,7% en een lengte van 1200 meter. Ook aan de Berendries (een helling uit de Ronde van Vlaanderen) ontkwamen we niet en hier had ik het echt lastig, ik had niet voldoende snelheid en kracht om tot bovenop te kunnen fietsen, ik moest een stukje lopen helaas.
Dit kwam onder andere door het stukje van 12% wat op dat moment te steil was voor mijn persoontje.

Vrijwel meteen na de Berendries, die ook nog een lichte uitloper had, doemde de Elverenberg op. Eindelijk een helling die wat langer duurde (1,5 km) en meer geschikt was voor mij. Hier raakte ik gelukkig fietsend boven, waardoor ik iig weer wat moraal kreeg.

De weg ging verder in dalende lijn, waarbij we door een dorpje kwamen waar het spoor dicht ging, zodat we even 5 minuten stil stonden. Die werden benut om wat drank tot ons te nemen. Hierna vervolgden we onze weg en kregen te maken met de eerste kasseienstrook, die ik vlotjes wist te nemen en in elk geval hierin Bram eens kon kloppen.

We kwamen na deze strook vrijwel uit bij de eerste bevoorrading van de dag. Hier vulde ik mijn 2e bidon bij en werd er genoeg te eten meegegrist vooral we weer vertrokken richting de Toepkapellestraat. Een lekker hellende straat die voor ons goed verliep. Het weer was wel wat minder hier, er was mist en het was dus wat vochtig.

Na deze helling trokken we zo'n 5 kilometer wat meer door, het was ook vlakker nu, voor al eer we aan de Fayte begonnen. Ook deze helling was goed te doen en werd goed verteerd. Vervolgens kregen we nu echt een tussenstuk waarbij we ook Franstalig Belgie inreden. De sfeer was hier somber en het weer was ook behoorlijk grijs, waardoor de moraal een beetje zakte. We dachten er zelfs over om de 75 kilometer te doen ipv de 112 kilometer. Toen we echter op de routekaart bleek dat dat niet ging, omdat die splitsing al gemaakt was bij de eerste bevoorrading.

Voor Bram leek het tussenstuk niet echt op een gunstig moment te liggen, toen we 16 kilometer later namelijk de Petit Hameau op moesten was het namelijk niet Bram die op kop reed, maar ikzelf had het commando met Bram die moeizaam mijn wiel hield. Dit waren ook de klimmetjes die mij meer liggen. Zo'n vijf a zes percent gelijkmatig omhoog. Bram herstelde zich gelukkig wel weer want de meest helse klim van de dag kwam eraan. Een 2,2 kilometer lange kasseienklim met percentages tot 12%. Er was bijna niemand die ik hier fietsend boven zag komen en uitgerekend Bram deed dit. Bovenop de klim was ook meteen de tweede bevoorrading van de dag.

Ondertussen hadden we zo'n 72 kilometer gereden en hadden we de weg weer ingezet richting Vlaamse Ardennen. De route verliep glooiend, maar was niet echt heel zwaar op dit moment. Gelukkig kwam nu ook de zon erdoor en groeide onze moraal. We waren blij dat we nu hadden doorgezet. We kwamen nu de Veldeman tegen. Deze helling gaat tot 13% wat bij mij weer tot problemen leidde.

Opnieuw volgde een tussenstuk in het toch wat fraaiere en meer sfeervolle Vlaamse land, alvorens we richting de Varent gingen. Een bijzondere steile helling (7,4%), die ik lekker in m'n ritme leek op te fietsen, ware het niet dat er een Japanner op z'n MTB dacht midden op de weg stil te kunnen gaan staan, zonder even in het rond te kijken wat er achter hem aan kwam. Zodoende stond ik dus stil en kon ik weer een paar honderd meter lopen.

Na de Varent daal je in een rotvaart af naar de provinciale weg om die even snel over te steken en meteen de Molenberg naar boven te rijden. Dit is een kort, stekelig kasseiklimmetje dat je meteen goed moet aanvangen, anders kun je het vergeten. Ik koos het verkeerde spoor en viel stil, Bram zat echter rechts van de weg dichtbij een gootje en stoof naar boven. Bovenop kwamen we weer in de buurt van de startplaats.

Dit was echter nog 12 kilometer en omdat we even van tevoren een cola en nog wat andere bevoorrading gehad hadden besloot ik om de gaskraan open te draaien. Bram zag hier ook wel wat in en even sloot er nog een onbekende aan die ook mee ging draaien. We gingen bijna constant boven de 35 per uur kop over kop, tot ik op twee kilometer voor Oudenaarde niet meer kon overpakken en de twee voor mij moest laten rijden.
Bram had dit gelukkig door en wachtte me op. Eigenlijk baalde ik wel, want het gaf toch een lekker gevoel, na 105 kilometer nog even gas kunnen geven!

We reden rustig uit richting "De Qubus" en leverden daar onze nummerplaatjes in zodat we in elk geval onze borg van € 5,00 terug zouden krijgen. We kregen hier nog wat te drinken aangeboden en nadat we ons hadden omgekleed en de fietsen hadden ingeladen sprongen we moe maar voldaan in de auto richting Nederland.
Onderweg hebben we nog even een tankstation bezocht voor een hapje en een drankje.

Lars Boom, Deel 2

2009-11-10T17:07:00.014+01:00

Deel 2 van mijn verhaal over Lars begint op 12 Oktober van het vorige jaar (2008) in het Belgische Ruddervoorde. Hier werd de eerste wedstrijd uit de Superprestige verreden. Ondanks een goede start van Lars werd me al snel duidelijk dat Lars nog geen lekker gevoel had op z'n crossfiets en dat de echte vorm er nog niet echt was.

Een week later verging het Lars al veel beter in de wereldbekerwedstrijd te Kalmthout (BE) waar hij tiende werd. Tot en met november was het voor Lars meer meefietsen op de snelle, droge parcoursen in bijvoorbeeld Woerden en Tabor.

Begin november begon Lars dan toch echt in vorm te komen. In een zeiknatte en modderige Koppenbergcross (meetellend voor de GvA- trofee op een van de mooiste parcoursen die er zijn) ging Lars rondenlang het duel aan met de Kannibaal uit Baal: Sven Nijs en die andere youngster: Niels Albert. Nadat eerst Albert was afgehaakt door een uitglijder op het glibberige parcours moest een halve ronde voor het einde ook Lars er aan geloven en kon een geblesseerde Nijs zijn 6e winst op de Koppenberg behalen.

Een week later was het echter de beurt aan Lars: Op de inmiddels verdwenen wereldbeker cross van Pijnacker was ie iedereen de baas en schudde hij de laatste ronde Albert af om solo over de meet te komen. Twee dagen later op de Jaarmarktcross in Niel was er eveneens niemand opgewassen tegen Lars die al vanaf de eerste ronde in de aanval ging.

Na dit machtsvertoon verscheen Lars aan de start in de moeilijk cross van Asper- Gavere die niet echt lekker liep en wat eigenlijk al een voorteken was voor de weken die volgden. Lars kreeg namelijk te kampen met nierbekken onsteking waardoor hij vervroegd op trainingskamp ging op Lanzarote en enkele wedstrijden liet schieten, waaronder de wereldbeker in Igorre (Baskenland).

Na vier weken afwezigheid in het veld was Lars op zaterdag 13 december weer van de partij. In het Belgische Essen deed hij mee aan de GP Rouwmoer, een veldrit in het kader van de GvA-Trofee. Net als voor het begin van het seizoen vond Lars met moeite zijn ritme en hij eindigde dan ook ergens halverwege het startveld.
Een dag later was ie weer dik in orde in de "klassieker aller crossen": De Druivenveldrit in Overijse. Hij liet hier iedereen zijn hielen zien, maar hij liet zich in de laatste ronde verrassen door de stille Kevin Pauwels, die eindelijk een grote overwinning behaalde.

Er volgde nu een druk bezette periode met o.a. winst in de wereldbeker in Nommay, een 4e plaats in Zolder (eveneens WB) en een 14e plaatse in Diegem (SP).
Op 30 december volgde (op zijn 23e verjaardag) de Azencross waar ie opnieuw voor de winst wilde gaan. Dit liep echter heel anders, aan het einde van ronde 3 draaide ie het rechte eind op waarna hij wilde aanzetten maar onderuit schoof doordat hij doortrapte bij het opschakelen. Zijn tube schoot van het voorwiel en daar lag ie, de jarige wereldkampioen. Lars staakte de strijd en zou pas 2 weken later weer in actie komen op het NK in Huijbergen.

In Huijbergen behaalde Lars zijn derde nationale titel op rij. Lars reed in de tweede van de in totaal negen rondes weg van de naaste concurrentie en versloeg hiermee het AA-Drink blok Eddy van IJzendoorn, Richard Groenendaal en Thijs Al. Al en Groenendaal probeerden Lars nog te achterhalen maar Lars liet de voorsprong niet kleiner worden dan 13 seconden. Achter Lars reed Thijs Al nog weg bij Groenendaal en werd dus tweede, Groenendaal werd derde op z'n laatste NK.

De weken daarna stonden verder in het teken van herstellen van de val in Loenhout en natuurlijk van het WK in eigen land. Er waren wereldbekerwedstrijd in Roubaix, waar ie top was, maar materiaalpech kende en ook in Milaan was ie goed, maar was Nijs hem even te snel af. Al met al was er een goed gevoel aan de vooravond van het WK.

In de week voorafgaand aan het WK was er al flink gesproken door de Belgen over hoe ze Lars konden pakken op het WK, de gevaarlijkste concurrent van diezelfde Belgen.
Ze spraken af om als blok tegen Lars te rijden. Lars was echter op dat moment al niet fit meer, naar later zou blijken, had ie toen al een lichte griep. Zo kwam het er toe dat niet Lars, maar die dekselse Stybar de grootste concurrent werd van de Belgen.

In de tweede ronde ging Albert er al vandoor op zijn Alberts. De enige die enigszins kon antwoorden op die aanval was dus Stybar, die bleef echter hangen op een paar seconden. Achter Stybar speelden Nijs en Wellens perfect het ploegenspel en zo reed Albert onbedreigd naar de titel, een ontgoochelde Stybar werd tweede en Sven Nijs werd een goede derde.

Voor mezelf had ik me van dit WK veel meer voorgesteld, maar het werd dus een deceptie, dit ondanks het grote feest samen met de Belgen voorafgaand aan het eigenlijk WK. Ik stond samen met maatje Bram in het Oranje in een grote tent vol met zwart-geel-rood geklede Belgen. De sfeer was er echter niet minder om. Al tijdens de koers sloeg dit om in teleurstelling, boosheid en vooral verdriet omdat onze held Lars het zo moeilijk had en uitgerekend Niels Albert de titel pakte in "ons" Hoogerheide! Ook bij Bram overheerste de teleurstelling waardoor we vrij wel meteen na de koers onze beiden vaders opzochten en afdruipten en ik vrijwel meteen mijn bed heb opgezocht.

Lars reed nadien nog een paar crossen in Heerlen en Oostmalle en sloot hiermee een niet altijd even lekker verlopen crossseizoen af om zich voor te gaan bereiden op zijn eerste seizoen op de weg. Hierover vertel ik jullie morgen in Lars Boom, Deel 3.
Hierbij onder de winst in de Ronde van Belgie, de mindere maanden Juni en Juli en natuurlijk de Vuelta en het WK op de weg.

Mijn favoriete wielrenner(s), Deel 1

2009-11-09T17:35:00.000+01:00

Op verzoek van maatje Bram zal ik hier ook regelmatig iets schrijven over een aantal van mijn favoriete wielrenners van dit moment. Misschien hebben jullie het al aan de kop van mijn blog gezien, maar met stip op 1 staat voor mij Lars Boom, door mij en Bram ook wel "dn Boomie" genoemd.

Lars Anthonius Johannes Boom (Vlijmen, 30 december 1985) is een Nederlands (ex-)veldrijder en wegwielrenner, die sinds 2002 onder contract staat bij Rabobank.

Lars kwam voor het eerst in mijn vizier toen ik op een koude, natte zaterdagmiddag in januari van 2007 zat te kijken (op Sporza uiteraard) naar het WK Veldrijden voor beloften (-23 jarigen). Daar reed al vrij snel in de wedstrijd een Oranjehemd weg van de grote favoriet van de Belgjes, de huidige wereldkampioen Niels Albert en van de Tsjechische tweevoudig beloften wereldkampioen Zdenek Stybar. Met een grote voorsprong van 1:22 finishte Lars als wereldkampioen voor nummer 2 Albert en op 1:44 volgde de Fransman Romain Villa. Zdenek Stybar was onttroond en werd vierde op meer dan twee en een halve minuut.

Toen ik vervolgens op een vrije middag ergens eind september van dat zelfde jaar naar het WK Tijdrijden voor Beloften (-23) zat te kijken in het Duitse Stuttgart, zag daar opnieuw die oersterke Hollandse jongen van goed 21 excelleren en de grote favoriet voor het goud dat jaar, de Rus Mikhail Ignatiev, verslaan met 9 tellen.

De Rus miste overigens voor het 2e jaar op rij het goud, in 2006 werd hij in Salzburg verslagen door de Belg Dominique Cornu, die volgend jaar voor het Nederlandse Skil - Shimano uit zal komen.

De winter daarop reed Lars voornamelijk mee bij de profs in het veldrijden, hij koos zorgvuldig zijn wedstrijden uit en dit leidde tot winst in onder andere de Azencross, winst op het NK in Woerden en een schitterende januari- maand.
Er was toen winst in de wereldbekerwedstrijden in het Franse Lievin en voor bijna eigen volk in Hoogerheide.

Het ook in deze tijd dat maatje Bram en ik lid werden van de Supportersclub. Dit was precies op tijd, naar later bleek, want op 27 Januari 2008 konden we als supporters het dan tot hoogtepunt van Lars' carriere vieren, hij werd op die dag namelijk Wereldkampioen Veldrijden bij de profs in het Italiaanse Treviso.

Lars was die dag gewoon super. Op het droge, snelle parcours gooide ie in de eerste ronde een serieus bommetje op de steile klim die in het parcours ligt. De concurrentie was hierdoor al wat afgemat en Lars controleerde de koers door constant in de top-4 te blijven rijden en op die manier perfect te kunnen overzien wat er voor hem gebeurde.

Net voor het ingaan van de laatste gebeurde het: Ploegmaat Groenendaal offerde zich op, zette zich voor een Fransman en Lars op kop en effende zo het pad voor de allesbeslissende en splijtende demarrage van Lars.

De Belgische favorieten Nijs en Vervecken reageerden te laat en zodoende was de vogel gevlogen. Lars nam 6 seconden en stond die niet meer af.
En passant hadden de Belgen ook nog Stybar in hun wiel meegenomen, maar met z'n drieën kregen ze het gat niet meer dichtgereden: Lars Boom was wereldkampioen veldrijden op z'n 22e!

Een paar weken later waren we aanwezig bij de feestavond van de Supportersclub bij Cafe Den Braai in thuisdorp Vlijmen. Hier werd de wereldtitel van Lars groots gevierd en werd ook teruggekeken op z'n wereldtitels bij de beloften. Een mooie avond vol gezelligheid met in ons midden een grootse wereldkampioen veldrijden.

Later dat jaar ging Lars er in het Friese Ootmarsum ook vandoor met de Nederlandse titel voor profs. In de laatste ronde was ie samen met Niki Terpstra op zoek gegaan naar ploegmaat Koos Moerenhout.

Nadat ie een prachtig stukje toneel opgevoerd had en zag dat Terpstra het gaatje niet dicht kreeg besloot Lars dan zelf nog maar eens aan te zetten.

In het zicht van de vaste camera's en in de laatste kilometer walste ie voorbij Koos alsof ie stil stond en veroverde zo zijn eerste rood-wit-blauwe trui bij de profs op de weg. Dit was voor de kenners weer een bewijs dat dit een ongekend talent was wat gekoesterd diende te worden.

Toen ie later dat jaar in mijn woonplaats Oudenbosch ook nog de titel pakte op het NK Tijdrijden voltooide hij daarmee een unieke trilogie. De foto boven deze blog is daar dan ook gemaakt.

Tussendoor had Lars zich in zijn laatste jaar als belofte al flink in de picture gereden door met overmacht Olympia's Tour te winnen. Ook in de Spaanse koersen de Ronde van Lleida en het Circuito Montañes onderscheidde ie zich en bewees daarmee klaar te zijn voor de stap naar de profs.

In een volgend deel zal ik beschrijven hoe ik hem een winter lang gevolgd heb in de cross met als anti- climax het rampzalige WK in Hoogerheide en zijn eerste seizoen bij de profs op de weg waarbij hij onder andere debuteerde in een grote Ronde: de Vuelta!

De winter is voorbij!

2009-11-08T18:05:00.000+01:00

Ondanks dat ook de winter zijn charmes heeft, bijvoorbeeld met de gezellige, maar ook lange en donkere Kerstdagen en andere feestdagen, ben ik toch altijd weer blij als de lente / voorjaar zijn intrede doet.

De bloemen gaan weer bloeien, er komen weer groene blaadjes aan de bomen en natuurlijk zijn ook de wegen weer bladvrij waardoor het meteen een stuk minder glad is. Dit levert me altijd een heerlijk gevoel op. Je kan weer richting de zomer gaan denken en ook de racefiets kan weer uit het "wintervet".

Zo net na Carnaval van dit jaar gebeurde dit dan ook voor het eerst. Weliswaar nog wel flink ingepakt met 2 jasjes, een windtex en mijn beenstukken, maar onder een licht schijnend lentezonnetje werden toch de eerste kilometers op de weg van 2009 gemaakt. De laatste keer dat ik had gereden was overigens met Kerstmis toen papa en ik nog 65 kilometers hadden gereden in de gure vrieskou.
Ook nu was het nog guur (wat wil je, er stond oosten wind kracht 3) en ik had dan ook een warme muts op onder mijn helm.

De route was ongeveer zoals ik nu zal beschrijven: startpunt was natuurlijk Oudenbosch waarna ik via Sportpark Albano Oudenbosch uit reed op weg naar Bosschenhoofd, hier het viaduct over naar Rucphen en uiteindelijk de lange, kaarsrechte weg richting Zundert afgereden.

Net voor Zundert ben ik afgeslagen richting Klein-Zundert om hierna Zundert een beetje links te laten liggen en aan de oostkant van Zundert richting Meer te gaan. Nog voor Meer ben ik al richting Galder gereden om wat viaducten te beklimmen en uiteindelijk kwam ik via het Mastbos terecht in het gehucht Effen.

Hier ben ik linksaf gegaan richting Rijsbergen, om meteen de 1e weer rechts te gaan om koers te zetten richting Etten - Leur. In Etten - Leur het fietspad langs de A58 gevolgd tot net voor Sint Willebrord. Hier kom je op Vosdonk uit en via Vosdonk ben richting Pagnevaartbos gegaan om achterlangs de Albanoweg weer thuis terug te keren.

Het ging niet slecht voor een eerste ritje. 65 kilometer met een gemiddelde van zo'n 28 kilometer per uur. De weken daarna gingen ook de "mannekes", ofwel de fietsclub van vaders, weer rijden en ik sloot me weer bij hen aan.

Zienderogen verbeterde ik, mede ook door de vele trainingen die ik nog deed in de sportschool. Met name het trainen van de benen, waar ik van maatje Bram een schematje voor gekregen had. Uiteraard gingen de gewichten wel omhoog.

De ritten werden ook steeds langer en soms ging het dan ook boven de 100 kilometer en ook boven de 31 per uur als gemiddelde.

Mijn gewicht was in deze tijd ook al een stuk beter als een jaar eerder, ik schommelde nu rond de 97 kilo, wat me nog niet tot tevredenheid stemde, maar toch. De 107 kilo waar ik vandaan kwam, had ik in ieder geval al redelijk ver achter me gelaten.

Terug thuis, wat nu?

2009-11-07T01:39:00.000+01:00

Zoals ik al eerder beschreven heb, viel het me toch tegen, die beklimming van Alpe D'Huez. Dit bleef dan ook in mijn hoofd spoken de weken nadien.

Trainde ik wel genoeg? Was ik niet te zwaar? Was ik niet gewoon TE zenuwachtig geweest? Of had ik me gewoon opgeblazen op de eerste steile stroken van de Alpe?

Ik besloot om me weer bij de trainingsgroep van vaders aan te sluiten. Die mannen (gemiddeld een jaar of 50) rijden met zo'n 14 man iedere zondag een kleine honderd kilometer en de echte liefhebbers rijden ook op woensdagavond van half 7 tot een uur of 9 nog een lekker rondje. Bij de eerste, de beste rit had ik al direct door dat alle individuele training die ik voor de Alpe had gedaan veel te weinig was.

De heren houden gemiddeld 31 per uur aan; Ik had de grootste moeite met dit tempo, liet gaten vallen na bochten bij het optrekken en was na een rit van 85 kilometer compleet afgebrand.

Ondertussen had ik me wel bij de sportschool aangemeld om hier doordeweeks extra bij te gaan trainen op de hometrainer en ook krachttraining te doen voor de benen. De eerste weken leverde dit meer spierpijn op dan resultaat.

Langzaamaan verbeterde ik ook op de weg en kon ik de heren van mijn pa's fietsclub ook bijhouden. Met de herfst en winter echter in aantocht duurde het niet lang meer of het fietsen op de weg zou weer even over zijn tot en met maart.

Ik ging de eerste weken dan ook met vaders mee naar zijn sportschool om te gaan spinnen. Dit ging in het begin aardig goed en dat werd op het laatste zelfs 5x in de week. In de loop van oktober echter kreeg ik ook de spinninglessen in de gaten bij mijn eigen sportschool. Sowieso waren hier de fietsen al beter, dus stapte ik over van lessen.

Dit had ik beter niet kunnen doen; De lessen bleken veel zwaarder en heftiger en ik kon maar niet wennen aan het type fietsen dat er werd gebruikt. Tot overmaat van ramp speelde ook nog een oude blessure op die ik in mijn jeugd had opgelopen.
Er was wat irritatie ontstaan door littekenweefsel in mijn kniekapsel, opgelopen bij een val die was ontstaat doordat ik werd aangereden.

Hierna heb ik met rust en veel krachttraining om mijn bovenbenen te versterken, de blessure doen genezen. Ondertussen fietste ik veel op de hometrainer om toch maar conditie te houden. Hiermee kwam ik de winter van 2008/2009 door en in een volgende blog vertel ik over het voorjaar.

Woensdag 23 Juli 2008

2009-11-06T20:07:00.000+01:00

Dit was de dag waarop maatje Bram en ik hadden gewacht: De aankomst van een echte Tour- etappe meemaken bovenop een van de meest tot de verbeelding sprekende cols in de Franse Alpen: L'Alpe D'Huez!

De dag werd op tijd aangevangen om alvast wat rotzooi in ons appartement op te ruimen. Morgen (donderdag 24 Juli 2008) zouden we namelijk weer huiswaarts keren.

Hierna bij de plaatselijke bakker even wat lekkere broodjes gehaald en goed ontbeten. We maakten ons klaar om richting het parcours te gaan. We hadden afgesproken met een gezellig groep Limburgers "oet Heerlen", waarvan met name Larry bij ons is blijven hangen. Hij was namelijk degene die stug vol hield dat dhr. Carlos Sastre zou winnen vandaag en misschien wel geel zou pakken.

We zouden de Limburgse vrienden ontmoeten vlakbij de vlag van de 3 kilometer. Een ideale plek met een goed uitzicht op de lager gelegen bochten van de Alpe en als we ons omdraaiden zouden we de renners ook nog een stukje verder naar boven zien fietsen.

Op weg naar die vlag kwamen we een supermarktje tegen waar vers stokbrood, blikjes bier en vooral veel water werden ingeslagen. Onderweg kwamen we mensen tegen uit allerlei landen, zo was er een huis afgehuurd door Australiërs die hoopten dan "hun" Cadel het geel naar Parijs zou brengen, er waren ook veel mensen uit de "Lage Landen" en massa's en massa's Luxemburgers, die de weg volkalkten met "Kim, Andy & Frank".

Net voor we bij de vlag waren kwamen we bij het bordje "Alpe D'Huez" de beroemde Duitser tegen die zich voordoet als de Duivel. Uiteraard moest dit even vastgelegd worden middels een foto. Dit tot grote tevredenheid van ons beiden.

Zo'n 10 minuten later, rond 11u 's morgens en al in de brandende zon, troffen we een deel van de Limburgse vrienden, die al vanaf 8u aan het bier zaten en hoopten dat we wat te eten voor hen bij hadden. Dit was geen probleem natuurlijk en ondertussen trokken ook wij het bier open.
Gaandeweg de dag was de Alpe nog geopend voor wielertoeristen die dan ook in massa's voorbij kwamen. De een nog fraaier uitgedost dan de ander en er was zelfs een man die de Tour volgde op een echte ouderwetse fiets. Die had nog echte, houten velgen, slechts 1 versnelling en de reservebandjes rond het lichaam hangen. Wat een schitterend zicht was dat.

Langzaam aan kwamen ook de prominenten voorbij, die voor het goede doel omhoog fietsten. Zo ook oud- prof en Neerlands held van de laatste decennia Michael Boogerd.
Bram werd direct nog enthousiaster en ondanks dat we stonden te verbranden in de hete zon, genoten we nu al van de dag.

Tussendoor kwam ook de reclamekaravaan langs die van alles naar de kanten van weg gooide. Daarbij had ik zelf maar 1 doel: Een groen PMU- handje vangen voor mezelf en Bram. Dit lukte wonderbaarlijk en kreeg een stapeltje van 5 in mijn handen gedrukt, waardoor ook enkele van de Limburgse vrienden blij gemaakt konden worden.

Rond 16u was het dan zover. Op de wereldontvanger hadden we al meermaals vernomen dat Sastre in de aanval was (Zou Larry dan toch gelijk krijgen?) en hij zelfs virtueel "Geel" in handen had. Nu kwam ie er dus alleen aan en bleef het dus inderdaad even wachten op de achtervolgers waar de gebroeders Schleck als superknechten iedereen terughaalden en de samenwerking lam legden.

Gelukkig had ik toen al enorme sympathie voor Andy, juichen voor de man in de bollen (Bernhard Kohl) deed ik niet en ik ben maar blij toe ook. Wat een vieze oplichter was dat zeg.

Gaandeweg passeerde het peloton 1 voor 1 aan onze neuzen, waarbij ook de Nederlandse renners. We juichten ze natuurlijk extra hard toe, vooral Koes Moerenhout kon op veel steun rekenen van ons en uiteraard ook veel applaus voor de groene man "Oscarito" Freire.

Nadat alle renners gepasseerd waren gingen we terug naar boven toen we 1,5 kilometer onder de top ineens aan de kant moesten, want er was nog een geloste renner die er aan kwam: De sprinter Jimmy Casper van Agritubel, die overigens later nog wegens doping uit de Tour werd gezet.

Op de terugweg naar boven maakte ook het door CSC afgehuurde complex nog behoorlijk veel indruk, zodat ik voorlopig nog zo vol zat met indrukken dat ik amper een woord uit mijn mond kreeg.

Terug in het appartement hebben we wat liggen slapen en gegeten voordat de auto werd ingeladen en koers werd gezet richting Nederland.

Al met al een prachtige ervaring die het jaar erop zou moeten worden herhaald!

Eerste bericht

2009-11-05T21:09:00.000+01:00

Maandag 21 Juli 2008

Een terugblik op mijn allereerste Alpen- ervaring sinds ik weer begonnen was met trainen. Samen met maatje Bram werd er op zondag 20 Juli 2008 koers gezet richting Alpe D'Huez om deze eerst zelf te bedwingen en daarna de tour hier te zijn finishen op woensdag de 23e.

Een dag na aankomst was het zover; we zouden de Alpe D'Huez gaan bedwingen. Ik had pas een half jaar serieus getraind en dit was te merken. Bram daarentegen was super afgetraind en erg gemotiveerd om te knallen. We daalden eerst af met een noodgang, ons appartementje was boven op de berg, om vervolgens tot even buiten Bourg D'Oisans warm te rijden. We draaiden om en reden richting de voet, dat was het laatste moment dat ik Bram in mijn vizier had. Hij was meteen weg en ik stierf op die eerste steile stroken al bijna 1000 doden, pfff wat had ik het slecht.

Ik ben de eerste kilometers dan ook bocht voor bocht naar boven gereden, met regelmatig een onderbreking er tussen, mezelf bedenkend: "Rien, waar ben je aan begonnen?". Bram ondertussen knalde door naar boven, zich niet bewust van hoe zwaar ik het wel niet had. Dit was mijn eigen schuld natuurlijk, dat grote zware lijf (1m93 voor 107 kilo in november 2007) was simpelweg te zwaar om fatsoenlijk naar boven te rijden.

Eenmaal in bocht 7 krijg ik weer wat moraal door alle Nederlanders die me daar luid toejuichten (ondanks mijn Quickstep- shirtje). Dit werd een bocht later echter teniet gedaan door een paar zogenaamde Pieter Weening-"fans" die dachten grappig te zijn en een lijntje voor "Tom Boonen" weglegden van waspoeder. Hierna zakte de moed me helemaal in de schoenen, maar ik moest door.

Wat verderop kwam ik een wat ouder stel uit Belgie tegen die me aanspraken omdat ze dachten dat ik een van hen was, Belg dus. Ik heb wel Belgisch bloed ver weg, maar ben toch echt een Nederlander. Ik raakte met deze mensen aan de praat, kreeg wat zoets te eten en ook de bidon werd gevuld met drank zodat ik weer fris op weg kon.

Bram was ondertussen allang boven (zijn tijd was om en nabij de 58 minuten) en zat op mij te wachten. Hij besloot dan ook om me met de auto tegemoet te rijden. Ik zat op dat moment gelukkig in de laatste 2 kilometers die wat minder stijl waren en voor mij wat beter liepen. Na 2u en 40 minuten kwam ik dan eindelijk boven en dacht bij mezelf: "Dit nooit meer".